4Π-1Γ

Ο "Καλλικράτης" αποσυνθέτει

2010-09-24T12:03:00.001+03:00

Δείτε στο δημοσίευμα την πρώτη(αλλά δειλή ακόμη) επιβράβευση του "Καλλικράτη".
Μας περιμένουν πολλά ακόμη. Σημαίες της Δ.Θράκης είναι έτοιμες, σε λίγο θα προκύψουν και άλλες της Τσαμουριάς, της Μακεδονίας, της Κρήτης, του Αιγαίου κ.λπ.
Αν ήξερε ο Καλλικράτης τι του επεφύλασσε το μέλλον μάλλον θα σχεδίαζε Παρθενώνα για άλλην Ακρόπολη.

Καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν

2010-07-23T23:24:00.001+03:00

Το συνημμένο δημοσίευμα μισής σελίδας εφημερίδας και η ενθουσιώδης παρουσίαση του θέματος από την πρωϊνή εκπομπή της ΕΡΤ, αφορούν στη διάθεση πίστωσης 3,2 εκατομμυρίων €(επί συνολικώς απαιτουμένων 5 εκατ.€) για την "αναστήλωση" οικοδομής στην οποίαν έζησε για κάποιο διάστημα ο συνθέτης Μάνος Χατζηδάκης.
Στη χώρα μας υπάρχουν χιλιάδες μνημεία-αρχαία και νεώτερα-τα οποία είναι ερείπια και δεν διατίθενται χρήματα για την αναστήλωσή ή τη συντήρησή τους.(π.χ. το θέατρο Δωδώνης, Ακαδημία Πλάτωνος, καστροπολιτεία Μυστρά κ.ά.), κι όμως, σ' αυτήν την περίοδο οικονομικής-αλλά ειδικά στην Ξάνθη και άλλης-κρίσης, κρίθηκε ότι πρέπει να δαπανηθεί το τεράστιο αυτό ποσό για ένα έργο προς τιμήν δήθεν του συνθέτη, ενός από τους πολλούς που είχαμε.
Μου φαίνεται ότι έχουμε μπλέξει τα σκατά με τις κολόνιες.

Δώστε λεφτά στους Τούρκους

2010-07-19T11:03:00.003+03:00

Διαβάζοντας τα συνημμένα δημοσιεύματα για συμμετοχή Ελλήνων και ειδικότερα Κυπρίων σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη και για χριστιανική λειτουργία στη Μονή Σουμελά του Πόντου, αναρωτιέμαι αν αυτοί που πάνε στη σημερινή Τουρκία έχουν την παραμικρή γνώση της Ιστορίας και συναίσθηση του τί σημαίνει να επισκέπτεσαι και να δίνεις χρήματα και νομιμοποίηση στον άρπαγα κατακτητή έστω και μετά από 500 χρόνια.
Οι Εβραίοι έχασαν την πατρίδα τους πρίν από 2000 χρόνια αλλά δεν την ξέχασαν ποτέ και επιβραβεύτηκαν γι αυτό.
Εχουμε κι εμείς έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση να μη ξεχάσουμε ΠΟΤΕ τις Ελληνικές πατρίδες, και το ελάχιστο που πρέπει να κάνουμε είναι να γνωρίζουμε καλά την Ιστορία τους και να μη τις επισκεπτόμαστε σαν "ξένοι" με χαρούλες και φιλάκια με τους κατακτητές στους οποίους δίνουμε και το συνάλλαγμά μας προκειμένου να τους ενισχύσουμε στις κατακτητικές βλέψεις τους στο Αιγαίο και στη Θράκη.
Συνέλθετε αδέλφια

"Δουλιές" ως συνήθως

2010-06-28T12:29:00.000+03:00

Μέσα στον ορυμαγδό της οικονομικής "κρίσης" περνάνε σχεδόν απαρατήρητα κάποια ειδησάρια που δείχνουν πόσο αδάφοροι είναι οι ηγέτες μας στην αξιοποίηση όποιων(ελάχιστων πλέον) δυνατοτήτων έχουμε να ισχυροποιήσουμε τη θέση μας στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και στην περίπτωση του συνημμένου κειμένου στο θέμα των Σκοπίων.

Όλοι θυμόμαστε πόσο είχε στοιχίσει στα Σκόπια ο αποκλεισμός που είχε επιβάλλει ο Α.Παπανδρέου.

Γιατί δεν το κάνουμε και τώρα ; Τι μας εμποδίζει ;

Μακρυά τα χέρια από τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

2010-06-21T14:50:00.000+03:00

Κάποιοι βυσσοδομούν πάλι, ανιχνεύοντες τις διαθέσεις μας για την υπεράσπιση της επίσημης θέσης της συνόδου των αρχηγών των κομμάτων (υπό τον πρόεδρο Κ.Καραμανλή), σχετικά με το όνομα του κράτους των Σκοπίων.
Νομίζουν ότι η οικονομική κρίση έχει αποσπάσει την προσοχή μας και οι αντιστάσεις μας είναι μειωμένες.
Θα εκπλαγούν όταν νοιώσουν την οργή των απογόνων εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους στα χώματα της Μακεδονίας για να την απελευθερώσουν.
Δείτε τη μοναδική φωτογραφία που πρόλαβε να βγάλει ο γυιός της προγιαγιάς μου και το πιστοποιητικό θανάτου του στα χώματα του Κιλκίς.

Αυτός ο νέος των 22 ετών δεν πρόλαβε να χαρεί την αγκαλιά μιας γυναίκας, το βλέμμα ενός δικού του παιδιού, να απολαύσει τη ζωή του. Στο κάλεσμα της πατρίδος πήγε, πολέμησε, σκοτώθηκε στο Κιλκίς(Αμπάρκιοϊ) και θάφτηκε σε άγνωστο τάφο.
Η μάνα του, μάνα 9 κοριτσιών και 2 αγοριών, δεν πρόλαβε να τον χαρεί αλλά ούτε και να τον φιλήσει νεκρό, ούτε να έχει ένα τόπο ν' ανάβει το κερί του και να τον μοιρολογάει.
Σαν τον νέο αυτόν έδωσαν τη ζωή τους στους Βαλκανικούς πολέμους άλλοι 50.000 για να έχουμε ξανά τη Μακεδονία μας.
Το αίμα αυτών των νεκρών δεν πρέπει να πάει χαμένο και θα πάρει εκδίκηση.

"ΕλληνοΤουρκική φιλία" και Νεοθωμανισμός

2010-06-18T13:15:00.001+03:00

Στα πλαίσια της αποενοχοποίησης της Τουρκικής θρασύτητας και των νεοαυτοκρατορικών ονείρων της, διεξάγεται συστηματικά και με μίσθαρνα όργανα "ελληνες"(αφού πληρώνονται αδρά για να προωθήσουν την λείανση της Ιστορίας και την αποεθνοποίηση), μια γιγαντιαία εκστρατεία συμβιβασμού των Ελλήνων με τα νεοθωμανικά όνειρα.
Εν μέσω αυτής της ατμόσφαιρας διάφοροι αφελείς(κατά επιεική εκδοχή), καλλιτέχνες κυρίως, εμπλέκονται σε δράσεις που αποενοχοποιούν την Τουρκία απ' όσα έχει διαπράξει κατά των λαών που κατέκτησε και βύθισε σε πολιτιστικό και δημογραφικό τέλμα επί αιώνες.
Μία απ' αυτές τις δράσεις είναι και η στο συνημμένο δημοσίευμα δημιουργία της κινηματογραφικής ταινίας Do not forget me-Istanbul (προοριζόμενης μάλιστα για διεθνές φεστιβάλ), με τη συμμετοχή και Ελλήνων.
Θα ήθελα να ξέρω πως αισθάνεται ο κ.Μάρκαρης ως απόγονος Ελλήνων ιδρυτών και κατοίκων της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ, συνεργαζόμενος με τους κατακτητές της πόλης για να την προβάλλει ως Τούρκικη Istanbul και μάλιστα στα πλαίσια των τραγελαφικών εκδηλώσεων για την "πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης"(από πού και έως πού).

Βλακεία ή δολιότητα "λειτουργών" των Μ.Μ.Ε.

2010-06-18T12:43:00.001+03:00

Στο συνημμένο δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ(γνωστής για την προσήλωσή της στην αποδόμηση κάθε Ελληνικού), αρκετοί συμπολίτες μας, απ' αυτούς που συνήθως αποκαλούμε "πνευματικούς ανθρώπους", υπογράφουν ένα κείμενο στο οποίο επιχειρείται η διαστρέβλωση του νοήματος της αποδοκιμασίας της κεντρικής επιτροπής εξετάσεων για την επιλογή(ως θέματος στο μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας), του κειμένου από το έργο "το σπίτι του Κεμάλ" .
Δηλαδή λένε ότι η διαμαρτυρία των πολιτών για την επιλογή του κειμένου αυτού είναι πλήγμα γενικώς "κατά της ελεύθερης και αντικειμενικής ανάγνωσης της ιστορίας" και επίθεση προσωπική κατά του συγγραφέα Γ.Ιωάννου.
Πρόκειται για πλήρη διαστρέβλωση της αλήθειας. Οι διαμαρτυρίες και η καταδίκη της επιτροπής εξετάσεων(και ΟΧΙ του συγγραφέα) έγινε διότι, από τον τεράστιο πλούτο των κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας επελέγη, αυτήν την περίοδο των ιταμών Τουρκικών προκλήσεων κατά της εδαφικής μας ακεραιότητος, ένα κείμενο που βολεύει το οργανωμένο σχέδιο του εντός Ελλάδος νεοθωμανικού λόμπυ.
Είμαι βέβαιος ότι, κάποιοι από τους υπογράφοντες εξαπατήθηκαν από τους συντάξαντες το κείμενο, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στο παρελθόν, και ελπίζω ότι θα ανακαλέσουν τις υπογραφές τους.

""Ελληνες" της διασποράς

2010-06-18T12:17:00.000+03:00

Διαβάζοντας το συνημμένο δημοσίευμα, αναλογίζομαι πόσο εγκληματική ήταν η αδιαφορία των πολιτικών μας ηγεσιών για την Ελληνική διασπορά, και συχνά η εκμετάλλευσή της για κομματικά και προσωπικά οφέλη.
Ήταν αυτή η στάση που έκανε τους ομογενείς να αδιαφορούν για το έθνος τους να συνάπτουν γάμους με αλλοεθνείς και να μην αναθρέφουν τα παιδιά τους με Ελληνική παιδεία.
Εν πάσει περιπτώσει όμως η περίπτωση του "ελληνα" της Νιγηρίας είναι εξοργιστική.
Ελπίζω ότι δεν ανήκει και στο Συμβούλιο του Απόδημου Ελληνισμού.

Το "πνεύμα" Βενιζέλου-Αττατούρκ

2010-05-19T12:55:00.001+03:00

Διαβάζοντας άρθρα όπως το κατωτέρω γραμμένα από καλοπροαίρετους πνευματικούς ανθρώπους σαν τον Βίκτωρα Νέτα, αναρωτιέμαι άν οι απόψεις που διατυπώνουν είναι ευχολόγιο, ή είναι προϊόν ρεαλιστικής εκτίμησης των καταστάσεων.

Αγαπητέ κε Νέτα
Όταν ο Βενιζέλος και ο Μουσταφά Κεμάλ αποφάσισαν να συζητήσουν, ο Ελληνισμός είχε υποστεί τη μεγαλύτερη μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης συμφορά, και η Τουρκία ήταν νικήτρια μεν αλλά καθημαγμένη από τον πόλεμο.
Η συζήτησή τους ήταν μια ευκαιρία για ανάπαυλα και ανασυγκρότηση των χωρών τους και όχι αναζήτηση της ουτοπίας, δηλαδή της Ελληνοτουρκικής "φιλίας".
Ετσι συμβαίνει πάντα και σε όλους τους λαούς που έχουν ή δημιουργούν ανταγωνιστική σχέση.
Μόλις η Τουρκία(το δημιούργημα του Κεμάλ) ισχυροποιήθηκε, τα περί "φιλίας" πήγαν περίπατο και τώρα δεν έχει κανένα λόγο να είναι "φιλική" ή "εχθρική" απέναντι σε μια καταρρέουσα χώρα.
Διεκδικεί απλώς αυτά που η υπεροπλία της(πραγματική ή φαντασιακή) της επιτρέπει να πάρει(Θουκυδίδης).
Η ειρήνη, ιδίως απέναντι σε έναν λαό που σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής παρουσίας του λειτουργεί ως κατακτητής-λαφυραγωγός, δεν κερδίζεται με "φιλίες" και κουμπαριές, αλλά με την συστηματική προετοιμασία για τον πόλεμο που αυτοί θα μας επιβάλουν, αν δεν παραδώσουμε αμαχητί όσα διεκδικούν.
Αρκετά με τις αυταπάτες, ας γίνουμε την ύστατη ώρα ρεαλιστές.

Κυβέρνηση ομογενών της διασποράς

2010-05-19T12:30:00.000+03:00

Ο κ.Πρωθυπουργός κάλεσε ομογενείς της διασποράς να επενδύσουν στην Ελλάδα τώρα που διανύουμε περίοδο κρίσης(όρα συνημμένο δημοσίευμα).
Πρώτον, αργά θυμήθηκαν οι πολιτικοί μας τους ομογενείς, τους οποίους με κάθε τρόπο απαξιώνανε όλα τα χρόνια, τους διχάζανε πολιτικά και τους αρμέγανε (κάποιοι) οικονομικά .
Δεύτερον, καλύτερα θα ήταν να βρούνε τρόπο(οι εδώ πολιτικοί) να συμμετοχής των ομογενών στην άσκηση εξουσίας και όχι μόνον στις ψηφοφορίες, γιατί πολλά μέλη της ομογενειακής διασποράς είναι πιό ΕΛΛΗΝΕΣ από τους εδώ έλληνες.

Μνημεία μνήμης γενοκτονιών

2010-05-09T21:53:00.000+03:00

Προσφάτως κατασκευάσθηκε ένα ακόμη μνημείο για τους Εβραίους της Ελλάδος που υπέστησαν γενοκτονία από τη Γερμανία κατά τον 2ο παγκ.πόλεμο.

Το μνημείο κατασκευάσθηκε στον Κεραμεικό, έναν τόπο σύμβολο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, παρά την αντίθετη γνώμη πολλών αρχαιολόγων.
Εύγε στου Εβραίους για την τιμή που αποδίδουν οι ίδιοι και για την επιβολή σε άλλους λαούς να αποδώσουν επίσης τιμές, στους νεκρούς τους παντού στο κόσμο.

ΝΤΡΟΠΗ για μας που, όχι μόνον δεν ζητούμε από τους δράστες και τους υπόλοιπους λαούς να αναγνωρίσουν τις γενοκτονίες που έχουμε υποστεί(Πόντος, Μικρασία), αλλά δεν έχουμε στήσει ούτε μία πέτρα που να τις θυμίζει στα παιδιά μας.

Porka Europa

2010-03-18T13:49:00.000+02:00

Αυτοί είναι οι ηγέτες της Ευρώπης

Π ε ρ ί Δη μ ο σ ί ω ν Έ ρ γ ω ν

2010-02-28T15:00:00.001+02:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Τα κείμενα που παρατίθενται είναι γραμμένα από το 1987 έως το 1996, αλλά είναι(δυστυχώς) ακόμη επίκαιρα σχεδόν αυτούσια. Στο τέλος παραθέτω και κάποια νεώτερα στοιχεία.

-----------------------------------------------

Περί των Δημοσίων Έργων

και ειδικώτερον περί ενίων μεγάλων έργων

Στα επόμενα κεφάλαια παραθέτω ωρισμένες απόψεις για τα δημόσια έργα γενικώς και ειδικώτερα για κάποια από τα μεγάλα έργα, με βάση και όσα απεκόμισα κατά την υπέρ 30ετή θητεία μου στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων^{^[1]}.

Γε ν ι κ ά

Κάθε επέμβαση του ανθρώπου στο άψυχο φυσικό περιβάλλον είναι ένα "έργο" με την ευρεία έννοια του όρου.

Κάθε έργο αποτελεί μέσον γιά την επίτευξη συγκεκριμένων και προεπιλεγμένων στόχων που σχετίζονται με την επιβίωση κατ' αρχήν και περαιτέρω με την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου ατόμων και κοινωνικών ομάδων.

Τα δημόσια έργα, περί των οποίων το παρόν, είναι εκείνα που εκτελούνται από δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς(απ' ευθείας ή δι' εργολάβων), προς όφελος του κοινωνικού συνόλου μιάς χώρας και διακρίνονται-σχηματικά-αναλόγως του μεγέθους των σε μικρά και μεγάλα και, αναλόγως των στόχων που υπηρετούν, σε διαχειριστικά, δηλαδή έργα που εκτελούνται γιά την ικανοποίηση τρεχουσών αναγκών, αποκατάσταση ζημιών κ.λπ. και σε αναπτυξιακά, δηλαδή έργα που έχουν στόχο τη δημιουργία υποδομής, συνθηκών και κινήτρων, αναγκαίων γιά την άσκηση δραστηριοτήτων που προωθούν την ανάπτυξη μιας χώρας.

Τα δημόσια έργα γενικώς, αλλ' ιδίως τα μεγάλα αναπτυξιακά, επεμβαίνουν δυναμικά στην κατεύθυνση και τον ρυθμό ανάπτυξης μιάς χώρας και αποτελούν το κύριο μέσον προωθήσεώς της.

Είναι ευνόητο λοιπόν ότι, η επιλογή και η ιεράρχηση ιδίως των έργων αυτών, πρέπει να έπεται και να προκύπτει από τον γενικό σχεδιασμό της ανάπτυξης της χώρας.

Δυστυχώς στη χώρα μας, η χρόνια οικονομική δυσπραγία, οι πολεμικές περιπέτειες και ο διχασμός, η εξάρτηση από ξένες δυνάμεις και η μεταπρατική νοοτροπία της κυβερνώσης ομάδος, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις των κομμάτων κ.λπ. δεν επέτρεψαν την επιλογή ευρείας αποδοχής στρατηγικών αναπτυξιακών στόχων, ώστε να υπάρξει μακρόπνοος και μεγαλόπνοος εθνικός αναπτυξιακός σχεδιασμός.

Τα εκάστοτε συντασσόμενα "προγράμματα"(τριετούς το πολύ προοπτικής), δεν εξυπηρετούν υψηλούς και συμβατούς αναπτυξιακούς στόχους, αλλά στοχεύουν στην καλλίτερη περίπτωση στην τρομαλέα και κοντόφθαλμη "διαχείριση" της υπαρχούσης καταστάσεως για την άγρα, ή τη μικρότερη δυνατή απώλεια ψήφων στις επόμενες εκλογές και στη χειρότερη περίπτωση, στη νομή των δημοσίων πόρων.

Είναι ευνόητο ότι και η επιλογή και η ιεράρχηση των δημοσίων έργων υποτάσσεται στην ίδια "λογική".

Τα πάσης φύσεως δημόσια έργα, αντί ν' αποτελούν μοχλό για την εξυπηρέτηση του εθνικού αναπτυξιακού σχεδιασμού, αποτελούν στην καλλίτερη περίπτωση μέσον ασκήσεως "μικροπολιτικής" ή, στη χειρότερη περίπτωση, ευκαιρία λεηλασίας των τεραστίων κονδυλίων του προγράμματος δημοσίων έργων από τους μετέχοντες στο λεγόμενο "κύκλωμα των δημοσίων έργων"(βλέπε Παράρτημα 1)[2].

Παρ' ότι οι επιλογές των έργων έχουν γίνει ήδη, ενώ πολλά απ' αυτά έχουν ανατεθεί, θεωρώ σκόπιμο(έστω για την ιστορία), να παραθέσω σχεδόν αυτούσια όσα κατά καιρούς(1987,1990,1992 και 1993) έχω εκθέσει προφορικώς και εγγράφως προς την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίων Εργων και προς άλλα δημόσια πρόσωπα, καθώς και όσα έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε περιοδικά και Εφημερίδες.

Μ ε γ ά λ α Δη μ ό σ ι α Ε ρ γ α

Τα όσα ανεφέρθησαν ανωτέρω περί των κριτηρίων και των μεθόδων επιλογής και ιεραρχήσεως των δημοσίων έργων στη χώρα μας, ισχύουν εν πολλοίς και γιά τα κάτωθι προγραμματισμένα ή/και εξηγγελμένα τα τελευταία χρόνια μεγάλα δημόσια έργα:

Βελτίωση και επέκταση του δικτύου των Aυτοκινητοδρόμων
Βελτίωση και επέκταση του δικτύου των Σιδηροδρόμων
Ζεύξη του στενού Ρίου - Αντιρρίου
Αεροδρόμιο των Σπάτων
Υπόγειος σιδηρόδρομος των Αθηνών(Μετρό)
Πλέγμα των έργων ενισχύσεως της υδρεύσεως των Αθηνών (μεταφορά των υδάτων του ποταμού Εύηνου στον Μόρνο, γεωτρήσεις κ.λπ. )
Εκτροπή του Αχελώου
Πλέγμα έργων της Ολυμπιάδος του 1996 ^{^[3]}(Α)

Προκειμένου να γίνει σχολιασμός πλέον(διότι η ευκαιρία για επανεξέταση μάλλον χάθηκε), της χρησιμότητας, της συμβατότητας και της προτεραιότητας των έργων αυτών και αναζήτηση άλλων τυχόν χρησιμοτέρων, είναι απαραίτητος ο αδρός έστω προσδιορισμός κάποιων γενικών κατευθύνσεων που θα έπρεπε να έχει ο εθνικός αναπτυξιακός σχεδιασμός.

Παρατηρούμε ότι και τώρα, όπως και τις περασμένες δεκαετίες, ο κύριος όγκος των προγραμματισμένων ή εξηγγελμένων μεγάλων έργων αναφέρεται στο συγκρότημα των Αθηνών. Και τούτο δεν είναι περίεργο, αφού σ' αυτό το τερατώδες συγκρότημα της πρωτεύουσας συνωθείται το ήμισυ περίπου του πληθυσμού και διεξάγεται το μέγιστο μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας.

Γι' αυτό έχω τη γνώμη ότι, αφετηρία οποιουδήποτε γενικού αναπτυξιακού σχεδιασμού έπρεπε ν' αποτελέσει η επανεξέταση του προβλήματος της πρωτεύουσας.

Παραθέτω κατωτέρω αυτούσιο το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 29(Νοε 92-Ιαν 93) του περιοδικού της Αλεξ/πολης ΕΝΔΟΧΩΡΑ με τίτλο, «Λεκανοπέδιο Αθηνών - Πρόταση γι' απομάκρυνση από την Αθήνα του διοικητικού και οικονομικού κέντρου της Ελλάδος».

Στο κείμενο αυτό εκθέτω την άθλια κατάσταση του συγκροτήματος της πρωτεύουσας, προτείνω την μεταφορά του διοικητικού και οικονομικού κέντρου της χώρας σε άλλες, διαφορετικές περιοχές και με γνώμονα αυτήν την επιλογή, αξιολογώ την σκοπιμότητα κατασκευής των έργων που συνδέονται αμέσως με την εξυπηρέτηση των αναγκών του Λεκανοπεδίου(οδικό δίκτυο, αεροδρόμιο των Σπάτων, Μετρό, πλέγμα των έργων ενισχύσεως της υδρεύσεως των Αθηνών).

Εν συνεχεία παρουσιάζω τις απόψεις μου και για άλλα μεγάλα έργα που δεν εντάσσονται στο Λεκανοπέδιο των Αθηνών.

Λεκανοπέδιο Αθηνών[4]

Πρόταση γι' απομάκρυνση από την Αθήνα

του Διοικητικού και Οικονομικού κέντρου της Ελλάδος

1. Εισαγωγή

Το κυκλοφοριακό και το συγκοινωνιακό πρόβλημα, καθώς και η ρύπανση του Λεκανοπεδίου Αθηνών, οξύνονται διαρκώς και η αναζήτηση λύσεων έχει καταστεί μία από τις σοβαρώτερες ενασχολήσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων αλλά και πεδίο πολιτικών ακροβασιών.

Μέχρι σήμερα η αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων του Λεκανοπεδίου Αθηνών, τα οποία επηρεάζουν τον γενικό αναπτυξιακό σχεδιασμό και τις τύχες όλης της χώρας, γίνεται περιστασιακά, βεβιασμένα και με στενόκαρδη "τεχνοκρατική-διαχειριστική" λογική.

Αυτή η αντιμετώπιση δεν οδήγησε στην οριστική, ούτε κάν σε μιά ανεκτή λύση των συνεχώς διογκούμενων προβλημάτων και εάν θέλουμε να επιβιώσει η Αθήνα και μαζί της η Ελλάδα, είναι αναγκαίο ν' αναζητήσουμε τις αιτίες των προβλημάτων αυτών και να εξετάσουμε αν μπορούμε να τα θεραπεύσουμε στην πηγή τους.

Κατά μίαν άποψη-προς την οποία συμφωνώ απολύτως-η ιδιότητα του "Διοικητικού κέντρου" και ο χαρακτήρας του "Οικονομικού κέντρου" που απέκτησε η Αθήνα, αποτελούν(σε συνδυασμό με τον συγκεντρωτικό χαρακτήρα της Δημόσιας Διοίκησης), τα κύρια αίτια που οδήγησαν στην καταστροφική γιά την ανάπτυξη της πατρίδας μας δημιουργία αυτής της αδηφάγου χοάνης πόρων και ανθρώπινου δυναμικού, ενώ συγχρόνως η ανάγκη αδιάλειπτης "λειτουργίας" του Αθηναϊκού κέντρου, όχι μόνον παρεμποδίζει την ριζική λύση όλων των βασικών προβλημάτων του, αλλά και τα επιδεινώνει.

Πρέπει συνεπώς, πρίν ν' αναζητήσουμε "τεχνοκρατικές" λύσεις για την "διαχείριση" των προβλημάτων του Λεκανοπεδίου να προηγηθεί μία απάντηση στο ερώτημα που προβάλλεται ολονέν συχνότερα και από πολλές πλευρές,

Είναι σκόπιμη η παραμονή στην Αθήνα του διοικητικού και του οικονομικού κέντρου της χώρας;

Και την απάντηση θα την δώσουμε συνεκτιμώντας, πέραν της τεχνοκρατικής πλευράς του προβλήματος, και τις αμυντικές ανάγκες, τη δημόσια υγεία, την ισόρροπη οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη της χώρας κ.λπ.

2. Ιστορικό

Είναι γνωστό ότι λίγο μετά την εθνική παλιγγενεσία η Αθήνα επελέγη ως πρωτεύουσα λόγω του ένδοξου ιστορικού παρελθόντος της και παρ' ότι ήταν ακόμη μιά ασήμαντη πολίχνη.

Ακολούθησε ένας περίπου αιώνας, κατά τον οποίο, παρά την ύπαρξη φιλόδοξων προθέσεων και πολεοδομικών σχεδίων, η ανάπτυξη της πόλεως έγινε με τρόπο άτακτο και ληστρικό, έτσι ώστε και τα σχέδια συρρικνώθηκαν και το μέλλον της πόλεως υποθηκεύτηκε.

Η υπέρμετρη και αλόγιστη διόγκωση του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας και η συσσώρευση σ' αυτήν του μισού πληθυσμού και του μέγιστου μέρους των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας, σημειώθηκε κυρίως κατά την μεταπολεμική περίοδο.

Ο εμφύλιος σπαραγμός και το μετεμφυλιακό κλίμα έδιωξαν κόσμο από την επαρχία, ο διπολισμός που ακολούθησε δεν επέτρεπε την ανάπτυξη(άλλων πλήν στρατιωτικών), δραστηριοτήτων στη μισή σχεδόν Ελλάδα(Ηπειρο, Μακεδονία, Θράκη), ενώ και στη [LT1] ν υπόλοιπη Ελλάδα αναπτύχθηκε μιά παρασιτική οικονομία, οι παράγοντες της οποίας (οικοπεδοφάγοι και έμποροι ακινήτων, αεριτζήδες, δανειοδίαιτοι "βιομήχανοι" κ.λπ. ), δρούσαν πάντοτε σε άμεση επαφή και "συνεργασία" με την συγκεντρωμένη στην πρωτεύουσα κυβερνητική και διοικητική μηχανή.

3. Παρούσα κατάσταση

Στο τερατώδες πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών έχει συγκεντρωθεί το μέγιστο μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων και συνωθείται ο μισός σχεδόν πληθυσμός της χώρας. Οι πάσης φύσεως δραστηριότητες, οι δαπάνες και ο πληθυσμός του Λεκανοπεδίου υποτάσσονται σ' έναν "φαύλο κύκλο" σύμφωνα με τον οποίο η αύξηση του ενός απαιτεί και προκαλεί εν συνεχεία διαδοχικά την αύξηση των άλλων.

Και αυτή η σπειροειδής "ανάπτυξη" επιτελείται σε συνθήκες που λίγο απέχουν από το όριο καταρρεύσεως και ακινητοποιήσεως των πάντων.

4. Παρατηρήσεις επί των προγραμματισμένων

και προτεινομένων έργων

Η δεδομένη πλέον πολεοδομική και χωροταξική αναρχία στο Λεκανοπέδιο, που καθιστά δαπανηρότατη και συχνά αδύνατη την κατασκευή βασικών έργων υποδομής, η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών ζωής και εργασίας των κατοίκων του Λεκανοπεδίου, που επιβάλλει άμεσες επεμβάσεις, καθώς και οι μικροπολιτικές ανάγκες της εκάστοτε κυβερνήσεως, που την κάνουν να επιλέγει έργα εγκαινιάσιμα εντός του χρόνου της θητείας της, αποκλείουν τους μακρόπνοους και μεγαλόπνοους σχεδιασμούς.

Ετσι, κάθε φορά που παρουσιάζεται τοπική, ή εποχιακή όξυνση των παραμέτρων(κυκλοφοριακό, ρύπανση κ.λπ.) του προβλήματος, σπεύδουμε σε επιλογές έργων, τα οποία δεν εντάσσονται σ' έναν ευρύτερο και μακρόπνοο σχεδιασμό, δεν προλαβαίνουν κάν να θεραπεύσουν το εν τω μεταξύ συνεχώς μεγεθυνόμενο πρόβλημα και συχνά απλώς το μεταφέρουν αλλού ή/και δημιουργούν νέα προβλήματα.

Οι πολιτικές ηγεσίες μπροστά στο φάσμα του θανάτου του Λεκανοπεδίου εξαναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε ευρύτερη θεώρηση του προβλήματος αλλά, τροφοί και τρόφιμοι αυτού του τερατώδους συγκροτήματος της πρωτεύουσας, δεν είχαν το σθένος ν' αναζητήσουν τη ρίζα του προβλήματος και να θέσουν το βασικό ερώτημα, εάν η Αθήνα μπορεί και πρέπει να παραμείνει το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της Ελλάδος. Και γι' αυτήν την συρρίκνωση του προβληματισμού έχουμε κι' εμείς οι επιστήμονες τεχνικοί σημαντική ευθύνη, διότι δεν ερευνήσαμε και δεν ενημερώσαμε τους πολίτες και τους πολιτικούς για τις δυνατές και αναγκαίες εναλλακτικές βασικές επιλογές.

Ετσι προγραμματίστηκαν και μελετήθηκαν τα ακόλουθα έργα που είναι βεβαίως υποτεταγμένα στην εξυπηρέτηση του στόχου της λειτουργίας της Αθήνας ως πρωτεύουσας.

α) Μεγάλες αθλητικές εγκαταστάσεις(για την Ολυμπιάδα του 1996, τους Μεσογειακούς αγώνες του 1990 κ. λ. π).

β) Υπόγειος σιδηρόδρομος των Αθηνών(Μετρό).

γ) Αεροδρόμιο των Σπάτων.

δ) Πλέγμα των έργων ενισχύσεως της υδρεύσεως των Αθηνών (μεταφορά των υδάτων του ποταμού Εύηνου στον Μόρνο, γεωτρήσεις κ.λπ. ).

ε) Οδικοί άξονες, κόμβοι κ.λπ.

Με αφετηρία την επιδίωξη άρσεως της τροχοπέδης που έχει επιβάλλει στην ανάπτυξη της πατρίδας μας η νοσηρή κατάσταση της πρωτεύουσας, ας δούμε ποιά από τα μεγάλα δημόσια έργα που αναφέρονται στο Λεκανοπέδιο είναι χρήσιμα και ποιά δεν πρέπει να κατασκευασθούν.

4. α. Αθλητικές εγκαταστάσεις κ.λπ.

Κατ' αρχήν πρέπει να πώ ότι είναι ευτύχημα που-παρά την αλόγιστη, ομόθυμη επιμονή μας-δεν ανετέθη στη χώρα μας η διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 1996 κι' έτσι αποφύγαμε, την τεράστια οικονομική ζημιά(δαπάνες έργων και διοργανώσεως, ακύρωση άλλων αναπτυξιακών έργων κ.λπ.), τη δραστική μείωση των ελάχιστων πλέον ελεύθερων χώρων για την κατασκευή μή αναγκαίων αθλητικών εγκαταστάσεων, καθώς και την εφιαλτική επιβάρυνση των ρύπων και των συνθηκών ζωής στο Λεκανοπέδιο που θα προκαλούσαν οι δραστηριότητες για την κατασκευή των έργων και για την διεξαγωγή των αγώνων.

Επειδή είχαμε ζητήσει και αναλάβαμε την διοργάνωση των Μεσογειακών αγώνων του 1990 προκειμένου να προετοιμασθούμε καλύτερα για την Ολυμπιάδα του 1996, δεν αποφύγαμε τελείως τη ζημιά. Ξοδέψαμε για τα έργα και για τη διοργάνωση 42 δισ. και εισπράξαμε 0,5 δισ. δηλαδή ζημιωθήκαμε 41,5 δίσ. είχαμε σοβαρή επιδείνωση των κυκλοφοριακών συνθηκών και μείωση των αδόμητων χώρων ενώ συγχρόνως αποκτήσαμε αθλητικές εγκαταστάσεις που κανείς πλέον δεν χρησιμοποιεί, όπως το ποδηλατοδρόμιο κ.λπ.

4. β. Υπόγειος σιδηρόδρομος Αθηνών(Μετρό)

Όπως κατά καιρούς συνέβη και με πολλές άλλες περιπτώσεις "μεγάλων έργων" ή "μεγάλων ιδεών"(Ολυμπιάδα του 1996), οι πολίτες μας υιοθέτησαν με μιάν ανεξήγητη επιπολαιότητα και ευπιστία την "ιδέα" της κατασκευής υπογείου σιδηροδρόμου στην Αθήνα.

Βεβαίως, ιδέες και εμπνεύσεις είναι η αφετηρία πολλών έργων, αλλά η δυνατότητα, το συμφέρον και η σκοπιμότητα πραγματώσεώς των δεν είναι προφανείς, προκύπτουν από μελέτες. Και οι μελέτες αυτές πρέπει να είναι πλήρεις, πολύπλευρες, αναλυτικές και να καλύπτουν το τεχνικό, το οικονομικό και το περιβαλλοντολογικό σκέλος.

Η υιοθεσία όμως αυτή έγινε χωρίς ν' αναζητηθούν οι μελέτες, από τις οποίες υποτίθεται ότι προέκυπταν η ανάγκη, το σκόπιμο και η δυνατότητα κατασκευής ενός τέτοιου κολοσσιαίου έργου. Έργου που θα προκαλέσει μακροχρόνια και σημαντική αφαίμαξη των δημοσίων οικονομικών και θα επιφέρει δραματικές μεταβολές στην λειτουργία της πόλεως και στη ζωή των κατοίκων της, κατά και μετά την κατασκευή του.

Η έκταση και η μορφή του υπογείου σιδηροδρόμου δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθούν με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των τρεχουσών και των(δυσκόλως) προβλεπομένων μελλοντικών αναγκών της πόλεως, διότι το έργο αυτό, όπως κάθε μεγάλο αναπτυξιακό έργο ή έργο υποδομής, επιδρά δυναμικά στο περιβάλλον και στις δραστηριότητες που αναπτύσσονται με αυτό, γύρω από αυτό και ένεκα της υπάρξεώς του, λειτουργώντας ως υπηρέτης αλλά και ως δημιουργός δραστηριοτήτων και αναγκών.

Είναι ευνόητο λοιπόν, ότι ο προσδιορισμός των χαρακτηριστικών ενός τέτοιου τεράστιου αστικού συγκοινωνιακού έργου, προϋποθέτει την ύπαρξη μιάς "ρυθμισμένης" πόλεως (παγιωμένος πολεοδομικός ιστός, καθορισμένες χρήσεις γής, κατανεμημένος πληθυσμός κ.λπ.), ή πάντως την ύπαρξη ενός εγκεκριμμένου "ρυθμιστικού σχεδίου".

Η περίπτωση των Αθηνών είναι η δεύτερη, και θα έπρεπε το Μετρό να μελετηθεί έτσι ώστε, όχι μόνον ν' ακολουθήσει, αλλά και να υποβοηθήσει την εφαρμογή των προβλέψεων του ρυθμιστικού σχεδίου.

Αλλ' ούτε αυτό συνέβη. Τέτοιου είδους μελέτες δεν έγιναν και επομένως το Μετρό που θα κατασκευασθεί, απλώς θα κληθεί να υπηρετήσει τις παρούσες ανάγκες, οι οποίες όμως θα έχουν μεταβληθεί έως το πέρας των εργασιών λόγω της πρoϋπάρχουσας δυναμικής του Λεκανοπεδίου αλλά και λόγω ακριβώς της κατασκευής και λειτουργίας του Μετρό.

Το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας, που επεκτείνεται ταχύτατα και ανεξέλεγκτα προς τυχαίες κατευθύνσεις, απαιτεί ήδη από τώρα για την κάλυψη των σημερινών αναγκών 200 χλμ.(κατά τους συντηρητικούς), έως 400 χλμ.(κατά τους τολμηρότερους), δικτύου υπογείου σιδηροδρόμου, ενώ υπάρχει μόνον η γραμμή Πειραιά-Κηφισιάς μήκους 20 περίπου χλμ. και δημοπρατήθηκαν άλλα 20 χλμ. Αν βασισθούμε στην εμπειρία από την εκτέλεση των δημοσίων έργων, στην προσφορά του μειοδότη ομίλου στόν οποίον ανετέθη η κατασκευή του τμήματος των 20 χλμ. και στην τρέχουσα δυνατότητα χρηματοδοτήσεως, το συνολικό κόστος του έργου θα φθάσει τα 2 έως 4 τρισεκατομμύρια σημερινές δραχμές και η διάρκεια κατασκευής του τα 50 έτη.

Είναι φανερό τί σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί για την οικονομία μας, για την άμυνά μας, για την ανάπτυξη της επαρχίας και για τις συνθήκες διαβιώσεως και εργασίας στην Αθήνα. Εν τω μεταξύ βέβαια, θα προκύπτουν στο συγκρότημα της πρωτεύουσας πληθυσμιακές και άλλες μεταβολές, που θα καθιστούν αναγκαίες τροποποιήσεις και προσθήκες στο έργο, οι οποίες θα επιβαρύνουν το κόστος του και θα επιμηκύνουν τον χρόνο κατασκευής του, δημιουργώντας έναν νέο "φαύλο κύκλο".

Αλλη-και σημαντικώτατη-διάσταση του υπό κατασκευήν δικτύου υπογείου σιδηροδρόμου είναι η επιδείνωση των συνθηκών κυκλοφορίας και η αύξηση των πάσης φύσεως ρύπων κατά τη διάρκεια της κατασκευής του.

Είναι γνωστές οι τεράστιες δυσκολίες γιά την εκτέλεση και των μικρότερων ακόμη έργων μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών, λόγω της στενότητος και της κυκλοφοριακής συμφορήσεως των οδών. Είναι ευνόητο λοιπόν τί θα συμβεί με την εκτέλεση των επίγειων και των υπόγειων έργων. Πρέπει να ληφθεί υπόψιν ότι κατά την κατασκευή των σηράγγων και των σταθμών, η είσοδος και έξοδος των μηχανημάτων, των υλικών κ.λπ. θα γίνεται από σκάμματα-οπές που θα παραμείνουν ανοικτά σ' όλη τη διάρκεια της κατασκευής και θ' αποτελούν πηγές πρόσθετης κυκλοφοριακής συμφορήσεως και ρυπάνσεως(μακροχρόνιος, συνεχής και ολική διακοπή της κυκλοφορίας σε κεντρικούς ζωτικούς δρόμους, καυσαέρια και σκόνη από τις μεταφορές των προϊόντων εκσκαφής με βαρέα οχήματα κ.λπ. ).

Ετσι οι εργασίες γιά την κατασκευή του υπογείου σιδηροδρόμου θα καταστήσουν αφόρητη για τις επόμενες δεκαετίες την ήδη δυσχερή διαβίωση των Αθηναίων και το Λεκανοπέδιο θα καταστεί, "μια μηχανοποιημένη εκδοχή της κόλασης του Δάντη".

Πρέπει να υπενθυμίσω εδώ, ότι δεν υπάρχει προηγούμενο εξ υπαρχής κατασκευής υπογείου σιδηροδρόμου σε πόλη με τέτοια πυκνότητα και αναρχία, τέτοια στενότητα χώρων, τόσο πληθυσμό και τέτοια πυκνότητα αρχαιοτήτων. Οσες πόλεις διαθέτουν Μετρό, το απέκτησαν εγκαίρως και υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες.

Τέλος, μιά άλλη(κατ' εμέ η σπουδαιότερη), δυσμενής συνέπεια από την κατασκευή του υπογείου σιδηροδρόμου είναι η καταστροφή, ή ο οριστικός ενταφιασμός γνωστών ή/και μή ανασκαμμένων αρχαιοτήτων. Αυτή η ασεβής προς την ιστορία μας πράξη δεν θα προκαλέσει μόνον την οριστική απώλεια ιερών και αναντικατάστατων μνημείων, αλλά θα μας εκθέσει σε όλη την ανθρωπότητα ως ανάξιους κληρονόμους του Ελληνικού πολιτισμού.

4. γ. Αεροδρόμιο Σπάτων

Το έργο αυτό, που είναι θανάσιμο πλήγμα για την Αττική, έχει την οικονομική, την πολεοδομική και χωροταξική, την οικολογική, την κοινωνική, την πολιτιστική κ.λπ. διάστασή του και αποτελεί μιάν ακόμη συνιστώσα του "εργοποιητικού μεγαλοϊδεατισμού".

Κατ' αντίθεσιν προς τ' άλλα μεγάλα έργα, για τα οποία υπήρξε αρχικώς μιά(υποκλαπείσα), ομόθυμη αποδοχή, στο έργο του αεροδρομίου των Σπάτων άρχισαν να εκδηλώνονται αντιδράσεις, ήδη από τα πρώτα χρόνια της εξαγγελίας του, οι οποίες κλιμακώνονται όσο γίνονται εναργέστερες οι συνέπειες της κατασκευής του.

Ηδη συγκροτούνται επιτροπές και διοργανώνονται ημερίδες, στις οποίες, τεχνικοί, οικονομολόγοι, περιβαλλοντολόγοι, κοινωνιολόγοι, αρχαιολόγοι κ.λπ. επεξηγούν στους πολίτες του Λεκανοπεδίου, τί σημαίνει η κατασκευή αυτού του αεροδρομίου στα Σπάτα.

Αναφέρω συνοπτικώς τις αντιρρήσεις που έχουν εκφρασθεί από τους ειδικούς και από τους κατοίκους της περιοχής.

4. γ. 1. Από τεχνικούς

Ποτέ δεν επεξηγήθηκαν επαρκώς οι λόγοι που επέβαλαν την μεταφορά του αεροδρομίου της πρωτεύουσας. Δεν απεδείχθη με σχετικές μελέτες-ούτε έγινε προσπάθεια να αποδειχθεί-ότι το αεροδρόμιο του Ελληνικού δεν είναι και δεν μπορεί να καταστεί επαρκές. Και είναι ευνόητο ότι η υπερτονισθείσα ανάγκη ν' απομακρυνθεί αυτό από κατωκημένες περιοχές, δεν αρκεί από μόνη της για να δικαιολογήσει την απόφαση καταργήσεώς του και κατασκευής νέου.

Εξάλλου, καμία από τις μελέτες που έγιναν από το 1957 έως σήμερα, δεν έκρινε την πεδιάδα των Μεσογείων κατάλληλη για την κατασκευή του νέου αεροδρομίου των Αθηνών.

Επελέγη η περιοχή των Σπάτων αυθαιρέτως και παρά το ότι κατά καιρούς επροτάθησαν από τους αρμόδιους και ειδικούς μελετητές η Τανάγρα[5], η Μακρόνησος, η Ελευσίνα, η επέκταση στη θάλασσα του Ελληνικού κ.λπ.

Η απουσία χωροταξικών ρυθμίσεων και πολιτικής γής,(δεσμεύσεις των περί το αεροδρόμιο εκτάσεων κ.λπ.), θα καταστήσει ολόκληρα τα Μεσόγεια έναν Αθηναϊκού τύπου αστικό χώρο, μιά "δεύτερη Αθήνα". Η παράλια και μεσογειακή ανατολική Αττική(τα αναντικατάστατα ιστορικά "Μεσόγεια"), μιά περιοχή με παραδοσιακές και αποδοτικότατες χρήσεις γής,(αμπέλια, ελαιώνες κ.λπ.) και με παραθαλάσσια θέρετρα που αποτελούν τον τελευταίο πνεύμονα και τον πλησιέστερο τόπο αναψυχής των κατοίκων της πρωτεύουσας, θα παραδοθεί στο μπετόν, το καυσαέριο και τον θόρυβο.

Ακόμη και γι' αυτούς που επιθυμούν την συντήρηση του καρκινώματος της Αθήνας-πρωτεύουσας, η επιλογή των Σπάτων είναι η χειρότερη δυνατή λύση.

4. γ. 2. Από οικονομολόγους

Στην περίπτωση του αεροδρομίου Σπάτων συναντώνται οικονομικά συμφέροντα πολλών και οι οικονομικές συνέπειες είναι ποικίλες.

Κατ' αρχήν πρόκειται για ένα έργο που οι προϋπολογιζόμενη(αλλά κατά πολύ υπολοιπόμενη της τελικής), δαπάνη κατασκευής του, ανέρχεται σε 4 δίσ. δολλάρια ή 800 δίσ. δρχ. Ένα ποσό που σε συνδυασμό με τις δαπάνες για τα άλλα μεγάλα έργα, θα δέσει ακόμη πιό σφιχτά την Ελλάδα στην κλίνη του "μεγάλου ασθενούς"(του Λεκανοπεδίου), που βαδίζει ασφαλώς και σύντομα προς τον θάνατο.

Είναι γνωστό ότι κάτοικοι των περί το αεροδρόμιο του Ελληνικού περιοχών, έμποροι γής αλλά και μεγαλοεργολάβοι(ημεδαποί και αλλοδαποί), απετέλεσαν μιά ισχυρότατη ομάδα πιέσεως και επέτυχαν να εξωθήσουν την κυβέρνηση στην απόφαση κατασκευής νέου αεροδρομίου σε άλλη περιοχή. Από την άλλη πλευρά, ιδιοκτήτες γής στα Μεσόγεια και μεσίτες, που προσδοκούν κέρδη από την άνοδο της αξίας των ακινήτων, πιέζουν επίσης για την προώθηση των έργων.

Θα αναπαραχθεί δηλαδή και στα Μεσόγεια η άγρια εκμετάλλευση της γής και στο πολεοδομικό κομφούζιο που θα δημιουργηθεί, θα συνωθούνται ατάκτως ποικίλες, αντιπαραγωγικές και πάντως όχι υγιώς ασκούμενες δραστηριότητες.

4. γ. 3. Από κοινωνιολόγους

Είναι γνωστό σ' όσους έχουν κάποιες στενότερες επαφές με τα Μεσόγεια, ότι επιβιώνουν ακόμη εκεί μικρές, ολοκληρωμένες κοινωνίες με ισχυρό συνεκτικό ιστό και έντονη αίσθηση της ιδιαίτερης ταυτότητάς τους και οι οποίες αποτελούν τα τελευταία προπύργια της παλιάς καλής ελληνικής κοινωνίας έναντι της διαβρωτικής επιδράσεως της άψυχης και απάνθρωπης μεγαλουπόλεως. Και τούτο δεν είναι άσχετο με τις οικιστικές και εδαφοοικονομικές συνθήκες των Μεσογείων που διατηρήθηκαν αναλλοίωτες επί αιώνες.

Τώρα οι μπουλντόζες του αεροδρομίου θα ξερριζώσουν ό'τι φυτρώνει στο χώμα και στις ψυχές των Μεσογειτών και η οικιστική λαίλαπα της "δεύτερης Αθήνας" θα τα ενταφιάσει οριστικώς.

4. γ. 4. Από αρχαιολόγους

Όπως και στην περίπτωση του Μετρό, θα διαπραχθεί κι' εδώ η ασέβεια του ενταφιασμού ή της καταστροφής αρχαιοτήτων, ασέβεια που, όταν επιδεικνύεται έναντι Ελληνικών αρχαιοτήτων από (ε)λληνες(;) αποτελεί ειδεχθές έγκλημα.

Συνοψίζοντας, έχω τη γνώμη ότι το αεροδρόμιο του Ελληνικού είναι, ή μπορεί να γίνει επαρκές για τις ανάγκες του Λεκανοπεδίου, έστω κι' άν εξακολουθεί να είναι η Αθήνα το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της χώρας.

Αλλ' εάν επρόκειτο να επιλέξω μεταξύ των προταθεισών θέσεων κατασκευής νέου αεροδρομίου και παρ' ότι δεν συμφωνώ με την εκτέλεση έργων που απλώς μεταθέτουν χρονικά τον θάνατο της πρωτεύουσας, θεωρώ ότι η περιοχή της Τανάγρας προσφέρεται περισσότερο από κάθε άλλη για την κατασκευή αυτού του νέου αεροδρομίου διότι:

- βρίσκεται σε τέτοια γεωγραφική θέση ώστε μπορεί να εξυπηρετήσει και πολλές άλλες περιοχές πλήν των Αθηνών, συνεπώς είναι χρήσιμο ακόμη κι αν η Αθήνα πάψει να λειτουργεί σαν πρωτεύουσα και συρρικνωθεί,

- οι συνθήκες ασφαλείας πτήσεων είναι δοκιμασμένες, αφού εκεί λειτουργεί ήδη ένα μεγάλο στρατιωτικό αεροδρόμιο,

- η γεωγραφική του θέση(ενδοχώρα) είναι επίσης παράγων ασφαλείας σε περίοδο πολέμου,

- η δαπάνη γι' απαλλοτριώσεις και έργα υποδομής είναι πολύ μικρότερη απ' οποιαδήποτε άλλη θέση επειδή υπάρχει ήδη διαθέσιμη η υποδομή και η μεγάλη έκταση του στρατιωτικού αεροδρομίου, ενώ και η αξία της γής περί το αεροδρόμιο είναι μικρή,

- η ευρύτερη, περί το αεροδρόμιο Τανάγρας περιοχή είναι ακόμη κατά το πλείστον γεωργική, συνεπώς μπορεί να προγραμματισθεί η ορθολογική ανάπτυξή της βάσει ρυθμιστικού σχεδίου.

4. δ. Έργα υδρεύσεως του Λεκανοπεδίου

Παρ' ότι και αυτά τα έργα θα συμβάλλουν στην συντήρηση της νοσηρής καταστάσεως που επικρατεί στο συγκρότημα της πρωτεύουσας, είναι αναγκαία η κατασκευή του μέγιστου μέρους τους, διότι ο κίνδυνος λειψυδρίας γιά τους οικισμούς και τις εκτάσεις που υδρεύονται ή/και αρδεύονται από το σύστημα υδρεύσεως των Αθηνών είναι άμεσος, ενώ το υδραγωγείο του Εύηνου και οι εκτός Αττικής γεωτρήσεις, μπορούν να αξιοποιηθούν και από άλλες περιοχές της χώρας, όπως ήδη γίνεται και με τα εν ενεργεία υδραγωγεία του Μόρνου και της Υλίκης, από τα οποία υδρεύονται και αρδεύονται πολλοί οικισμοί και εκτάσεις των Νομών Φωκίδος και Βοιωτίας.

Έχω τη γνώμη ότι, από τα προτεινόμενα έργα ενισχύσεως της υδρεύσεως της πρωτεύουσας πρέπει να κατασκευασθούν μόνον οι εκτός Αττικής γεωτρήσεις και το υδραγωγείο του ποταμού Εύηνου το οποίο θα λύσει το πρόβλημα μέχρι το έτος 2020 οπότε μπορούμε να έχωμε ολοκληρώσει την αναμόρφωση της Αθήνας και δεν θα χρειάζεται περαιτέρω ενίσχυση του συστήματος υδρεύσεώς της.

Τα άλλα έργα που προτείνονται όπως,

· η άντληση υδάτων από τον Αχελώο ή τον Ανάβαλο, η μεταφορά των με πλοία και η κατάθλιψή των σε κάποιο σημείο του υδραγωγείου του Μόρνου,

· η υδρομάστευση υποθαλάσσιων πηγών στον βόρειο Κορινθιακό κόλπο και η κατάθλιψη των υδάτων στον αγωγό του Μόρνου και,

· η άντληση, ή υδρομάστευση υδάτων και πηγών των περί την πρωτεύουσα ορεινών όγκων,

δεν πρέπει να εκτελεσθούν διότι είναι δαπανηρότατα, απαιτούν σημαντικό χρόνο γιά ν' αποδώσουν και προπάντων δεν είναι αξιοποιήσιμα αλλού.

4. ε. Οδικοί άξονες, κόμβοι κ.λπ.

Πολλοί από τους προτεινόμενους οδικούς άξονες κ.λπ. προορίζονται να εξυπηρετήσουν το αεροδρόμιο Σπάτων και το Μετρό, ενώ άλλοι καλούνται ν' αντιμετωπίσουν την ανεπάρκεια των υπαρχόντων αξόνων, μέσα όμως στα στενά πλαίσια της παρούσης πολεοδομικής πραγματικότητας και πάντοτε με την προϋπόθεση ότι η Αθήνα θα είναι πρωτεύουσα της χώρας.

Συνεπώς εάν αποφασισθεί η προτεινόμενη πολιτική για το Λεκανοπέδιο, το μέγιστο μέρος απ' αυτά τα έργα δεν πρέπει να κατασκευασθεί.

4. στ. Συμπεράσματα

Η υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, διάθεση των τεραστίων πιστώσεων που απαιτούνται για την εκτέλεση των ως άνω έργων(τα οποία απλώς παρατείνουν την στοιχειώδη και οριακή λειτουργία του Λεκανοπεδίου), καθώς και η συνακόλουθη αιχμαλωσία του καλύτερου εργατικού και πνευματικού δυναμικού της χώρας στην κόλαση των Αθηνών, θα περιορίζει τα ενδιαφέροντά μας σ' αυτήν την "πόλη-κράτος" και θα προκαλεί τον μαρασμό(οικονομικό, πληθυσμιακό, πολιτιστικό κ.λπ. ), της υπόλοιπης Ελλάδας και ιδίως των ακριτικών Νομών, συρρικνώνοντας έτσι την κοινωνική συνοχή, την αμυντική μας ικανότητα και(το σπουδαιότερο) την εθνική υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση, στοιχεία απαραίτητα για την συνοχή και την επιβίωση του Ελληνισμού.

5. Προτάσεις

Θεωρώ καταστροφική την εκτέλεση "Φαραωνικών" διαστάσεων έργων που, ενώ δεν λύνουν οριστικά το πρόβλημα του Λεκανοπεδίου, συμβάλλουν στην παράταση λειτουργίας του "φαύλου κύκλου" (νέα έργα-νέες πιστώσεις-νέες θέσεις εργασίας-νέοι κάτοικοι-νέες ανάγκες για έργα κ.ο.κ.), παγιώνοντας έτσι την ταύτιση της Αθήνας με την πρωτεύουσα και την εξάρτηση του μέλλοντος της Ελλάδας από το μέλλον της Αθήνας.

Πρέπει να σπάσουμε αυτόν τον "φαύλο κύκλο" και να δώσουμε μιά ριζική λύση στα προβλήματα του Λεκανοπεδίου. Και ριζική λύση είναι η κατάργηση των αιτίων που δημιουργούν αυτά τα προβλήματα.

Αφετηρία μιάς τέτοιας λύσεως πρέπει να είναι η λήψη διοικητικών μέτρων, η αναθεώρηση του προγράμματος δημοσίων έργων και η ανακατανομή των διαθεσίμων πόρων, ώστε να επιτευχθεί(ή/και να επιβληθεί), η μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας αλλού, και μάλιστα σε διαφορετικούς τόπους.

Είναι βεβαίως ευνόητο, ότι αυτή η μεταφορά θα γίνει σταδιακά και ότι δεν πρέπει ν' αφεθεί η Αθήνα να διψάσει ή να πνιγεί μέσα στο κυκλοφοριακό τέλμα και το νέφος που καθημερινά την περισφίγγουν περισσότερο. Αλλά, θα προκρίνονται προς εκτέλεση τα φθηνότερα και απολύτως αναγκαία έργα για την αντιμετώπιση οξύτατων προβλημάτων και υπό την προϋπόθεση ότι τα έργα αυτά δεν συγκρούονται με τον στρατηγικό στόχο της μεταφοράς του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου, καθώς και με το σχέδιο αναπλάσεως των Αθηνών. Μ' αυτήν την προϋπόθεση είναι προφανές ότι πρέπει ν' αποκλεισθεί η κατασκευή του υπογείου σιδηροδρόμου(Μετρό) και του αεροδρομίου των Σπάτων, καθώς και μέρους των οδικών έργων και έργων υδρεύσεως.

Η απόφαση για την μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας που πρέπει ν' αποτελεί στόχο και έργο κάθε πατριώτη και υψηλόφρονα πολιτικού, είναι ριζοσπαστική και απαιτεί μάλλον θέληση και διοικητικά-νομοθετικά μέτρα παρά δαπάνες, δαπάνες που πάντως θα είναι πολύ μικρότερες απ' αυτές που απαιτούνται γιά την συντήρηση του μεγάλου ασθενούς. Μιά τέτοια επιλογή θα ελευθερώσει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό που εξ ανάγκης διατίθενται τώρα γιά τη "διαχείριση" της μόνιμης κρίσεως που διέρχεται η πρωτεύουσα και θ' αναδείξει νέες προοπτικές γιά την ανάπτυξη της πατρίδας μας.

Θεωρώ σκόπιμη και συμφέρουσα τη μεταφορά του διοικητικού κέντρου στη Θεσσαλία ή την Πιερία και του οικονομικού στη Βόρεια Ελλάδα.

5.α. Το διοικητικό κέντρο πρέπει να εγκατασταθεί σε μιά νέα πόλη που θα κατασκευασθεί εξ αρχής για να λειτουργήσει ως πρωτεύουσα και της οποίας ο πληθυσμός θα περιορίζεται με κατάλληλα διοικητικά και άλλα μέτρα σε ένα το πολύ εκατομμύριο κατοίκων. Προς τούτο μπορεί να επιλεγεί και ν' απαλλοτριωθεί μιά ανάλογη έκταση, στην οποία το ίδιο το κράτος ή ιδιώτες, επ' αντιπαροχή, θα μελετήσουν και θα κατασκευάσουν τα έργα υποδομής, τα κτίρια της διοικήσεως και τους οικισμούς των δημοσίων υπαλλήλων, που θ' αποτελέσουν τον πυρήνα της νέας πόλεως, γύρω από τον οποίο θ' αναπτυχθεί, αυστηρώς ελεγχόμενη, η υπόλοιπη πόλη.

Η ιδέα για μιά μικρή πρωτεύουσα σ' ένα κράτος που οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες ασκούνται αλλού, δεν είναι πρωτότυπη. Αντιθέτως, έχει εφαρμοσθεί ήδη με επιτυχία σε πολλά και στα μάλλον προοδευμένα κράτη(ΗΠΑ-Αυστραλία-Καναδάς-Βραζιλία κλπ.).

Στο νέο αυτό διοικητικό κέντρο οι συνθήκες διαβιώσεως, ο χαρακτήρας της πόλεως και κυρίως η γειτνίαση με τις πλέον ευαίσθητες περιοχές της χώρας, θα εμπνεύσουν στους πολιτικούς και στα στελέχη της διοικήσεως μιάν άλλη νοοτροπία και θα συμβάλλουν στην βελτίωση της αποδόσεώς τους.

5.β. Το οικονομικό κέντρο δεν χρειάζεται μιά νέα πόλη, αλλά μιά περιοχή με στρατηγική θέση κοντά σε χώρο που αναπτύσσονται ή/και που προβλέπεται ν' αναπτυχθούν έντονες οικονομικές δραστηριότητες, δηλαδή κοντά στην ενιαία πλέον Ευρώπη και στο κέντρο των Βαλκανίων. Και τέτοια περιοχή είναι η Βόρεια Ελλάδα με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη στην οποία, παρά την τροχοπέδη του διπολισμού και της αρτηριοσκληρωτικής Αθήνας, αναπτύσσεται ήδη από χρόνια σημαντικό-και προπάντων υγιές-μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας. Πρόσφατη είναι και η επισήμανση από τον κ.Ζάκ Ντελόρ της ικανότητας της Θεσσαλονίκης για την άσκηση μεγάλης εμβέλειας οικονομικών δραστηριοτήτων.

Η αναγωγή της Βόρειας Ελλάδος σε οικονομικό κέντρο της χώρας θα υποβοηθηθεί από την μεταφορά του διοικητικού κέντρου πλησιέστερα προς αυτήν, αλλά κυρίως θα επιτευχθεί με την θέσπιση κινήτρων για την ανάπτυξη οικονομικών δραστηριοτήτων και με την εκτέλεση σημαντικών έργων υποδομής, πράγμα που προϋποθέτει βεβαίως την απελευθέρωση των πόρων και του ανθρώπινου δυναμικού που δεσμεύονται για την μεταξύ ζωής και θανάτου συντήρηση της υδροκέφαλης πρωτεύουσας.

Η μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας θα συμβάλλει ώστε:

1. Να γίνει αποδοτικώτερη η Δημόσια διοίκηση.

3. Ν' ανακατανεμηθεί ο πληθυσμός της χώρας με οικονομικά και αμυντικά κριτήρια.

4. Να μειωθούν δραστικά οι οικονομικές δραστηριότητες και ο πληθυσμός των Αθηνών και συνακόλουθα η αξία των ακινήτων της.

Το τελευταίο τούτο θα καταστήσει τεχνικώς και οικονομικώς δυνατή:

α. Τη ριζική αναμόρφωση της παλαιάς πόλεως όπως αυτή οριοθετείται από τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα ιστορικά κείμενα. Αυτό συνεπάγεται την κατεδάφιση και απομάκρυνση όλων των μετά το 1900 κτισμάτων, πλήν ωρισμένων νεοκλασσικών πράγματι ιδιαιτέρας αρχιτεκτονικής ή/και ιστορικής αξίας, την αποκάλυψη και αποκατάσταση των αρχαιολογικών χώρων και την αναστήλωση των μνημείων που αποτελούν τα ιερά λείψανα του πνευματικού κέντρου του κόσμου. Έτσι θα υλοποιηθεί αυτό που σήμερα φαίνεται ουτοπία αλλά που(δεν μπορεί παρά να), είναι ο πόθος κάθε Έλληνα(αλλά και ξένου), ο οποίος γνωρίζει έστω στοιχειωδώς την ΙΣΤΟΡΙΑ της ΑΘΗΝΑΣ.

Να δοθεί δηλαδή πάλι στην Ελλάδα και στην ανθρωπότητα, αναμορφωμένη με τον σεβασμό και την αίγλη που της αξίζει, η ιστορική πνευματική πρωτεύουσά τους.

β. Η ριζική ανάπλαση της υπόλοιπης πόλεως βάσει ενός νέου χωροταξικού σχεδίου,(σταδιακή ανάπλαση από τα όρια της παλαιάς πόλεως προς την περιφέρεια με εκτεταμένες κατεδαφίσεις γιά την κατασκευή των νέων υπογείων δικτύων, των δρόμων και τη δημιουργία κοινοχρήστων χώρων κ.λπ.). Αυτές οι επεμβάσεις θα έδιναν στην Αθήνα την μοναδικότητα μιας διαφυλαγμένης και όσο είναι δυνατόν αναστηλωμένης αρχαίας πόλεως, περιβαλλομένης από ορθά αναπλασμένους οικισμούς και θα την καθιστούσαν έτσι τόπο κατοικίας και δραστηριοτήτων υψηλού επιπέδου, πηγή πλούτου και καύχημα γιά την πατρίδα μας.

Και επειδή εδώ -όπως και σε πολλά άλλα σημεία του κειμένου- μπορεί να παρατηρήσει κάποιος ότι αναμιγνύεται η τεχνοκρατική θεώρηση των πραγμάτων με οράματα και ιδέες, έχω να παρατηρήσω ότι, τα μεγάλα έργα είναι μέσον ασκήσεως πολιτικής και η πολιτική πηγάζει από τα οράματα και τις ιδέες. Η τρομαλέα, στενόμυαλη, στενόκαρδη και υστερόβουλη "διαχείριση" των δημοσίων πραγμάτων δεν είναι πολιτική, αλλά "πολιτικαντισμός".

6. Επίλογος

Είναι κοινή διαπίστωση ότι εδώ και πολλά χρόνια όλη η ικμάδα του έθνους,(υλικοί πόροι και ανθρώπινο δυναμικό), αναλώνεται στην αγχώδη προσπάθεια της αντιμετωπίσεως των δυσεπίλυτων και συνεχώς διογκούμενων προβλημάτων του Λεκανοπεδίου.

Εγκαταλείψαμε την επαρχία και τις συνεχώς απειλούμενες μεθοριακές περιοχές και έχουμε καταληφθεί από το "σύνδρομο της Κωνσταντινουπόλεως", ασχολούμενοι μόνον με τα προβλήματα και τη συντήρηση της πρωτεύουσας. Αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι όσο περιορίζουμε τα Ελληνικά ενδιαφέροντα στα όρια της Αθήνας, θα υποστούμε και τις γνωστές από την ιστορία συνέπειες του ως άνω "συνδρόμου".

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως ότι, εάν δεν δώσουμε μιά ριζική λύση στο πρόβλημα της πρωτεύουσας, ώστε να ξαναγίνουν πανελλήνια τα ενδιαφέροντα των πολιτών και της πολιτείας, θα υποστούμε, συντομώτερα απ' όσο υποψιάζονται οι κορυβαντιώντες Ελληνες, εδαφική συρρίκνωση της πατρίδας μας και πολιτιστική αλλοτρίωση του έθνους μας.

Αθήναι, 20 Μαίου 1992

Ελευθέριος Τσουρέλης

Πολ. Μηχ/κός ΥΠΕΧΩΔΕ

----------------------------------------------------------------------

Άλλα έργα

Εν συνεχεία της ως άνω εισηγήσεως για τα έργα που έχουν άμεση σχέση με το συγκρότημα της πρωτεύουσας, θ' αναφερθώ κατωτέρω στα υπόλοιπα μεγάλα έργα αφού πρώτα επισημάνω ότι άλλα σημαντικώτατα έργα όπως, η επέκταση και ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου και η κατασκευή λιμένων και αεροδρομίων που θα εξασφαλίζουν την με οποιεσδήποτε συνθήκες άνετη και ακίνδυνη επικοινωνία με όλες τις περιοχές της χώρας, δεν περιλαμβάνονται στην πρώτη γραμμή προτεραιοτήτων, ή δεν περιλαμβάνονται καθόλου στα προγράμματα και στις σκέψεις των κυβερνήσεών μας. Και είναι όνειδος το ότι όχι εμείς, αλλά τα αρμόδια όργανα της Ε.Ο.Κ. έχουν αξιολογήσει το πρώτο απ' αυτά ως το σπουδαιότερο και πρώτης προτεραιότητος έργο που έχει ανάγκη η πατρίδα μας.

Εκθέτω εν συνεχεία τις απόψεις μου επί των προγραμματισμένων, καθώς και των μή προγραμματισμένων αλλ' απαραιτήτων κατά τη γνώμη μου έργων κατά αξιολογική σειρά.

ΙΙ. Σιδηροδρομικό Δίκτυο

Οι σιδηροδρομικοί άξονες που λειτούργησαν στη χώρα μας είναι οι:

1) Σιδηρόδρομος Αθηνών-Πειραιώς

- έναρξις λειτουργίας το έτος 1869

2) Σιδηρόδρομοι Αττικής- (Αθήναι-Κηφισιά), (Αθήναι-Λαύριο)

- έναρξις λειτουργίας το έτος 1885

3) Σιδηρόδρομοι Βορειοδυτικής Ελλάδος

(Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο)&(Αιτωλικό-Κατοχή)

- έναρξις λειτουργίας το έτος 1912

4) Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους - (Πειραιεύς-Χαλκίς), (Πειραιεύς-Θεσ/νίκη-Αλεξ/πολις), (Θεσ/νίκη-Ειδομένη),

(Θεσ/νίκη-Φλώρινα), (Σαρακλή-Σταυρός)

- Λειτούργησε από το έτος 1904 έως το 1920

5) Σιδηρόδρομοι Θεσσαλίας -(Βόλος-Λάρισα),

(Βόλος-Τρίκκαλα), (Βόλος-Μηλεαί)

- Λειτούργησε από το έτος 1884 έως το 1903

6) Σιδηρόδρομοι Θράκης

(Αλεξ/πολις-Πύθιο-Αδριανούπολις)

- έναρξις λειτουργίας το έτος 1918

7) Σιδηρόδρομοι Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου

(Πειραιεύς-Πάτρα), (Πειραιεύς-Καλαμάτα),

(Αργος-Ναύπλιο), (Μπιλάλι-Μεγαλόπολις),

(Καλαμάτα-Μεσσήνη), (Διακοφτό-Καλάβρυτα),

(Καβάσιλα-Κυλλήνη), (Βαρθολομιό-Λουτρά),

(Πύργος-Ολυμπία), (Καλόνερο-Κυπαρισσία),

(Πειραιεύς-Λαύριο)

- Λειτούργησε από το έτος 1884 έως το 1902

8) Σιδηρόδρομοι Πύργου-Κατακώλου

- έναρξις λειτουργίας το έτος 1883

Αφότου κατασκευάστηκαν οι ως άνω άξονες που ικανοποίησαν επί δεκαετίες τις μεταφορικές ανάγκες της χώρας, δεν υπέστησαν σοβαρές βελτιώσεις και εν τέλει αφέθηκαν να παρακμάσουν.

Από την δεκαετία του 1960 όταν φάνηκαν δελεαστικώτερες οι δι' αυτοκινήτων μεταφορές, αρκετοί από τους άξονες αυτούς καταργήθηκαν, ενώ μπορούσαν να λειτουργήσουν παραλλήλως προς το οδικό δίκτυο και να συμβάλλουν σημαντικά στις μαζικές εμπορευματικές μεταφορές, συντηρώντας έτσι και την εμπειρία και την υποδομή που θα ήταν ωφέλιμη τώρα στην προσπάθεια επεκτάσεως και εκσυγχρονισμού του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας μας.

Έτσι σήμερα το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας μας κατάντησε να είναι το μικρότερο σε μήκος, και το τροχαίο υλικό το πλέον πεπαλαιωμένο απ' όλες τις χώρες της Ε.Ο.Κ. στις οποίες το ήδη αναπτυγμένο σιδηροδρομικό δίκτυο δεν έπαψε ποτέ να εκσυγχρονίζεται και να ικανοποιεί ένα σημαντικό ποσοστό των μεταφορικών αναγκών, ενώ το οδικό δίκτυο αναπτυσσόταν παράλληλα και συμπληρωματικά.

Αφού γιά 40 περίπου χρόνια οι σιδηρόδρομοι έμειναν στάσιμοι, ή αναπτύχθηκαν με αργότερους από το οδικό δίκτυο ρυθμούς και υπό την πλήρη(τουλάχιστον στις μεταφορές επιβατών), κυριαρχία των αεροπλάνων, επανεμφανίζονται τώρα διεκδικώντας έναν άλλο ρόλο ο οποίος ανακύπτει από τις δυσμενέστατες συνθήκες διακινήσεως και κυκλοφορίας που επικρατούν πλέον στα υπερκεκορεσμένα οδικά δίκτυα και αεροδρόμια.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες, εν όψει της συμφορήσεως που παρουσιάζουν τα αεροδρόμια και τα οδικά τους δίκτυα, είναι πλέον αποφασισμένες να δώσουν μεγάλη ώθηση στις σιδηροδρομικές μεταφορές και προγραμματίζουν την κατασκευή πανευρωπαϊκού δικτύου υπερταχέων συρμών το οποίο προβλέπεται να ολοκληρωθεί στους βασικούς του άξονες μέχρι το 2020, ενώ παράλληλα η κίνηση στους Ευρωπαϊκούς σιδηροδρόμους προβλέπεται να τετραπλασιασθεί μέχρι το 2015. Και είναι γνωστό ότι στις χώρες που έχουν ήδη κατασκευασθεί τέτοια δίκτυα, όπως στην Ιταλία (Ρώμη-Μιλάνο) και στη Γαλλία(Παρίσι-Λυών), η αναλογία των επιβατών τραίνων και αεροπλάνων μεταβάλλεται ταχύτατα υπέρ των πρώτων.

Πρέπει ν' αναφέρουμε εδώ την εντυπωσιακή(γιά τα δικά μας μέτρα), πρώτη παρουσία ενός απλώς ταχέος συρμού, ο οποίος κινούμενος σε μιά μονή απαρχαιωμένη γραμμή κατάφερε να συναγωνιστεί στο χρόνο διανύσεως της διαδρομής Αθηνών-Θεσσαλονίκης τ' αυτοκίνητα, αλλά(υπό τις σημερινές συνθήκες λειτουργίας της Ολυμπιακής), και τ' αεροπλάνα.

Επιβάλλεται συνεπώς ν' αρχίσουμε από σήμερα με ταχύ ρυθμό και κατ' απόλυτο προτεραιότητα τον εκσυγχρονισμό και επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου μας, όχι μόνον διότι εμείς ειδικά που βρισκόμαστε στο άκρο της Ευρώπης έχουμε απόλυτη ανάγκη(και πρέπει να είμαστε έτοιμοι ν' αξιοποιήσουμε), το νέο πανευρωπαϊκό δίκτυο, αλλά και διότι οι ειδικές εσωτερικές συνθήκες και ανάγκες της χώρας μας επέβαλλαν να είχαμε πρό πολλού εκτεταμένο και σύγχρονο σιδηροδρομικό δίκτυο.

Οι ειδικές αυτές συνθήκες προκύπτουν από το επίμηκες σχήμα της χώρας μας και την ασύμμετρη κατανομή των δραστηριοτήτων μέσα σ' αυτήν, παράγοντες που δημιουργούν μεγάλο μεταφορικό έργο, το κόστος του οποίου προκαλεί σημαντική επιβάρυνση των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών.

Πιστεύω ότι(γενικώς αλλ' ιδίως γιά μάς), το προσφορώτερο από κάθε άποψη μέσον γιά την επίτευξη φθηνών μαζικών μεταφορών είναι ο σιδηροδρομικός συρμός, διότι:

1. η κίνηση των σιδηροδρομικών συρμών απαιτεί, για την επιτέλεση του ιδίου μεταφορικού έργου, προφανώς και αποδεδειγμένως πολύ λιγώτερες δαπάνες γιά καύσιμα, ανταλλακτικά, αμοιβές συντηρητών, μισθούς οδηγών κ.λπ. από τα ισοδύναμης μεταφορικής ικανότητος φορτηγά και επιβατηγά οχήματα, αλλά σε ωρισμένες διαδρομές και από τ' αεροπλάνα.

2. η συντήρηση των σιδηροδρομικών συρμών είναι πολύ οικονομικώτερη διότι απαιτεί πολύ λιγώτερο προσωπικό και μέσα και μάλιστα συγκεντρωμένα και οργανωμένα σε μεγάλες μονάδες.

3. οι σιδηροδρομικοί συρμοί είναι δυνατόν να κινηθούν και με άλλες πηγές ενεργείας(άνθρακα, ηλεκτρισμό κ.λπ.), άν αυτές καταστούν φθηνότερες, ή αν οι ανάγκες το επιβάλλουν.

4. η διακίνηση επιβατών και εμπορευμάτων με σιδηροδρομικούς συρμούς γίνεται με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, ταχύτερα και με μεγαλύτερη ασφάλεια.

5. το σιδηροδρομικό δίκτυο έχει πολύ μικρότερη δαπάνη συντηρήσεως από το οδικό δίκτυο.

6. ο έλεγχος από οικονομικές κ.λπ. υπηρεσίες, των διακινουμένων με σιδηροδρομικούς συρμούς εμπορευμάτων γίνεται ευχερέστερα.

Πέραν των ανωτέρω άμεσων οικονομικών πλεονεκτημάτων, η ύπαρξις ενός συγχρόνου σιδηροδρομικού δικτύου:

7. συμβάλλει αποτελεσματικώτερα στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών και στην πολεμική κινητοποίηση της χώρας,

8. συμβάλλει στη μείωση της ρυπάνσεως, διότι τα καυσαέρια και ο θόρυβος των σιδηροδρομικών συρμών είναι πολύ λιγώτερα σε σχέσει μ' εκείνα των, ισοδύναμων σε ισχύ και μεταφορικό έργο, αυτοκινήτων,

9. συμβάλλει επίσης στη μείωση της αισθητικής προσβολής του περιβάλλοντος και του τοπίου διότι οι σιδηροδρομικές γραμμές είναι μικρού πλάτους και συνεπώς προκαλούν μικρά τραύματα στο τοπίο και προσαρμόζονται αρμονικώτερα στο περιβάλλον,

10. συμβάλλει ακόμη στην προστασία του περιβάλλοντος και με τον εξής έμμεσο τρόπο. Δεν επιτρέπει(κατ' αντίθεσιν προς τους αυτοκινητόδρομους), στους μετακινούμενους να κάνουν οπουδήποτε στάσεις για κυνήγι, κοπή θάμνων ή δένδρων, Πίκ-νίκ με άναμα φωτιάς κ.λπ. ούτε δίνει πρόσβαση στους καταπατητές δημοσίων εκτάσεων και στους εργολάβους αυθαιρέτων κτισμάτων,

11. προκαλεί μεταστροφή της τάσεως γιά συγκέντρωση στα μεγάλα αστικά κέντρα και ευνοεί την επιστροφή στην περιφέρεια και τη δημιουργία νέων οικονομικών κέντρων,

12. καθιστά δυνατή την εγκατάσταση πληθυσμού σε αποστάσεις 100-150 χλμ. από τους τόπους εργασίας ώστε, ως συνέπεια τούτων, επέρχεται μείωση της τεράστιας αξίας που έχει η αστική και περιαστική γή σε ωρισμένες περιοχές της χώρας και συνακόλουθα επέρχεται μείωση της σχετικής επ' αυτής κερδοσκοπίας,

13. αποτελεί κίνητρο γιά την εγκατάσταση, ή/και μετεγκατάσταση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων μακρυά από αστικά κέντρα, συμβάλλοντας δραστικά στην αποκέντρωση και στην βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεως ιδίως στις υπερφορτισμένες από πάσης φύσεως ρύπους πόλεις μας,

14. μειώνει σημαντικώτατα την εξάρτηση του μεταφορικού έργου από τις διαθέσεις των ιδιοκτητών και οδηγών των φορτηγών και λεωφορείων(στάσεις, απεργίες κ.λπ.),

15. συμβάλλει σημαντικώτατα και στη μείωση των οδικών ατυχημάτων αφού μειώνεται ο αριθμός των κατ' εξοχήν υπευθύνων για τα περισσότερα ατυχήματα βαρέων οχημάτων, που κινούνται στο οδικό δίκτυο.

Έναντι αυτών των πλεονεκτημάτων οι μεταφορές με σιδηροδρόμους υστερούν βέβαια σε ευελιξία και απαιτούν αλλαγή μεταφορικού μέσου προκειμένου να φθάσουν στον τελικό προορισμό επιβάτες και εμπορεύματα, αλλά το μειονέκτημα αυτό σμικρύνεται όσο πυκνώνει το σιδηροδρομικό δίκτυο και εν πάσει περιπτώσει αντισταθμίζεται κατά το πλείστον από τα πλεονεκτήματα που συνοπτικά αναφέρθηκαν.

Οι βασικοί άξονες επί των οποίων πρέπει ν' αναπτυχθεί το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας μας καθορίζονται από γεωπολιτικούς λόγους και είναι σχεδόν υποχρεωτικά οι εξής κατά αξιολογική σειρά:

1ος Ο υπάρχων, Αθηνών-Θεσσαλονίκης-Γευγελή

2ος Ο βόρειος, Ηπείρου-Μακεδονίας-Θράκης με κλάδους προς Βουλγαρία

3ος Ο εγκάρσιος, Ηγουμενίτσας-Βόλου

4ος Ο δυτικός, Καλαμάτας-Πατρών-Αιτωλοακαρνανίας-Ηπείρου

5ος Ο υπάρχων Αθηνών-Πατρών

Ο πρώτος άξονας πρέπει να αναβαθμιστεί το ταχύτερο δυνατόν σε άξονα ισοδύναμο από απόψεως ταχύτητος και μεταφορικής ικανότητος με τους μεγάλους Ευρωπαϊκούς, διότι αυτός είναι που μπορεί να συνδεθεί το ταχύτερο μαζί τους.

Γύρω από τους βασικούς αυτούς άξονες είναι δυνατόν να αναπτυχθούν τοπικά δίκτυα αν τούτο επιβάλλεται από τις μεταφορικές ανάγκες, ή από την ανάγκη προστασίας και αξιοποιήσεως των ιστορικών μνημείων και των φυσικών καλλονών διαφόρων περιοχών.

ΙΙΙ. Θαλάσσιες και Αεροπορικές Συγκοινωνίες

Είναι αναγκαία η εξασφάλιση της δυνατότητος άνετης και ασφαλούς επικοινωνίας με όλες(και ιδιαιτέρως με τις ευαίσθητες αμυντικά και δημογραφικά), περιοχές της χώρας(Αιγαίο κ.λπ.), υπό οποιεσδήποτε καιρικές ή άλλες συνθήκες.

Προϋπόθεση γι' αυτό είναι η βελτίωση των υπαρχόντων και η κατασκευή κατάλληλων νέων λιμένων και αεροδρομίων.

Άλλη προϋπόθεση(η οποία δεν συνδέεται με "έργο" από εκείνα στα οποία αναφέρεται το παρόν), είναι η ναυπήγηση ή/και η προμήθεια καταλλήλων αεροσκαφών και πλωτών μέσων, ικανών να εξασφαλίσουν αυτήν την, υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, επικοινωνία. Προς τούτο πρέπει τα Ελληνικά ναυπηγεία να καταστούν ικανά να κατασκευάζουν ειδικού τύπου σκάφη, κατάλληλα γιά την συνεχή και απρόσκοπτη θαλάσσια επικοινωνία των νησιών του Αιγαίου μεταξύ τους και με την ηπειρωτική Ελλάδα, τα οποία παραλλήλως να έχουν τη δυνατότητα(εφοδιαζόμενα με τα ανάλογα μέσα), να συμβάλλουν όταν απαιτηθεί και στην άμυνα του Αιγαίου.

ΙV. Οδικό Δίκτυο

Το οδικό δίκτυο της χώρας στο οποίο δόθηκε από 40 χρόνια τώρα η πρώτη θέση στο πρόγραμμα των δημοσίων έργων, κατασκευάστηκε και επεκτάθηκε απρογραμμάτιστα και χωρίς προοπτικές, με γνώμονα την επιδίωξη της οδικής συνδέσεως μικρών και μεγάλων οικισμών, με δρόμους που να καλύπτουν τις τρέχουσες μόνον κυκλοφοριακές συνθήκες.

Κυρίως διαπλατύνθηκαν και βελτιώθηκαν δρόμοι των οποίων η αρχική χάραξη έγινε γιά οχήματα και συνθήκες κυκλοφορίας του περασμένου αιώνα, διανοίχθηκαν νέοι δρόμοι σε αντικατάσταση παλαιών και μη βελτιώσιμων και τέλος, κατασκευάστηκαν λίγοι μεγάλοι οδικοί άξονες που δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως "αυτοκινητόδρομοι" με την έννοια που έχει ο όρος στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες αφού δεν είναι κλειστοί, δεν έχουν τα απαιτούμενα γεωμετρικά στοιχεία, διέρχονται μέσα από οικισμούς κ.λπ.

Δημιουργήθηκε έτσι ένα εκτεταμένο, πρόχειρο, ισχνό και ευπαθές οδικό δίκτυο το οποίο(και λόγω της ελλείψεως εκτεταμένου και σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου), δέχεται μεγάλη και βαρεία κυκλοφορία και απομυζά τεράστια ποσά γιά τη συντήρησή του, ποσά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιά την εξ αρχής κατασκευή ενός ορθολογικά σχεδιασμένου δικτύου.

Η πολιτική στον τομέα των οδικών έργων πρέπει ν' αλλάξει άρδην.

· Να σταματήσει η "αναλογική κατανομή" των κονδυλίων στις διάφορες περιοχές της χώρας.

· Να ελαχιστοποιηθούν τα μικρά, ασύνδετα και αντιπαραγωγικά έργα.

· Να επανεξετασθούν όλα τα μεγάλα οδικά έργα και να υπάρξει ένας συνολικός σχεδιασμός ώστε, το οδικό δίκτυο της χώρας που θ' αποτελεσθεί από νέους δρόμους και όσους από τους υπάρχοντες πληρούν τις σχετικές απαιτήσεις, να εξυπηρετεί τον εθνικό αναπτυξιακό σχεδιασμό και τις αμυντικές ανάγκες της χώρας.

Έχοντας υπ' όψιν τις παρούσες συνθήκες και τα όσα προαναφέρθηκαν γιά την απόλυτη προτεραιότητα του σιδηροδρομικού δικτύου στην εξυπηρέτηση των μεταφορικών αναγκών μας, κρίνεται απολύτως αναγκαία η βελτίωση ή, η εξ αρχής κατασκευή αυτοκινητοδρόμων στους άξονες,

1) Αθηνών-Θεσ/νίκης-συνόρων(Γιουγκοσλαυϊας & Βουλγαρίας)

2) Ηγουμενίτσας-Θεσ/νίκης-συνόρων Τουρκίας(ΕΓΝΑΤΙΑ)

3) Ηγουμενίτσας-Βόλου

και σε δεύτερη σειρά προτεραιότητος έρχεται η κατασκευή των οδικών αξόνων,

4) Αθηνών-Κορίνθου-Πατρών

5) Αθηνών-Ιτέας-Ναυπάκτου

6) Καλαμάτας-Πατρών-Ιωαννίνων

V. Ζεύξη Ρίου-Αντίρριου

Θεωρώ σφάλμα και ασύμφορη την κατασκευή γέφυρας, ή υποθαλάσσιας σήραγγας κ.λπ. γιά τη ζεύξη του στενού Ρίου-Αντιρρίου. Έναντι αυτής είναι συμφερώτερη η κατασκευή αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνας-Ιτέας-Ναυπάκτου.

Παραθέτω κατωτέρω ωρισμένα στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της απόψεως αυτής.

Η αναγκαστική διέλευση από τον άξονα Αθηνών-Κορίνθου-Πατρών επιβατών και φορτίων που κατευθύνονται προς, ή έρχονται από, τη Δυτική Ελλάδα, την Ήπειρο και(μέσω Ηγουμενίτσας), το εξωτερικό, επιβάλλει την αύξηση της κυκλοφοριακής ικανότητας των εθνικών οδών Αθηνών-Κορίνθου και Κορίνθου-Πατρών και την κατασκευή νέων γεφυρών στη διώρυγα της Κορίνθου, ενώ θ' αρκούσε ο υπάρχων άξονας αν αυτός περιοριζόταν στην εξυπηρέτηση της Πελοποννήσου και της γραμμής Πατρών-Ιταλίας.
Είναι προφανές ότι κατά τη σύγκριση του κόστους των δύο λύσεων, δηλαδή της ζεύξεως Ρίου-Αντιρρίου και του αυτοκινητόδρομου Αθηνών-Ιτέας-Ναυπάκτου, θα πρέπει στο κόστος της πρώτης να προστεθεί και η τεράστια δαπάνη γιά την αύξηση της κυκλοφοριακής ικανότητας του άξονα Αθηνών-Κορίνθου-Πατρών.
Πέραν της ως άνω τεράστιας δαπάνης, είναι προφανές ότι η συσσώρευση των διακινουμένων προς τόσον ευρεία περιοχή της χώρας οχημάτων σ' έναν άξονα, έχει δυσμενείς συνέπειες στην ασφάλεια της κυκλοφορίας, προσβάλλει και οχλεί υπέρμετρα το περιβάλλον και τους πλησίον οικισμούς και δεν συμβάλλει στην ισομερή κατανομή των έργων υποδομής ώστε ν' αναπτυχθούν και άλλες περιοχές της χώρας.
Η γέφυρα(αν επιλεγεί αυτή η λύση), πρόκειται να θεμελιωθεί σε ένα περιβάλλον εξαιρετικά σεισμοπαθές, την σεισμική δραστηριότητα του οποίου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ως προς την ένταση και το επίκεντρο.
Σε περίπτωση ατυχήματος ή δολιοφθοράς(σε ειρήνη ή πόλεμο), είναι αυτονόητες οι καταστροφικές συνέπειες της υπάρξεως μιάς μόνον και τόσον ευαίσθητης προσβάσεως, (της ζεύξεως Ρίου-Αντίρριου), προς την Δ. και ΒΔ. Ελλάδα.
Ο αυτοκινητόδρομος Αθηνών-Ιτέας-Ναυπάκτου, και ενδεχομένως μιά παράλληλη σιδηροδρομική γραμμή, θα συμβάλλουν εκτός των άλλων και στην αναβίωση των εγκαταλελειμμένων και άγονων, αλλά πλούσιων σε φυσικές καλλονές και σε ιστορικά μνημεία νότιων περιοχών της Βοιωτίας και της Φωκίδας.

Εάν κατασκευασθεί ο αυτοκινητόδρομος Αθηνών-Ιτέας-Ναυπάκτου, θα μπορεί να μετατεθεί η κατασκευή της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου σε ευθετώτερο χρόνο, όταν πλέον η οικονομία μας θα έχει τη δυνατότητα να αντέξει την τεράστια απώλεια συναλλάγματος που αναπόφευκτα θα προκαλέσει η κατασκευή αυτού του τελείως εξειδικευμένου έργου. Η απώλεια συναλλάγματος είναι βεβαία και μεγάλη, διότι, όπως είναι προφανές, θα χρησιμοποιηθεί άπαξ ειδικός και εξ ολοκλήρου εισαγόμενος εξοπλισμός και θ' απασχοληθούν πολλοί αλλοδαποί "ειδικοί" (σύμβουλοι, μελετητές, κατασκευαστές), ενώ στην κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Αθηνών-Ιτέας-Ναυπάκτου θ' απασχοληθούν μόνον Έλληνες σ' ένα αντικείμενο που το ξέρουν και διαθέτουν ήδη τον κατάλληλο εξοπλισμό.

Πρέπει δέ να τονισθεί εδώ, ότι αυτή η απώλεια συναλλάγματος δεν αντισταθμίζεται έστω εν μέρει με απόκτηση χρήσιμης τεχνογνωσίας, αφού προφανώς δεν πρόκειται να ζεύξουμε κι άλλα θαλάσσια στενά στην Ελλάδα ούτε βέβαια ν' ανταγωνισθούμε τους πολύπειρους σε τέτοια έργα ξένους, διεκδικώντας παρόμοιες δουλειές σε άλλη χώρα με εφόδιο αυτήν την μοναδική εμπειρία.

*. Βλέπε και σημείωση (Β)

VI. E κ τ ρ ο π ή τ ο υ Α χ ε λ ώ ο υ

Η εκτροπή των υδάτων του Αχελώου αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίον επιλέγονται στη χώρα μας τα έργα και μάλιστα τόσο μεγάλα έργα.

Πέρα από τον "εργοποιητικό οίστρο" που καταλαμβάνει πολιτικούς και πολίτες ώστε να υιοθετούν ακρίτως "φαραωνικών" διαστάσεων έργα, στην περίπτωση του έργου εκτροπής του Αχελώου, ισχυρός μοχλός πιέσεως για την επιλογή του έργου απετέλεσε η συνασπισμένη ομάδα των Βουλευτών και άλλων πολιτικών παραγόντων της Θεσσαλίας.

Ετσι επελέγη και διακηρύχθηκε η πραγματοποίηση αυτού του κολοσσιαίου έργου, χωρίς ενδελεχή μελέτη και επιστημονική επαλήθευση των τεχνικών στοιχείων που θα δικαιολογούσαν πλήρως την επιλογή αυτή.

Από τις συζητήσεις που γίνονται ακόμη και τώρα, πολλά χρόνια μετά την εξαγγελία του έργου, την δημοπράτησή του και την εκτέλεση ορισμένων τμημάτων του, φαίνεται ότι δεν έχουν διευκρινισθεί ορισμένα κρίσιμα στοιχεία, όπως π.χ. η παροχή του ποταμού Αχελώου.

Είναι προφανές ότι το έργο του Αχελώου πρέπει να επανεξετασθεί με νηφαλιότητα και χωρίς καμία δέσμευση και ενοχή για όσα μέχρι τώρα ελέχθησαν και εξηγγέλθησαν.

Να μετρηθούν πάλι τα υδρολογικά στοιχεία στα οποία θα συμφωνήσουν όλοι και τότε, αφού συνταχθούν πλήρεις(και περιβαλλοντολογικές), μελέτες για το σύνολο των έργων(ενεργειακών και αρδευτικών), να ληφθούν οι πολιτικές αποφάσεις για την δυνατότητα και την σκοπιμότητα εκτελέσεως του έργου.

Αθήναι, 8 Οκτωβρίου 1996

Ελευθέριος Τσουρέλης

Γενικός Δ/ντής ΥΠΕΧΩΔΕ/ΓΓΔΕ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (1)

Κύκλωμα Δημοσίων Έργων

Θεωρητικώς τον τελευταίο λόγο στην επιλογή και στην ιεράρχηση των προς εκτέλεσιν δημοσίων έργων έχει η πολιτική ηγεσία.

Η πολιτική ηγεσία φθάνει στην τελική απόφαση αξιολογώντας τις απόψεις και τις εισηγήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων, του Τ.Ε.Ε.(που είναι ο κατά τον Νόμο τεχνικός σύμβουλος), της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κ.λ.π. οι οποίες απόψεις και εισηγήσεις δεν υποκρύπτουν υποτίθεται καμία υστεροβουλία και ιδιοτέλεια, όπως εξίσου προϋποτίθεται ότι και οι προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας είναι να επιλεγούν και ιεραρχηθούν έργα χρήσιμα και εξυπηρετούντα έναν στρατηγικό αναπτυξιακό σχεδιασμό και όχι μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Για να μήν αποδίδουμε μόνον κακές προθέσεις, πρέπει να πούμε ότι οι επιτυχείς επιλογές δεν είναι προϊόν προθέσεων μόνον, αλλά και ικανοτήτων.

Αυτά θεωρητικώς, διότι στην πράξη άλλα συμβαίνουν.

Είναι γνωστό ότι η επιλογή των δημοσίων έργων εν Ελλάδι δεν έπεται του(ανύπαρκτου εξάλλου), εθνικού αναπτυξιακού σχεδιασμού, αλλά προηγείται.

Ετσι, με διάφορα κριτήρια, μεταξύ των οποίων πρωτεύουσα θέση έχει το περίφημο "πολιτικό κόστος" που μπορεί να έχει η εκτέλεση ή, η μή εκτέλεση κάποιου έργου, επιλέγονται διάφορα έργα κι αν μέν αυτά είναι συμβατά και με κάποιους ευρύτερους αναπτυξιακούς στόχους "έχει καλώς", αλλοιώς "ουαί τοις στόχοις".

Το πολιτικό κόστος π.χ. είναι που επιβάλλει την "αναλογική" διασπορά των πιστώσεων των δημοσίων έργων σε διάφορους Νομούς για την εκτέλεση μή παραγωγικών έργων.

Το πολιτικό κόστος είναι που δεν επιτρέπει την επανεξέταση της σκοπιμότητος και της σειράς προτεραιότητος διαφόρων έργων και την διακοπή ή την μή έναρξη μερικών εξ αυτών.

Το πολιτικό κόστος είναι που δεν επιτρέπει την εκκαθάριση σκανδαλωδών έργων και την επιβολή κυρώσεων στους υπευθύ-νους.

Και άλλες φορές το προσδοκώμενο "πολιτικό όφελος" είναι που κάνει να προκρίνονται έργα εγκαινιάσιμα πρό των επομένων εκλογών.

Πέραν των ανωτέρω που συνέβαιναν ανέκαθεν στη χώρα μας με την απλότητα "φυσικού νόμου", έχουν εμφανισθεί και άλλα φαινόμενα, που προϊόντος του χρόνου, τείνουν να διαστρέψουν πλήρως και εν τέλει να οδηγήσουν σε παραλυσία το λεγόμενο "κύκλωμα των δημοσίων έργων", στο οποίο εμπλέκονται Δημόσιοι λειτουργοί και ελεύθεροι επαγγελματίες(μελετητές, κατασκευαστές κ.λ.π.).

Ας επιχειρήσουμε μιά μικρή περιγραφή του-όχι ιδανικού-κόσμου των δημοσίων έργων.

Στον τομέα των δημοσίων έργων διακινούνται τεράστια ποσά και παρέχονται τεράστιες δυνατότητες ασκήσεως "πολιτικής".

Είναι ευνόητο λοιπόν ότι ανάλογης εντάσεως είναι και οι τάσεις για παράκαμψη των επιταγών της ηθικής και των διατάξεων του Νόμου που έχουν θεσπισθεί για την επιβολή των κανόνων συμπεριφοράς των δημοσίων ανδρών και των συνθηκών ανταγωνισμού των εργολάβων κ.λπ.

Είναι γνωστό και δεν θα εξηγήσω εδώ, το πώς και γιατί οι αναθέσεις των μελετών και οι διαγωνισμοί για την ανάληψη των έργων έχουν απομακρυνθεί πρό πολλού από κάθε κανόνα που πρέπει να διέπει τη λειτουργία του Δημοσίου και τα συναλλακτικά ήθη.

Ολοι όσοι εμπλέκονται στο λεγόμενο "κύκλωμα των δημοσίων έργων",(πολιτική ηγεσία, δημόσιοι υπάλληλοι, ΤΕΕ, μελετητές, εργολάβοι), ξέρουν τί όντως συμβαίνει, κι άς συμπεριφέρονται και ομιλούν ως αγνοούντες την πραγματικότητα.

Θα κάνω μόνον ιδιαίτερη αναφορά στην δυνατότητα και στον τρόπο που έχουν ορισμένες συνασπιζόμενες κατά περίσταση ομάδες μελών του κυκλώματος των δημοσίων έργων(υπάλληλοι, Τ.Ε.Ε. και ιδιώτες μελετητές, σύμβουλοι, εργολάβοι κ.λ.π.), ν' ασκήσουν επιρροή στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία για να την ρυμουλκήσουν προς επιλογές, την νομιμότητα και την ορθότητα των οποίων δεν είναι σε θέση οι πολιτικοί προϊστάμενοι να ελέγξουν.

Η μέθοδος είναι τυποποιημένη και έως σήμερα δεν έχει αποτύχει διότι βασίζεται στην-και εκμεταλλεύεται την-φιλοδοξία των Υπουργών να παρουσιάσουν γρήγορα(μέσα στα άδηλα χρονικά όρια της θητείας των) "έργο", καθώς επίσης και στην ανησυχία τους μήπως κατηγορηθούν ότι καθυστερούν την εκτέλεση των έργων ή την απορρόφηση κονδυλίων της Ε.Ο.Κ. κ.λ.π.

Ετσι λοιπόν αμέσως μετά την εγκατάσταση της πολιτικής ηγεσίας στο Υπουργείο, γίνεται η "ενημερωτική επιδρομή" κατά την οποία πολλοί και ιδίως οι υπάλληλοι που ήδη διοικούν από θέση προϊσταμένου τα έργα κι εκείνοι που βρίσκονται ή μπορούν να βρεθούν με διάφορους τρόπους κοντά στην πολιτική ηγεσία, καθώς και κάποιοι μελετητές, σύμβουλοι και εργολάβοι, προσφέρονται να "ενημερώσουν", να "συμβουλεύσουν" και να "βοηθήσουν"(ανιδιοτελώς υποτίθεται), τον Υπουργό, όπως έκαναν και με τον προηγούμενο, ώστε να ευοδωθεί η "αποστολή του", δηλαδή να προλάβει να εγκαινιάσει κι αυτός όσα γίνεται περισσότερα έργα.

Εάν ο Υπουργός έχει αυτήν την "φιλοδοξία", τα πράγματα γίνονται απλά και ακολουθεί αμέσως η υπόδειξη από τους αυτόκλητους "συμβούλους" και "εισηγητές" των καταλληλοτέρων προς ευόδωσιν του "ευγενούς στόχου" έργων.

Είναι ευνόητο ότι ο αποδέκτης τέτοιων "εισηγήσεων" Υπουργός, δεσμεύεται να χρησιμοποιήσει για την πραγματοποίηση των επιλεγμένων έργων εκείνους που τα υπέδειξαν, διότι βεβαίως, ποιός άλλος γνωρίζει καλλίτερα το προτεινόμενο προς εκτέλεσιν έργο απ' αυτόν που το έχει μελετήσει και το προτείνει, ή το χειρίζεται ήδη;

Ετσι παραμένει ακλόνητο το κύκλωμα που έχει δημιουργηθεί και, πέραν της μονοπωλήσεως των θέσεων, των αξιωμάτων, των μελετών και των έργων από τα ίδια πρόσωπα, παραμένουν επίσης αδιερεύνητες και ατιμώρητες προφανείς(και μάλιστα κατηγγελμένες από τους άρτι αναλαβόντες Υπουργούς), περιπτώσεις παρανόμων ενεργειών.

Είναι βέβαια προφανές ότι "έργα" που επιλέγονται με τέτοια κριτήρια δεν μπορούν να έχουν και πολύ σχέση με "μακροχρόνιους σχεδιασμούς και ανάπτυξη", ενώ στην προσπάθεια επιταχύνσεως των διαδικασιών αναθέσεως και των ρυθμών εκτελέσεώς των, η όλη διοίκησις και διαχείρισίς των ακροβατεί, στην καλύτερη περίπτωση, στα όρια της νομιμότητος.

Εάν όμως ο Υπουργός έχει κατά νούν "μή ρεαλιστικά" πράγμα-τα, δηλαδή, ορθολογικούς σχεδιασμούς, μακροχρόνιους στόχους, σωστές μελέτες, προγραμματισμό κ.λ.π. με εθνικά κριτήρια, υπάρχουν τρόποι να "συμμορφωθεί".

Αρχίζει εκστρατεία εκφοβισμού του με προβολή από τα Μ.Μ.Ε. των "καταστροφικών συνεπειών" που θα προκύψουν υποτίθεται από την μή απορρόφηση των Κοινοτικών κονδυλίων ή/και από την καθυστέρηση ή την μή εκτέλεση των συγκεκριμμένων έργων, όπως π.δ.χ. έγινε και το 1990 και το 1993 με την υπόθεση "Υδρευση Αθηνών" όταν, αμέσως μετά την εγκατάσταση των Υπουργών ΠΕΧΩΔΕ, άρχισε μιά ομοβροντία δημοσιευμάτων και ραδιο-τηλεοπτικών εκπομπών για τον "θανάσιμο κίνδυνο" που διατρέχει η Αθήνα από την λειψυδρία.

Ο αντικειμενικός στόχος επετεύχθη το 1990 και επιδιώκεται και σήμερα, να "συρθεί" δηλαδή η πολιτική ηγεσία με την ίδια μέθοδο, στην βεβιασμένη επιλογή και εξαγγελία μέτρων και έργων με τη συνεργασία φυσικά του ιδίου "συγκροτήματος" υπαλλήλων, συμβούλων, μελετητών, εργολάβων κ.λ.π.

Βεβαίως πρέπει να λεχθεί ότι όντως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την ύδρευση των Αθηνών, αλλά το πρόβλημα αυτό δεν δημιουργήθηκε την επομένη των εκλογών, ούτε έχει τέτοιο μέγεθος και κρισιμότητα ώστε να δικαιολογούνται αυτές οι κινήσεις πανικού και η παροχή "συγχωροχαρτιών" σ' εκείνους που δημιούργησαν ή/και επιδείνωσαν το πρόβλημα.

Είναι γνωστό ότι οι πολιτικοί προϊστάμενοι του Υπουργείου δεν έχουν τον χρόνο να εξετάσουν μόνοι τους όλα τα στοιχεία που θα τους οδηγούσαν στην ορθή επιλογή. Αυτήν ακριβώς την αντικειμενική αδυναμία προσπαθούν να εκμεταλλευθούν οι "ομάδες πιέσεως", υπερβάλλοντας ή υποβαθμίζοντας την αναγκαιότητα, το κόστος, την ωφελιμότητα και τον προβλεπόμενο χρόνο περαιώσεως των έργων και προβάλλοντας εκβιαστικά διλήμματα για ν' αποτρέψουν την δυνατότητα των πολιτικών προϊσταμένων να εξετάσουν νηφάλια και με αξιόπιστους συνεργάτες τα διάφορα θέματα.

Ετσι, εκτός της "ρυμουλκήσεως" της πολιτικής ηγεσίας προς ορισμένες επιλογές αρεστές στην "ομάδα πιέσεως", φθάνουμε και στο παράλογο(αλλά όχι ανεξήγητο), φαινόμενο της "υιοθεσίας" όλων των εξηγγελμένων από την προηγούμενη ηγεσία, ή εν εξελίξει έργων, "αγνών" ή "αμαρτωλών", καθώς και των "αμαρτημάτων" των προηγουμένων διοικήσεων. Υιοθεσίας η οποία τους οδηγεί σε μιά αγωνιώδη προσπάθεια συνεχίσεως των έργων αυτών και μάλιστα σε συνεργασία με τους ενόχους αυτών των "αμαρτιών".

Για την δικαιολόγηση αυτού του φαινομένου προβάλλονται διάφορες δικαιολογίες όπως π.χ.

1η δικαιολογία: "Δεν μπορεί να σταματήσει η λειτουργία του κράτους επειδή άλλαξε η κυβέρνηση"

Πρόκειται για έωλο επιχείρημα διότι δεν σταματά η λειτουργία του κράτους με την επανεξέταση ορισμένων έργων και μάλιστα έργων τα οποία η νέα κυβέρνηση είχε καταγγείλει όταν ήταν αντιπολίτευση είτε ως σκανδαλώδη, είτε ως άχρηστα, μή παραγωγικά, ζημιογόνα κ.λ.π.

Εξάλλου κάθε νέα κυβέρνηση δικαιούται ν' ασκήσει την δική της πολιτική κι αν αυτή η πολιτική περιλαμβάνει και μιάν άλλην αντίληψη για τον τρόπο επιλογής και εκτελέσεως των έργων, έχει δικαίωμα και υποχρέωση να σταματήσει κάποια απ' αυτά έως ότου επανεξετάσει την σκοπιμότητα εκτελέσεως και ελέγξει την νομιμότητα αναθέσεώς των.

2η δικαιολογία: "Αν δεν συνεχισθούν τα έργα θα χάσουμε τα κονδύλια που έχουμε πάρει από την Ε.Ο.Κ."

Αυτό το επιχείρημα μου θυμίζει το "πνεύμα Καραμανλή", το οποίο καθιερώθηκε στην περίοδο υπουργίας του στο τότε Υ.Δ.Ε. και σύμφωνα με το οποίο, πρωτεύουσα(αν όχι μοναδική), σημασία στην εκτέλεση των έργων, έχει η "απορρόφηση" των πιστώσεων και όχι η νομιμότητα των διαδικασιών αναθέσεως και εκτελέσεως και η ποιότητα και η οικονομία κατασκευής των έργων.

Εχω τη γνώμη ότι, πρωτεύον ζήτημα δεν είναι η "κατανάλωση" ή, η "απορρόφηση" των οποιονδήποτε κονδυλίων σε οποιαδήποτε "έργα", αλλά η επιλογή των χρήσιμων έργων, η τήρηση της νομιμότητος στις διαδικασίες αναθέσεώς των, καθώς και η οικονομική, έντεχνη και εμπρόθεσμη κατασκευή των.

Εξ άλλου πρέπει κάποτε να σταματήσει η πάσει θυσία διάθεση κονδυλίων της Ε.Ο.Κ.(που δεν μας τα χαρίζουν), σε μή παραγωγικά έργα, τα οποία ζημιώνουν διττώς την οικονομία μας. Πρώτον διότι σπαταλούμε τα χρήματα που θα μπορούσα-με ν' αξιοποιήσουμε αλλού επωφελώς και δεύτερον διότι επιβαρυνόμαστε και με την συντήρηση αυτών των μή παραγωγικών έργων.

3η δικαιολογία: "Πρέπει να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι(υπάλληλοι, σύμβουλοι, μελετητές κ.λ.π.) που χειρίστηκαν έως τώρα τα "έργα", διότι αυτοί κατέχουν γνώσεις και πείρα και ικανότητα για την ταχεία περαίωσή τους"

Το επιχείρημα αυτό προσβάλλει την νοημοσύνη και υπηρετεί την αντίληψη ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και απολυμαίνει τους ενόχους". Στην περίπτωση μάλιστα που εξετάζουμε, ούτε ο "σκοπός"(η ταχεία εκτέλεση του έργου, η "απορρόφηση" κ.λ.π.), είναι πάντα άγιος ώστε να αγιάζει και τα μέσα.

Αλλά, γιατί λαμβάνεται ως δεδομένη η ανάγκη αμέσου και ταχείας συνεχίσεως όλων των έργων ;

γιατί είναι αναγκαία και η χρησιμοποίηση εκείνων που τα χειρίστηκαν ως τώρα, έστω κι άν ευθύνονται για την κακή επιλογή και διοίκησή των ;

Τα περί γνώσεων, πείρας και ικανότητος εκείνων που διοίκησαν τα ως άνω έργα χρειάζονται απόδειξη, και τ' αντίθετα αποδεικνύει η κακή πορεία πολλών απ' αυτά τα έργα(υπερβάσεις χρόνου και προϋπολογισμού, κακοτεχνίες κ.λ.π.). Αλλά κι όταν υπάρχουν αυτά τα προσόντα, απεκτήθησαν από τους υπαλλήλους αυτούς λόγω της μακροχρόνιας παραμονής τους στις ίδιες προνομιούχες θέσεις. Και για την κατάληψη των θέσεων αυτών παραγκωνίστηκαν όχι πάντα με καθαρές μεθόδους πολλοί συνάδελφοί τους οι οποίοι ταλαιπωρήθηκαν περιφερόμενοι στην επαρχία και σε υπηρεσίες "ψυγεία", στερούμενοι έτσι της δυνατότητος ν' αποκτήσουν κι εκείνοι τις γνώσεις και τις εμπειρίες που εδικαιούντο.

Αλλά εν τέλει, εκείνο που θα έπρεπε να λαμβάνουν υπόψιν τους οι πολιτικοί προϊστάμενοι διαλέγοντας τα στελέχη και τους συνεργάτες τους, δεν είναι τα ως άνω "προσόντα", αλλά πρωτίστως για ποιό σκοπό χρησιμοποιούν αυτά τα "προσόντα" οι εν λόγω υπάλληλοι.

Και τούτο μπορεί να διαπιστωθεί εύκολα διότι ο κόσμος των τεχνικών είναι μικρός.

Είναι κρίμα λοιπόν να παγιδεύεται ο εκάστοτε Υπουργός από τα ψευδοδιλήμματα, "πρόοδος των έργων με αυτούς, ή καθυστέρηση των έργων και πολιτικό κόστος".

Το "κόστος" θα είναι πολύ μεγαλύτερο άν ο Υπουργός συνεργασθεί με τέτοιους υπαλλήλους, διότι αυτοί ούτε την "εικόνα" του προάγουν, ούτε τα αναγκαία έργα θα υποδείξουν, ούτε το δημόσιο συμφέρον θα προασπίσουν.

Καταλήγοντας οφείλω να επισημάνω ότι, είναι απολύτως αναγκαίο να σπάσει αυτός ο "φαύλος κύκλος" στον οποίο οι ίδιοι άνθρωποι, με τις ίδιες μεθόδους παράγουν τα γνωστά "έργα" και να επιβληθεί επιτέλους η αυστηρή τήρηση των αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία του τομέα των Δημοσίων Εργων (χρηστή διοίκηση, αξιοκρατία, διαφάνεια), όχι διότι το επιβάλλουν κάποιοι μεταφυσικοί κανόνες "ηθικής", αλλά διότι αλλοιώς το κύκλωμα των Δημοσίων Εργων θα παύσει να λειτουργεί και θα γίνει πεδίο δράσεως κακοποιών.

Και τούτο δεν είναι υπερβολή, ούτε θ' αποτελεί δική μας πρωτοτυπία. Εχει ήδη προηγηθεί η Ιταλία όπου το κύκλωμα των Δημοσίων Εργων έγινε συνώνυμο και συνεργάτης της MAFIA. Και εν τέλει πολλοί από τα μέλη αυτού του κυκλώματος απεχώρησαν βιαίως από τον κόσμο των θνητών, ενώ άλλα αναπολούν από τα κελιά των φυλακών τις περασμένες ευκλεείς εργολαβικές, εργοποιητικές, δωροδοτικές και δωροληπτικές δραστηριότητές τους.

[1] Σκοπίμως δεν γράφω ΥΠΕΧΩΔΕ διότι θεωρώ απαράδεκτη την υπαγωγή του τομέα των Δημοσίων Εργων(όπως και του τομέα Χωροταξίας) στο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Εχω τη γνώμη ότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος έχει-ή πρέπει να έχει-πολύ ευρύτερο πεδίο δράσεως απ' όσο του παραχωρείται δια της συζεύξεώς του με τους ως άνω δύο τομείς. Είναι-ή πρέπει να είναι-αρμόδιο για κάθε δραστηριότητα που έχει επιπτώσεις στο περιβάλλον και τέτοιες δραστηριότητες δεν είναι μόνον τα δημόσια έργα, αλλά και τα ιδιωτικά έργα, οι εγκαταστάσεις και η λειτουργία των βιομηχανιών, η γεωργική και δασική εκμετάλλευση κ.λπ.

Θεωρώ λοιπόν αναγκαίο,

α) να καταστεί τάχιστα το Υπουργείο Περιβάλλοντος ο φορέας που θα εποπτεύει όλες τις δραστηριότητες που επεμβαίνουν στο περιβάλλον και,

β) να επανακτήσει ο τομέας των Δημοσίων Εργων την αυτονομία και την διάρθρωση που είχε πρίν, δηλαδή να ιδρυθεί πάλι το Υπουργείο Δημοσίων Εργων, τμήμα του οποίου αποτελεί και ο τομέας της χωροταξίας.

[2] Στο Παράρτημα (1) παρουσιάζονται αναλυτικώτερα, ο τρόπος που λειτουργεί το κύκλωμα των Δημοσίων Εργων και τα κριτήρια επιλογής των έργων.

[3] Δεν ενέταξα στο κύριο σώμα του παρόντος την από 27. 3. 86 επιστολή που είχα στείλει προς την εφημερίδα "ΤΟ ΕΘΝΟΣ", σχετικώς με την εκστρατεία που διεξήγαγαν τότε όλα τα Μ. Μ. Ε. για να πεισθούμε ότι πρέπει να διοργανώσουμε στην Ελλάδα την Ολυμπιάδα του 1996, διότι έστω και παρά την θέλησή μας αποφύγαμε αυτήν την συμφορά.

[4] Το παρόν δημοσιεύθηκε αυτούσιο στο περιοδικό "ΕΝΔΟΧΩΡΑ" που εκδίδεται στην Αλεξανδρούπολη(τεύχος 29, Νοέμβριος 1992-Ιανουάριος 1993)

[5] Επισυνάπτω στο τέλος κείμενα υπέρ της επιλογής της Τανάγρας ως καταλληλότερης θέσεως για το νέο αεροδρόμιο

Παρατηρήσεις για την ανάρτηση:

(Α).Την έχω όμως αναρτήσει στο μπλόγκ μου ως ξεχωριστό κείμενο διότι αξίζει να θυμηθούμε με ποιές μεθόδους και από ποιούς κύκλους καλλιεργήθηκε ο "εργοποιητικός μεγαλοϊδεατισμός" και πόσο εύκολα πείσθηκαν οι απληροφόρητοι πολίτες ότι έργα καταστροφικά είναι απολύτως απαραίτητα και σωτήρια, αλλά ακόμη και διότι φαίνεται πως κάποιοι, ακόμη νομίζουν ότι κάναμε σπουδαίο κατόρθωμα να δαπανήσουμε ότι είχαμε και δεν είχαμε για να διασκεδάσουμε και πλουτίσουμε την ΔΟΕ.

(Β). Οι αντιρρήσεις μου για το ΜΕΤΡΟ παρ’ ότι φαίνονται υπερβολικές τώρα(2010) που έχουν κατασκευασθεί κάποια τμήματα, πρέπει να συνεξετασθούν με την κατάρρευση της οικονομίας μας στην οποίας κατάρρευση συνέβαλε και το κόστος του ΜΕΤΡΟ

(Β).Προσθέτω εδώ την πληροφορία, την οποία εκ των υστέρων είχα, ότι ο Υπουργός Κ.Λαλιώτης προβληματιζόμενος ίσως από την αναφορά μου ανέθεσε σε μελετητή την σύγκριση του κόστους των δύο λύσεων. Ο μελετητής απεφάνθη ότι η κατασκευή της γέφυρας είναι οκονομικότερη. Αλλά η δισέλιδη ¨μελέτη¨ του ήταν ατελής διότι δεν υπολόγισε στο κόστος της γέφυρας και το κόστος μετατροπής του σφαγείου ¨Κορίνθου-Πατρών¨ σε αυτοκινητόδρομο. Πέραν αυτού, και το ληφθέν ως κόστος της γέφυρας ήταν λάθος διότι το τελικό κόστος της υπερέβη το προϋπολογισθέν

(Δ) Παραθέτω κατωτέρω αλληλογραφία σχετική με την επιλογή της θέσεως του νέου αεροδρομίου

Μεταφορά διοικητικού κέντρου εκτός Αθηνών

2010-02-20T14:23:00.001+02:00

Εισαγωγική σημείωση: Η ιδέα για τη μεταφορά του διοικητικού(ή/και του οικονομικού) κέντρου της Ελλάδος μακρυά από τη Αθήνα έχει προβληθεί εδώ και πολλά χρόνια, όταν ακόμη η Αθήνα δεν είχε φθάσει στην τραγική σημερινή κατάσταση. Κίνητρο ήταν η αγάπη προς το λίκνο της Δημοκρατίας και η επιθυμία να διασωθεί αυτό το σύμβολο. Και αυτό επειδή οι προτείναντες κατά καιρούς την αλλαγή αυτή, διέβλεπαν την πορεία προς την καταστροφή όχι μόνον της Αθήνας αλλά και της Ελλάδος.

Αυτή τη φορά κάποιοι(αναφέρονται στο τέλος του κειμένου) αποφασίσαμε, με την ευχέρεια που μας παρέχουν οι επικοινωνίες στο διαδίκτυο, να δημοσιοποιήσουμε ένα σχέδιο-πρόταση στους συμπολίτες μας και ελπίζουμε στην ενεργό συμμετοχή πολλών σε μια προσπάθεια η οποία φαίνεται-αλλά δεν είναι-ανεφάρμοστη ,και, υπό τις παρούσες τραγικές συνθήκες, ανεπίκαιρη.

Για τέτοια μεγαλεπήβολα, αλλά αναγκαία κατά την άποψή μας, σχέδια χρειάζεται χρόνος και διαρκής προβολή ώστε να τα ενστερνισθούν πρώτα οι πολίτες και να τα επιβάλλουν στις ηγεσίες.

Είναι ένα όραμα απ' αυτά που θάπρεπε να προτείνονται στους πολίτες και όχι ψευδοράματα όπως οι καταστροφικές οικονομικά διοργανώσεις Ολυμπιακών και άλλων αγώνων, τα φαραωνικού μεγέθους δημόσια έργα που δεν είναι άμεσης προτεραιότητος(π.χ. γέφυρα Ρίου-Αντίριο), ή έργα που συρρικνώνουν την Ελλάδα στην Αττική(αεροδρόμιο Σπάτων, Μετρό, υδραγωγείο Μόρνου κ.λπ.).

Ελ.Τσουρέλης

Πρόταση Απομακρύνσεως από την Αθήνα του Διοικητικού Κέντρου της Ελλάδος

Είναι γνωστό ότι λίγο μετά την εθνική παλιγγενεσία η Αθήνα, επελέγη ως σύμβολο του Ελληνικού πολιτισμού για πρωτεύουσα του νέου Ελληνικού κράτους παρ' ότι ήταν ακόμη μία ασήμαντη πολίχνη και χωρίς καμία ουσιαστική συμβολή στην εθνική αναγέννηση και αφύπνιση .

Ακολούθησε ένας περίπου αιώνας, κατά τον οποίο, παρά την ύπαρξη φιλόδοξων πολεοδομικών σχεδίων και προθέσεων, η ανάπτυξη της πόλεως έγινε με τρόπο άτακτο και ληστρικό, έτσι ώστε τα σχέδια συρρικνώθηκαν και το μέλλον της πόλεως υποθηκεύτηκε.

Αλλά η υπέρμετρη και αλόγιστη διόγκωση του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας με τη συσσώρευση σ' αυτό μεγάλου μέρους του πληθυσμού της επαρχίας και του μέγιστου μέρους των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας σημειώθηκε κυρίως κατά την μεταπολεμική περίοδο. Ο εμφύλιος σπαραγμός και το μετεμφυλιακό κλίμα έδιωξαν κόσμο από την επαρχία, ο διπολισμός, που ακολούθησε, απομόνωσε τις βόρειες (και πλέον παραγωγικές) επαρχίες της χώρας από την οικονομική ζώνη της Βαλκανικής ενδοχώρας, ενώ και στην υπόλοιπη Ελλάδα αναπτύχθηκε μια παρασιτική οικονομία, οι παράγοντες της οποίας (οικοπεδοφάγοι και έμποροι ακινήτων, αεριτζήδες, δανειοδίαιτοι "βιομήχανοι" κ.λπ.) δρούσαν πάντοτε σε άμεση επαφή και "συνεργασία" με την συγκεντρωμένη στην πρωτεύουσα κυβερνητική και διοικητική μηχανή.

Το Λεκανοπέδιο της Αθήνας έχει πλέον επιτύχει την μοναδική διεθνή πρωτοτυπία[1] να φιλοξενεί το 50% του πληθυσμού της Ελλάδας στο μόλις 2% του εδάφους της χώρας!!!

Οι πάσης φύσεως δραστηριότητες, οι δαπάνες και ο πληθυσμός του Λεκανοπεδίου υποτάσσονται σε μία "φαύλη σπείρα" (νέα έργα-νέες πιστώσεις-νέες θέσεις εργασίας-νέοι κάτοικοι-νέες ανάγκες για έργα κ.ο.κ.), σύμφωνα με την οποία η αύξηση του ενός απαιτεί και προκαλεί, εν συνεχεία, διαδοχικώς την αύξηση των άλλων. Αυτή η σπειροειδής "ανάπτυξη" επιτελείται πλέον σε συνθήκες που λίγο απέχουν από το όριο καταρρεύσεως και ακινητοποιήσεως των πάντων.

Η διάθεση των τεραστίων πιστώσεων που απαιτούνται για την εκτέλεση έργων, τα οποία απλώς παρατείνουν την στοιχειώδη και οριακή λειτουργία του Λεκανοπεδίου, καθώς και η συνακόλουθη αιχμαλωσία του καλύτερου εργατικού και πνευματικού δυναμικού της χώρας στην κόλαση των Αθηνών, περιορίζει τα ενδιαφέροντά μας σ' αυτήν την "πόλη-κράτος" και προκαλεί τον μαρασμό (οικονομικό, πληθυσμιακό, πολιτιστικό κ.λπ.) της υπόλοιπης Ελλάδος και ιδίως των ακριτικών Νομών, συρρικνώνοντας έτσι την κοινωνική συνοχή, την αμυντική μας ικανότητα και την εθνική υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση, στοιχεία απαραίτητα για την συνοχή και την επιβίωση του Ελληνισμού.

Επιβάλλεται, λοιπόν, εκ των πραγμάτων να τερματιστεί αυτή η αδιέξοδη και αντιαναπτυξιακή μεγέθυνση του Λεκανοπεδίου. Η ανάπτυξη πρέπει να διαχυθεί σε όλη τη χώρα, ώστε η Νέα Γενιά να λειτουργήσει σε ένα νέο ορθολογικό, οικονομικά και κοινωνικά, περιβάλλον.

Πριν αναζητήσουμε "τεχνοκρατικές" λύσεις για τη "διαχείριση" των προβλημάτων του Λεκανοπεδίου, πρέπει να προηγηθεί μία απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα, το οποίο προβάλλεται ολονένα συχνότερα και από πολλές πλευρές:

“Είναι σκόπιμη η παραμονή του διοικητικού κέντρου της χώρας στην Αθήνα;”

Συνεκτιμώντας, πέραν της τεχνικής πλευράς του προβλήματος, τις αμυντικές ανάγκες, τη δημόσια υγεία, την ισόρροπη οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη της χώρας αλλά και τον συμβολισμό που θα αναδεικνύει η επιλογή μας, τότε η απάντησή μας δεν μπορεί παρά να είναι θετική.

Η απομάκρυνση του διοικητικού και οικονομικού κέντρου της χώρας από το λεκανοπέδιο της Αττικής αποτελεί και την πραγματική λύση του αναπτυξιακού προβλήματος της χώρας.

Η επανίδρυση του κράτους.

Αφετηρία μιας τέτοιας λύσεως πρέπει να είναι η λήψη διοικητικών μέτρων, η αναθεώρηση του προγράμματος δημοσίων έργων και η ανακατανομή των διαθεσίμων πόρων, ώστε να επιτευχθεί –ή- και να επιβληθεί η μεταφορά του διοικητικού και του οικονομικού κέντρου της χώρας αλλού, και μάλιστα σε διαφορετικούς τόπους.

Είναι, βεβαίως, ευνόητο ότι αυτή η μεταφορά θα γίνει σταδιακά και ότι δεν πρέπει ν' αφεθεί η Αθήνα να διψάσει ή να πνιγεί μέσα στο κυκλοφοριακό τέλμα και το νέφος, που καθημερινά την περισφίγγουν περισσότερο. Αλλά θα προκρίνονται προς εκτέλεση τα φθηνότερα και απολύτως αναγκαία έργα για την αντιμετώπιση οξύτατων προβλημάτων και υπό την προϋπόθεση ότι τα έργα αυτά δεν συγκρούονται με τον στρατηγικό στόχο της μεταφοράς του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου, καθώς και με το σχέδιο μελλοντικής αναπλάσεως των Αθηνών ώστε να καταστεί και πάλι το πνευματικό κέντρο της χώρας.

Η απόφαση για την μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας, που πρέπει ν' αποτελεί στόχο και έργο κάθε πατριώτη και υψηλόφρονα πολιτικού, είναι ριζοσπαστική και απαιτεί μάλλον θέληση και διοικητικά-νομοθετικά μέτρα παρά δαπάνες, δαπάνες που πάντως θα είναι πολύ μικρότερες απ' αυτές που απαιτούνται για την συντήρηση του μεγάλου ασθενούς και από τις ζημίες που συνεπάγεται η διατήρηση της Αθήνας ως διοικητικού και οικονομικού κέντρου.

Μια τέτοια επιλογή θα ελευθερώσει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό που εξ ανάγκης διατίθενται τώρα για τη "διαχείριση" της μόνιμης κρίσεως που διέρχεται η πρωτεύουσα και θ' αναδείξει νέες προοπτικές γιά την ανάπτυξη της πατρίδας μας.

Θεωρούμε σκόπιμη και συμφέρουσα τη μεταφορά του διοικητικού και του οικονομικού κέντρου στη Βόρεια Ελλάδα.

Το διοικητικό κέντρο πρέπει να εγκατασταθεί σε μια νέα πόλη βορείως του Ολύμπου, που θα κατασκευασθεί εξ αρχής για να λειτουργήσει ως διοικητικό κέντρο και της οποίας ο πληθυσμός θα περιορίζεται με κατάλληλα διοικητικά και άλλα μέτρα το πολύ σε 500.000 χιλιάδες κατοίκων.

Το οικονομικό κέντρο δεν χρειάζεται μία νέα πόλη, αλλά μία ενδοχώρα, που θα του εξασφαλίσει μια περιοχή με στρατηγική θέση κοντά σε χώρο που αναπτύσσονται ή και που προβλέπεται ν' αναπτυχθούν έντονες οικονομικές δραστηριότητες, δηλαδή κοντά στην ενιαία πλέον Ευρώπη και στο κέντρο των Βαλκανίων. Και τέτοια είναι η περιοχή με επίκεντρο τη Κεντρική Μακεδονία στην οποία, παρά την τροχοπέδη του διπολισμού και της αρτηριοσκληρωτικής Αθήνας, αναπτύσσεται ήδη από χρόνια σημαντικό-και προπάντων υγιές-μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας.

Η αναγωγή της Βόρειας Ελλάδος σε οικονομικό κέντρο της χώρας θα υποβοηθηθεί από την μεταφορά του διοικητικού κέντρου πλησιέστερα προς αυτήν.

Η ιδέα για μια μικρή πρωτεύουσα-διοικητικό κέντρο σ' ένα κράτος, που οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες ασκούνται αλλού, δεν είναι πρωτότυπη. Αντιθέτως, έχει εφαρμοσθεί ήδη με επιτυχία σε πολλά και σε μερικά από τα πλέον προοδευμένα κράτη (ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Βραζιλία, Γερμανία, Νότια Αφρική, Καζακστάν, Ιράν κ.λπ.).

Αλλά ούτε και στην Ελλάδα διατυπώνεται για πρώτη φορά αυτή η πρόταση. Από τους πρώτους και πλέον ειδικούς εμπνευστές αυτής της ιδέας ήταν, ήδη από το 1959, ο Αρχιτέκτων, Καθηγητής στο Ε.Μ.Π. & Ακαδημαϊκός, Σόλων Κυδωνιάτης (Τρίπολη 1903 - Αθήναι 2001), ο οποίος επιχειρηματολόγησε υπέρ της Θεσσαλονίκης.

Υπέρ της αλλαγής επιχειρηματολόγησε και ο διεθνούς φήμης Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος Κωνσταντίνος Δοξιάδης, ο οποίος κατήρτισε το πολεοδομικό σχέδιο δυο σημαντικών πρωτευουσών: του Ισλαμαμπάντ και της Μπραζίλια.

Το 1990, κυκλοφόρησε μια «απόρρητη» έκθεση των Αμερικανών (την δημοσίευσε ο Οικονομικός Ταχυδρόμος) πού προέβλεπε τα δεινά για την Ελλάδα από την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων (οικονομικά-πολιτικά-εθνικά) και καλούσε σε άμεση μεταφορά της κυβέρνησης σε πόλη της Μακεδονίας (δεν ανέφερε συγκεκριμένη πόλη). Καλούσε μάλιστα την ελληνική πολιτεία να μην κάνει κανένα άλλο έργο υποδομής στην Αθήνα, ώστε να λειτουργήσει η «αυτόματη–αυτορυθμιζόμενη αποκέντρωση».

Για να μην υφιστάμεθα πλέον την ιστορία, αλλά να συμμετέχουμε στη χάραξή της.

Η μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας θα συμβάλει ώστε:

1. Να γίνει αποδοτικότερη η Δημόσια διοίκηση σε ένα σύγχρονο διοικητικό κέντρο σχεδιασμένο να λειτουργεί ως τέτοιο και όχι όπως τώρα διασκορπισμένη στο χαώδες Αθηναϊκό συγκρότημα.

2. Να γίνουν παραγωγικές και αναπτυξιακές επενδύσεις σ' όλη τη χώρα και ν' αναπτυχθούν υγιέστερες οικονομικές δραστηριότητες μέσα στην Ελλάδα και προπάντων στον Βαλκανικό και τον ευρύτερο περίγυρο, συμβάλλοντας έτσι και στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού και του δημογραφικού προβλήματος[2].

3. Να ανακατανεμηθεί ο πληθυσμός της χώρας με οικονομικά και αμυντικά κριτήρια. Η Αθήνα έχει συγκεντρώσει το 50% του ελληνικού πληθυσμού, άνω του 50% της οικονομικής δραστηριότητας, της βιομηχανίας και εσχάτως και της ενέργειας. Απλοί λόγοι στρατηγικής καθιστούν λανθασμένη την επιλογή αυτή, της συγκέντρωσης όλων των εργοστασίων όπλων και νέων εργοστασίων ενέργειας (5 εργοστάσια ενέργειας, όπως εγκρίθηκαν τον Ιούλιο του 2007 από το Υπ. Ανάπτυξης) πέριξ των Αθηνών.

4. Να τονωθεί το φρόνημα των πολιτών όλης της χώρας με τον ιδεολογικό συμβολισμό που θα έχει μια τέτοια επιλογή, της γέννησης του νέου, της αναγέννησης, της επανίδρυσης του κράτους.

5. Να μειωθούν δραστικά οι οικονομικές δραστηριότητες και ο πληθυσμός των Αθηνών και συνακόλουθα η αξία των ακινήτων της. Αυτό θα καταστήσει τεχνικώς και οικονομικώς δυνατή:

5.1. Τη ριζική αναμόρφωση της παλαιάς πόλεως όπως αυτή οριοθετείται από τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα ιστορικά κείμενα, με την αποκάλυψη και αποκατάσταση των αρχαιολογικών χώρων και την αναστήλωση των μνημείων που αποτελούν τα ιερά λείψανα του πνευματικού κέντρου του κόσμου. Έτσι θα υλοποιηθεί αυτό που σήμερα φαίνεται ουτοπία αλλά που πρέπει να είναι ο πόθος κάθε Έλληνα (αλλά και ξένου), ο οποίος γνωρίζει έστω στοιχειωδώς την ΙΣΤΟΡΙΑ της ΑΘΗΝΑΣ. Να δοθεί δηλαδή πάλι στην Ελλάδα και στην ανθρωπότητα, αναμορφωμένη με τον σεβασμό και την αίγλη που αξίζει στην πνευματική τους πρωτεύουσα.

5.2. Τη ριζική ανάπλαση της υπόλοιπης πόλεως βάσει ενός νέου χωροταξικού σχεδίου (σταδιακή ανάπλαση από τα όρια της παλαιάς πόλεως προς την περιφέρεια με εκτεταμένες κατεδαφίσεις γιά την κατασκευή των νέων υπογείων δικτύων, των δρόμων και τη δημιουργία κοινοχρήστων χώρων κλπ.). Αυτές οι επεμβάσεις θα έδιναν στην Αθήνα την μοναδικότητα μιας διαφυλαγμένης και όσο είναι δυνατόν αναστηλωμένης αρχαίας πόλεως, περιβαλλόμενης από ορθά αναπλασμένους οικισμούς και θα την καθιστούσαν έτσι τόπο κατοικίας και δραστηριοτήτων υψηλού επιπέδου, πηγή πλούτου, πολιτισμού και πνεύματος και καύχημα για την πατρίδα μας.

Συμπερασματικώς.

Επειδή εγκαταλείψαμε την επαρχία και τις συνεχώς απειλούμενες μεθοριακές περιοχές και έχουμε καταληφθεί από το "σύνδρομο της Κωνσταντινουπόλεως", ασχολούμενοι μόνον με τα προβλήματα και τη συντήρηση της πρωτεύουσας, πρέπει να ξέρουμε ότι, όσο περιορίζουμε τα Ελληνικά ενδιαφέροντα στα όρια της Αθήνας, θα υποστούμε και τις συνέπειες του ανωτέρω "συνδρόμου".

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως ότι, εάν δεν δώσουμε μια ριζική λύση στο πρόβλημα της πρωτεύουσας, ώστε να ξαναγίνουν πανελλήνια τα ενδιαφέροντα των πολιτών και της πολιτείας, θα υποστούμε, συντομότερα απ' όσο υποψιάζονται οι κορυβαντιώντες Έλληνες, εδαφική συρρίκνωση της πατρίδας μας και πολιτιστική αλλοτρίωση του έθνους μας.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι η μεταφορά της πρωτεύουσας ίσως είναι η σημαντικότερη κίνηση αναδιάρθρωσης και επαναδημιουργίας του ελληνικού κράτους, και θα συμβάλει δραστικά στην επιβίωσή του.

Γι΄ αυτό καλούμε κάθε Έλληνα να συμπαραταχθεί μαζί μας στις ενέργειες που πρέπει να γίνουν για να κάνουμε ευρύτερα γνωστή και αποδεκτή αυτή την πρόταση.

Τα ιδρυτικά μέλη της Επιτροπής Πολιτών για την «αλλαγή-μεταφορά πρωτευούσης», με τα οποία μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να έρθει σε επαφή.

*Σωτηρίου Στέφανος, ιστορικός Βαλκανολόγος nipesot@yahoo.com, τηλ. 6974.164834

*Τσουρέλης Ελευθέριος, Πολιτικός Μηχανικός, kalegrotto@yahoo.gr, http://apories-erotimata.blogspot.com, τηλ. 210.6743997- 6973.308999,

*Μπινιχάκης Θόδωρος, Χημικός Εργοδηγός, kokmilia@yahoo.gr, τηλ. 210.6519728

*Δημήτριος Κωνσταντινίδης, Οικονομολόγος, Τραπεζικός Υπάλληλος dimitrifromath@yahoo.gr

*Νίκος Γιόγιας, Αρχιτέκτων, x@nya.com.gr, τηλ. 6974.359575

*Δήμου Γεώργιος, Αρχιτέκτων gsdimou@yahoo.gr , τηλ. 6944,359820

*Ηλιόπουλος Δημήτριος, Πολιτικός Μηχανικός dimitrisiliopoulos2003@yahoo.gr, τηλ. 210.6726563

*Χατζηαγγελίδης Ιπποκράτης, Οικονομολόγος- Σύμβουλος Επιχειρήσεων, hippo@otenet.gr , τηλ.6972.700380

* Μουκάκος Γιώργος, Πολιτικός Μηχανικός, georgiosmoukakos@yahoo.gr

Τηλ. 6946.157717

*Καραγιάννης Γιάννης, Οικονομολόγος, Δημ. Υπάλληλος, spaniolos1976@yahoo.com τηλ. 6936.885936

* Αμπατζόγλου Ιωάννης Φυσικός Ιατρικής, ph D., Αλεξανδρούπολη, abadzoglou@yahoo.gr

* Καπρίνης Στέργιος, Λέκτορας Ψυχιατρικής Α.Π.Θ., kaprinis@yahoo.com

* Ησαΐας Κωνσταντινίδης, συγγραφέας, εκδότης, διεθνολόγος, ikonstantinidis@in.gr

*Κυριακούλης Κων/νος, Υπαλληλος OTE, kkyriakoul@otenet.gr

*Καραίσκος Κώστας, εκδότης εφημερίδος «Αντιφωνητής» Κομοτηνή

*Νταλάση Κατερίνα , Θεολόγος- Οικονομολόγος, katerinadalasi@yahoo.gr

*Χρυσοχοίδου Χριστίνα, Διεθνολόγος, στέλεχος Ναυτιλιακής Εταιρείας info@seashellmarine.gr

*Καρακατσάνη Χριστίνα Δημοσιογράφος karakatsani-X@yahoo.gr

*Πόθος Δημήτριος, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ηλιούπολης, τ. Δ/νων Σύμβουλος ΟΠΑΠ.

*Δημόπουλος Σωτήριος, Πολιτικός Επιστήμων, στέλεχος Γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. sotdemopoulos@gmail.com

Πάνου Δημήτριος, Νομικός εργατολόγος, dimitrispanou@gmail.com

Παντούλας Θεόδωρος, συγγραφέας- εκδότης, Χαλκίδα manifestostampa@yahoo.gr

***********

Μέλη και υποστηρικτές του κινήματος δήλωσαν αρκετοί ακόμη πολίτες, μεταξύ των οποίων πολιτευτές της Ν.Δ., Νομικοί, Απόδημοι επιστήμονες, επιχειρηματίες και εκδότες από την Γερμανία, Η.Π.Α. και Βρετανία και πολλοί Επιστήμονες, καθηγητές και πολίτες από όλη την Ελλάδα.

[1] Ο πληθυσμός, που συγκεντρώνουν οι πρωτεύουσες της Δ. Ευρώπης σε σχέση με το σύνολο των κατοίκων της χώρας τους, απέχει πολύ από αυτόν της ελληνικής πρωτεύουσας: Βερολίνο 4%, Ρώμη 5%, Άμστερνταμ 6%, Μαδρίτη 7%, Βρυξέλλες 10%, Ελσίνκι 10%, Λονδίνο 12%, Παρίσι 15%, Στοκχόλμη 16%, Λισσαβώνα 20%, Λουξεμβούργο 21%, Κοπεγχάγη 23%, Βιέννη 24%, Δουβλίνο 28%.

[2] Σύμφωνα με μελέτη του Δημογραφικού Ινστιτούτου, της Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών, που δημοσιεύτηκε το 2003, σχετική με τις Δημογραφικές εξελίξεις στην Ευρώπη, στην Ελλάδα θα κατοικούν μόλις 2,5 εκατομμύρια Έλληνες το 2080, όλοι τους συνταξιούχοι και υπέργηροι!!!

Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως

2010-02-19T16:31:00.001+02:00

Την ανικανότητα-άν μη σαπίλα-της ηγεσίας της εκκλησίας μας την γνωρίζουμε από παλιά. Είμαστε αξιοθαύμαστοι πως ακόμη πηγαίνουμε-όσοι πηγαίνουν-στις εκκλησίες.

Είμαι ένας από το μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων που πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Πάσχα, αλλά δεν αρνούμαι ότι η θρησκεία μας είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της εθνικής συνείδησης και ότι κάποτε, σε δύσκολους καιρούς, πολλοί Έλληνες ιερωμένοι συνέβαλαν στην επιβίωση και αναγέννηση του Ελληνισμού.
Συνεπώς δεν συμφωνώ με τις επιθέσεις κατά της θρησκείας και της εκκλησίας μας γενικώς με δικαιολογία την ακαταλληλότητα των ηγετών της, ενώ προφανώς συμφωνώ με την οσονδήποτε αυστηρή κριτική των διεφθαρμένων και ανικάνων λειτουργών της.
Με την ευκαιρία της διαφαινόμενης σύγκρουσης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και με τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος Ιερώνυμο, θέλω να επισημάνω ότι καλλιεργείται εδώ και χρόνια η εντύπωση ότι η προστασία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως είναι αυτονόητη υποχρέωση της Ελλάδος και ότι συνεπώς πρέπει να πειθαρχεί ως υποτελής η Ελληνική εκκλησία στις οποιεσδήποτε εντολές ή απαιτήσεις του Πατριάρχη. Αλλά ο Πατριάρχης είναι ο ηγέτης των απανταχού ορθοδόξων συνεπώς και των Ρώσων, Βαλκανίων κ.λπ. οι οποίοι απ΄ότι φαίνεται δεν έχουν καμμία διάθεση να τον υποστηρίξουν και μάλλον το αντίθετο έχουν πράξει.
Ο ίδιος ο Πατριάρχης, ο οποίος δεν είναι Έλλην αλλά Τούρκος υπήκοος και υφιστάμενος του Νομάρχη της ¨Ισταμπούλ¨, διαδηλώνει την οικουμενικότητα της ορθόδοξης εκκλησίας και δεν έχει τη δυνατότητα, ή δεν θέλει(;) να υπερασπιστεί την Ελλάδα. Πάντως δεν το έχει κάνει έως τώρα.
Νομίζω ότι οι περισσότεροι Έλληνες ζητούν από την εκκλησία μας συμμετοχή στον διαρκή αγώνα επιβίωσης που δίνει ο Ελληνισμός και δεν τους ενδιαφέρει και τόσο ο κοσμοπολιτικός χαρακτήρας της ορθόδοξης εκκλησίας.

Εν όψει τούτων θεωρώ ότι η Ελληνική πρέπει να πάψει να παριστάνει τον προστάτη του Πατριαρχείου και να δέχεται εντολές από το Πατριάρχη Κων/λεως.
Διότι καταντήσαμε να παζαρεύουμε με τους Τούρκους τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο , Θράκη κ.λπ. με μοναδικό αντάλλαγμα το άνοιγμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης .

OTSALAN

2010-02-18T15:19:00.000+02:00

Στις 15 Φεβρουαρίου 1999 συντελέσθηκε στο Ναϊρόμπι μια απεχθής πράξη.

Με την παράδοση(περί παράδοσης πρόκειται και όχι αρπαγής) του Οτσαλάν στην Τουρκία οι τότε ηγέτες μας δεν διέπραξαν ατιμία, διότι στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει ηθική παρά μόνον συμφέροντα.

Ζημίωσαν όμως τα συμφέροντα της Ελλάδος διότι αποδυνάμωσαν το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, δηλαδή έναν εχθρό του εχθρού μας. Και κάθε πολίτης που βλάπτει τα συμφέροντα της χώρας του, συνεργαζόμενος μάλιστα με τον εχθρό, διαπράττει προδοσία.

Αιγαίο-χωρικά ύδατα κ.λπ.

2010-02-17T22:38:00.000+02:00

Από πολλά χρόνια κάποιοι πολίτες με πατριωτισμό και γνώσεις προσπαθούν να επισημάνουν στους συμπατριώτες μας τους κινδύνους που διατρέχει η πατρίδα μας. Πολλές Οργανώσεις και Όμιλοι συνεστήθησαν και έσβησαν χωρίς ποτέ να γίνει γνωστή η ύπαρξή τους.
Δυστυχώς μέσα στη γενική ευωχία της περασμένης τριακονταετίας η φωνή τους δεν ήταν αρεστή στα ΜΜΕ και στους πολιτικούς και δεν είχε τη δυνατότητα να ακουστεί.
Επισυνάπτω ένα κείμενο από τα πολλά που στείλαμε τότε(1989) σε πολιτικούς κ.ά. έτσι για την ιστορία.

Σύγχρονες Ολυμπιάδες(Εν όψει της διεκδίκησης της Ολυμπιάδος του 1996)

2010-02-11T23:34:00.002+02:00

Το ακόλουθο κείμενο συντάχθηκε τον Δεκέμβριο του 1989, ενώ ήμουν υπάλληλος της Γ.Γ.Δ.Ε του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και επιδόθηκε- μεταξύ άλλων-και στην τότε πολιτική ηγεσία. Είχε προηγηθεί ένα άλλο συνοπτικότερο κείμενο εν όψει της διεκδίκησης ανάληψης των Ολυμπιακών αγώνων του 1992, το οποίο είχα την αφέλεια να στείλω προς δημοσίευση σε ημερήσια εφημερίδα των Αθηνών και το οποίο βέβαια δεν δημοσιεύθηκε.

Το φέρνω στη δημοσιότητα πάλι για να δείξω ότι και τότε(20 χρόνια πρίν) υπήρξαν αρκετοί απλοί πολίτες που είχαν διαβλέψει ότι η διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων θα είναι η ταφόπετρα της Ελλάδος.

Λυπάμαι να πω ότι οι διαπιστώσεις και προβλέψεις μου επαληθεύτηκαν. Είθε να μην είχε συμβεί αυτό.

Ολυμπιάδα του 1996

Η ιδέα για την επαναφορά των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα ξεκίνησε από τον Κ.Καραμανλή, ο οποίος πρότεινε την μόνιμη τέλεσή τους στη χώρα μας.

Η ιδέα αυτή είχε ερείσματα στην ιστορία και η αποδοχή της θα ωφελούσε υπό ωρισμένες προϋποθέσεις[1] τη χώρα μας, ενώ θα συνέβαλε ίσως και στην εισαγωγή κάποιων ιδεαλιστικών στοιχείων στους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες οι οποίοι έχουν πλήρως και αναισχύντως εμπορευματοποιηθεί.

Αλλά οι επίγονοι του Βαρώνου Ντέ Κουμπερτέν[2] που συγκροτούν την "εντιμότατη εταιρεία" σκυλεύσεως του ονόματος και του πνεύματος των Ολυμπιακών αγώνων, την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή(Δ.Ο.Ε.) δηλαδή, απέρριψαν μετά βδελυγμίας την ιδέα αυτή υπό τους χαρμόσυνους αλαλαγμούς και των μετ' αυτών συνευωχουμένων στα απανταχού Ολυμπιακά "συμπόσια" και "αλισβερίσια". Και τούτο θάπρεπε ν' αναμένεται αφού η Δ.Ο.Ε. είναι μιά επιχείρηση που εξετάζει τις υποψηφιότητες των διαφόρων πόλεων με μοναδικό κριτήριο το κέρδος που θ' αποκομίσει από κάθε μιά, ενώ τα μέλη της χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται "καταλλήλως" την(μυστική) ψήφο τους σ' όλο το διάστημα που προβάλλονται, συζητούνται και παζαρεύονται οι υποψηφιότητες.

Ηδη όμως η αρχική ιδέα είχε κρούσει ευαίσθητες χορδές κάποιων ημετέρων, οι οποίοι με την διορατικότητα και την ισχυρή "όσφρηση" που διαθέτουν, διείδαν πόσα και ποία οφέλη μπορούν ν' αποκομίσουν εμπλεκόμενοι καθ' οιονδήποτε τρόπο στους μηχανισμούς της χρυσοφόρου(και χρυσοβόρου) διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων και δεν ήταν δυνατόν να εγκαταλείψουν έτσι άδοξα την μόλις αναφανείσα και πολλά υποσχόμενη προοπτική "Ολυμπιακής πανδαισίας".

Οι ρέκτες αυτοί συμπατριώτες μας, αντιλαμβανόμενοι πλήρως τις "ευαισθησίες" των μελών της Δ.Ο.Ε. εγκατέλειψαν την "ιδέα" για μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα και την μετέτρεψαν σε αίτημα για την τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων του 1996 στην Αθήνα.

Οι πρωτοπόροι αυτής της νέας "ιδέας" και πολλοί καινούργιοι προσήλυτοι, σχεδόν όλοι όσοι είχαν "φωνή" και εξουσία αλλά και ισχυρή "όσφρηση" και "αγνές προθέσεις", ή ισχυρή δόση αφέλειας, δηλαδή πολιτικοί όλων των αποχρώσεων, αθλητικοί "παράγοντες"(με επικεφαλής μέλη του παρ' ημίν παραρτήματος της "εντιμοτάτης εταιρείας" E.O.A.), δημοσιογράφοι, προμηθευτές, εργολάβοι, διαφημιστές και πλήθος επαγγελματιών που ελπίζουν στην δυνατότητα συμμετοχής τους στο "Ολυμπιακό συμπόσιο", ή έστω και στα(πλουσιώτατα) αποφάγια, ανέλαβαν κορυβαντιώντες να μας επιβάλλουν την "ιδέα" αυτή περίπου ως πανάκεια για τα προβλήματα της χώρας αλλά και ως "εθνική υποχρέωση και δικαίωμα".

Οι νεοέλληνες, απογοητευμένοι από την τέλεια παρακμή της κοινωνίας και την διεθνή ανυποληψία μας, με έντονη την ανάγκη ενός,(εύκολου όμως και προπάντων αναίμακτου), υποκατάστατου της ενταφιασθείσης το 1922 αληθινής Μεγάλης Ιδέας, υποκύψαμε στον ορυμαγδό των ανόητων, σαθρών και απατηλών "επιχειρημάτων" που εκτόξευσαν με πρωτοφανή κυνικότητα ή ελαφρότητα, οι ως άνω διαπρύσιοι κήρυκες της αναλήψεως της διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων του 1996 και την αποδεχθήκαμε ως "νέα μεγάλη ιδέα".

Ας δούμε όμως αναλυτικότερα αυτούς που με διάφορα κίνητρα ενδιαφέρθηκαν ζωηρά για την επιχείρηση "Ολυμπιάδα 96" και με την εξουσία(ή την δυνατότητα επηρεασμού της) που διέθεταν, μας εξώθησαν σ' αυτήν την ολέθρια περιπέτεια που θα ενταφιάσει οριστικά την ελπίδα για ανάκαμψη της οικονομίας μας και για ορθολογική ανάπτυξη της πατρίδας μας.

Οι πολιτικοί που απαξιούσαν πάντα ν' ασχοληθούν με τ' αθλητικά πράγματα, οσφρανθέντες ποικίλα οφέλη εμφανίστηκαν ως θερμοί κήρυκες της Ολυμπιακής πανηγύρεως, προεξόφλησαν τη συγκατάθεσή μας σ' αυτό που οι ίδιοι ονόμασαν "νέα μεγάλη ιδέα" και μας δέσμευσαν με το ομόφωνο ψήφισμα της Βουλής το 1986 και την υποβολή της υποψηφιότητος της Αθήνας, χωρίς να σταθμίσουν τις δυνατότητές μας και τις συνέπειες της διοργανώσεως τέτοιων περίπλοκων και δαπανηρών "πανηγύρεων" και ενώ γνώριζαν ότι καμμία μελέτη δεν είχε συνταχθεί και κανένα στοιχείο δεν δικαιολογούσε την ανάληψη αυτής της καταστροφικής για την πατρίδα μας επιχειρήσεως.

Αστέρες της πολιτικής που υπό άλλες περιστάσεις θα θεωρούσαν ανάξιο της υψηλότητός των το αρμόδιο για την Ολυμπιάδα Υπουργείο, εφόρμησαν λαύροι προς κατάληψή του, προβαλλόμενοι οψίμως και ως λάτρεις του αθλητισμού και θαυμαστές του Ολυμπιακού πνεύματος.

Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος την σκληρότατη και υπόγεια μάχη που διεξάγεται για την κατάληψη θέσεων απ' ευθείας από τους πολιτικούς ή από ανθρώπους τους στο αρμόδιο για την Ολυμπιάδα Υπουργείο, τις υπηρεσίες και τον οργανισμό "Αθήνα 96" για να κατανοήσει ποιά είναι τα ευγενή κίνητρα πολλών από αυτούς τους όψιμους "φιλάθλους".

Επειδή η ομοθυμία των πολιτικών μας στο θέμα της αναλήψεως της διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων ίσως θεωρηθεί ως ένδειξη υψηλού πατριωτικού φρονήματος, πρέπει να επισημάνω ότι ουδαμώς συντρέχει τοιαύτη περίπτωσις. Απλώς, καθώς στην πολιτική όλα είναι ρευστά, η αβεβαιότητα για το ποιός, πότε και πόσο θα κυβερνά τότε που θα ανάψει η φλόγα στο Ολυμπιακό στάδιο, είναι αυτή που δημιούργησε και συντηρεί αυτήν την σπάνια ομοθυμία των πολιτικών μας, τονώνει τον ζήλο τους και προκαλεί ρίγη "συγκινήσεως" σ' εκείνους που οραματίζονται τον εαυτό τους να εκτελεί και να εγκαινιάζει έργα και προπάντων να κηρύσσει την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων.

Τα μέλη της Ε.Ο.Α. οι οποίοι είχαν ως υψίστη ενασχόληση και ικανοποίηση την συμμετοχή τους(κάθε τέσσερα χρόνια), στην παρέλαση της τελετής ενάρξεως των Ολυμπιακών αγώνων και των οποίων η δημόσια παρουσία είναι δυσδιάκριτη ακόμη και τώρα που οι Ολυμπιακοί αγώνες βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής μας, είδαν στους αγώνες αυτούς την μοναδική ευκαιρία ν' αναδυθούν από την αφάνεια για μιά τουλάχιστον πενταετία, να έχουν λόγο στα θέματα που άπτονται της διαχειρίσεως τεραστίων κονδυλίων κ.λ.π.

Εργολάβοι, μελετητές, προμηθευτές, διαφημιστές, διαφημιζόμενοι και λοιποί επαγγελματίες, είδαν την Ολυμπιάδα του 1996 σαν χρυσοτόκο όρνιθα και ετοίμασαν τα καλάθια τους για την συλλογή των χρυσών ωών.

Και ενώ είναι πιθανόν να μη γίνει δεκτή από την Δ.Ο.Ε. η αίτηση της Αθήνας στις 18-9-1990 στο Τόκυο, τα έργα και η διαφημιστική εκστρατεία έχουν ήδη αρχίσει και έχουν δαπανηθεί σημαντικά ποσά.

Μερικοί έλαβαν ήδη μερίδιο από τα έργα και από τα κονδύλια της διαφημιστικής εκστρατείας, ενώ άλλοι κατέλαβαν συγχρόνως και θέσεις από τις οποίες θα χειριστούν σημαντικά κονδύλια ή/και θα έχουν έντονη προβολή.

Χαρακτηριστική περίπτωση συνδυασμού και των δύο περιπτώσεων είναι ο αντιπρόεδρος του "Οργανισμού των Ολυμπιακών αγώνων" και συνιδιοκτήτης μεγάλης τεχνικής εταιρείας η οποία ανέλαβε και εκτελεί ήδη έργα της Ολυμπιάδος, γεγονός που σε άλλες εποχές θα εθεωρείτο ασυμβίβαστο.

Θα ήταν αφελές ν' αναζητήσουμε διαφορετική νοοτροπία από τους ανωτέρω στυλοβάτες και γνήσιους εκφραστές της εμποροκρατικής, υλιστικής και ατομιστικής κοινωνίας μας, όταν δημόσιοι λειτουργοί και πνευματικοί άνθρωποι δεν είχαν την εθνική ευαισθησία και τη γενναιότητα ν' αντιταχθούν στην καταστροφική αυτή περιπέτεια.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε από τη χορεία των ενδιαφερομένων για τους αγώνες και διάφορες αλλοδαπές επιχειρήσεις οι οποίες προσδοκούν ν' αναλάβουν ένα μεγάλο μέρος από εξειδικευμένα έργα και υπηρεσίες, έναντι απ' ευθείας χρηματικού ανταλλάγματος, ή με το σύστημα της αντιπαροχής. Οι επιχειρήσεις αυτές πιέζουν τις κυβερνήσεις των χωρών τους να συνηγορήσουν υπέρ της αναθέσεως των Ολυμπιακών αγώνων του 96 στην Αθήνα κι' έτσι συμβάλλουν κι αυτές στην πορεία της χώρας μας προς τον Ζάλογγο.

Οι ιδιοκτήτες και οι "λειτουργοί" των μέσων πληροφορήσεως διέθεσαν και χειρίστηκαν τους διαύλους μέσα από τους οποίους διοχετεύθηκαν όλα τα(δικά τους και όσα τους διοχέτευαν οι άλλοι ενδιαφερόμενοι), σαθρά και ανόητα επιχειρήματα και τα αθεμελίωτα ή ψευδή στοιχεία, για την παραπλάνηση και εξαπάτηση των αναγνωστών, ακροατών και θεατών προκειμένου να εξωθηθούν αυτοί στην άκριτη αποδοχή της "νέας μεγάλης ιδέας". Οι κάτοχοι και χειριστές των μέσων πληροφορήσεως των οποίων η συμμετοχή στην επιχείρηση "Ολυμπιάδα 1996" είναι αναγκαία, θ' αποκτήσουν σημαντικό μερίδιο από τον πακτωλό των χρημάτων που θα ρεύσει προς τα μέσα πληροφορήσεως,(κατ' αρχήν εκτιμώνται σε 25 δισ.δρχ.) και θ' αυξήσουν ακόμη περισσότερο την ήδη υψηλή κοινωνική προβολή τους.

Είναι θλιβερό όμως ότι στη ελεεινή αυτή εκστρατεία παραπλανήσεως και εξαπατήσεως του κοινού, συμφύρονται και συμπορεύονται επιχειρηματολογούντες και αθλητικολογούντες επώνυμοι πολιτικοί, άνθρωποι του πνεύματος και βαρύγδουπα ονόματα της "σοβαρής" δημοσιογραφίας μαζί με τα σμήνη των κατ' ευφημισμόν αποκαλουμένων "αθλητικών συντακτών", οι οποίοι τα τελευταία χρόνια(όταν τα αθλητικά θεάματα έγιναν κυρίαρχο εναλλακτικό στοιχείο της πολιτικής), επληθύνθησαν και απέκτησαν εισοδήματα, κοινωνική προβολή και κύρος, αντιστρόφως ανάλογα του πτωχού έως ανύπαρκτου μορφωτικού επιπέδου των.

Οι ως άνω ποικίλων ιδιοτήτων και κινήτρων πρωτεργάτες, υπέρμαχοι και προπαγανδιστές της "νέας μεγάλης ιδέας" δεν χειρίστηκαν το θέμα της διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων του 1996 στην Αθήνα με πατριωτισμό, λογική και εντιμότητα.

Αρχικά το θέμα εμφανίστηκε ως ιδέα, ως όραμα, ως πρόταση.

Μόλις οι ανωτέρω(για τους λόγους που ήδη έχω εκθέσει), υιοθέτησαν την "ιδέα", επέτυχαν με την μονομερή χρήση των μέσων πληροφορήσεως και την άσκηση βάναυσης προπαγάνδας να μεταβληθεί το "όραμα" σε σφοδρή επιθυμία των Ελλήνων και να εμφανισθεί ως συμφέρουσα από πάσης απόψεως "επιχείρηση".

Για να τηρηθούν όμως και τα προσχήματα, προβλήθηκαν και τ' ακόλουθα "επιχειρήματα" υπέρ της αναλήψεως της διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων του 1996:

· έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα και "ιερό χρέος" ν' αναλάβουμε την Ολυμπιάδα του 1996,

· η τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στη χώρα μας θ' αποτελέσει την αφετηρία του εξαγνισμού των,

· με την τέλεσή τους στην Αθήνα θα έχουμε οικονομικά, πολιτικά και αθλητικά οφέλη,

· θα ωφεληθεί η πρωτεύουσα από τα έργα που θα εκτελεσθούν ή θα επισπευσθούν λόγω της Ολυμπιάδος.

Κανείς δεν τόλμησε ν' αναφερθεί σε μελέτες από τις οποίες να προκύπτει η βασιμότης αυτών των επιχειρημάτων διότι δεν υπήρχαν τέτοιες μελέτες, αλλά και διότι γνώριζαν ότι αν συνετάσσοντο, θα έδιναν αποτελέσματα αντίθετα από εκείνα που με τόση δολιότητα παρουσίασαν ως αληθή οι εν λόγω υπέρμαχοι της "νέας μεγάλης ιδέας".

Είναι γνωστό ότι ενώ το θέμα των Ολυμπιακών αγώνων του 1996 ανακινήθηκε από το 1980, η πρώτη χρηματοοικονομική μελέτη σκοπιμότητος συντάχθηκε το 1989 και ότι ένα από τα σοβαρότερα επιχειρήματα που επικαλέσθηκαν για ν' αποσπάσουν την ομόθυμη συμμετοχή του Ελληνικού λαού, το περί οικονομικού οφέλους, διαψεύστηκε από τους ίδιους που το είχαν διατυμπανίσει.

Ας δούμε όμως τα "επιχειρήματα" που προβλήθηκαν.

Κατ' αρχήν, για ποιούς "Ολυμπιακούς" αγώνες μιλάμε;

Και για ποιό "ιερό χρέος" πρόκειται;

Πρέπει να επαναλάβουμε(παρ' ότι είναι παγκοίνως γνωστό), ότι οι σύγχρονοι "Ολυμπιακοί" αγώνες το μόνο κοινό που έχουν με τους Ολυμπιακούς της αρχαιότητας είναι το όνομα, το οποίο μάλιστα είναι κατοχυρωμένο υπέρ της Δ.Ο.Ε. ωσάν να επρόκειτο για(ή μήπως είναι πράγματι), εμπορικό προϊόν[3].

Για λόγους που δεν είναι πρόσφορο ν' αναλυθούν εδώ, οι σύγχρονοι "Ολυμπιακοί" αγώνες έχουν εξελιχθεί σ' ένα παγκόσμιο οικονομικό πανηγύρι με ιδεολογικές και ρατσιστικές προεκτάσεις όπου, μέσα από τον άνισο συναγωνισμό και την προβολή της υπεροχής των ίδιων πάντα εθνικών ομάδων που περιλαμβάνουν αθλητές-ρομπότ με επιδόσεις απλησίαστες στους αθλητές των περισσοτέρων χωρών του κόσμου, διαφημίζονται με αστρονομικά ανταλλάγματα διάφορα αγαθά και προβάλλεται η ανωτερότητα κάποιων κοινωνικοπολιτικών συστημάτων ή κάποιων εθνών.

Είναι γνωστά τα τεράστια ποσά που διακινούνται, αλλά για να έχουμε μια πρόσφατη εικόνα αρκεί να θυμίσουμε ότι για την Ολυμπιάδα της Μόσχας(1980), δαπανήθηκαν 9 δισ.δολλάρια ενώ η Δ.Ο.Ε. εισέπραξε ως μερίδιο από τα έσοδα των αγώνων του Λός Αντζελες το ποσόν των 53,3 δίσ. δρχ.

Πρέπει ακόμη(για να μυηθούμε στο "φίλαθλο και αγνό πνεύμα" που περιβάλλει τις δραστηριότητες της Δ.Ο.Ε. και τους κινούμενους γύρω από τους "Ολυμπιακούς" αγώνες), να παραπέμψουμε σε διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με τα παιγνίδια παρασκηνίων που αναπτύχθηκαν στην ψηφοφορία της Λωζάνης το 1986 για την επιλογή της διοργανώτριας πόλεως των Ολυμπιακών αγώνων του 1992.

Διαβάσαμε λοιπόν στον τύπο ότι οι ενδιαφερόμενες για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 χώρες, δαπάνησαν φανερά μέν 100 εκατομμύρια δολλάρια για την προβολή της ικανότητός των να διοργανώσουν τους αγώνες αυτούς, προσφέροντας μεταξύ των άλλων δώρα, γεύματα, ταξίδια κ.λπ. σε δημοσιογράφους, κρυφά δέ, άγνωστα ποσά για δωροδοκίες μελών της Δ.Ο.Ε. και άλλων "παραγόντων".

Αυτούς λοιπόν τους "Ολυμπιακούς" αγώνες έχουμε ιερό χρέος ν' αναλάβουμε ;

Αυτές τις "δημόσιες σχέσεις" θ' αναπτύξουμε για να μας τους αναθέσουν ;

Ακριβώς όμως το ιερό χρέος που έχουμε απέναντι στην Ολυμπιακή ιδέα, είναι να μή προστρέξουμε στους "φιλάθλους" της Δ.Ο.Ε. και να μή φέρουμε ποτέ στη χώρα μας(και ιδίως στην Ολυμπία), τέτοια "αθλητικά πανηγύρια".

Απ' όσα προεξετέθησαν προκύπτει εναργώς η πλήρης αλλοίωση και εμπορευματοποίηση των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων. Είναι αφελές να ελπίζει κανείς ότι παρεμβάλλοντας κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις, επισκέψεις στους Δελφούς, στην Ολυμπία κ.λ.π. κατά την τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα θα δώσουμε το έναυσμα για τον εξαγνισμό τους. Η προβολή αυτού του επιχειρήματος είναι πράξη εσχάτης υποκρισίας αφού εμείς, οι υπέρμαχοι του αγνού Ολυμπιακού πνεύματος και κήρυκες του εξαγνισμού των αγώνων, έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει τις ίδιες πονηρές και ανέντιμες μεθόδους για να λάβουμε το χρίσμα από την Δ.Ο.Ε.

Έχω τη βεβαιότητα ότι τα δύο πρώτα επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν για να παγιδεύσουν τους αισθαντικούς, τους αρχαιολάτρεις αλλά και τους αιθεροβάμονες και αφελείς συμπατριώτες μας.

Εν πάσει περιπτώσει όμως εκτός των άλλων είναι και ασεβές να προβάλλονται τέτοια επιχειρήματα από πρόσωπα που γνωρίζουν μόνον τον κερδώο Ερμή και δεν έχουν καμμία σχέση με το πνεύμα, ιδίως δέ με το Ολυμπιακό πνεύμα.

Αφού προσγειωθούμε όμως στην άθλια πραγματικότητα και πάψουμε να μιλάμε για "ιερό χρέος", "εξαγνισμό των αγώνων" κ.λπ. άς δούμε και την υλιστική πλευρά, δηλαδή αν μπορεί να προκύψουν τα Οικονομικά, Πολιτικά, Αθλητικά, Πολεοδομικά κ.λπ. οφέλη που λένε κάποιοι ότι θ' αποκομίσει η χώρα μας από μια τέτοια διοργάνωση.

1. Οικονομικά οφέλη

Ήδη τώρα, οι ίδιοι που δολίως εξασφάλισαν την αφασία όλων της, κυρίως με την προβολή επί σειράν ετών του επιχειρήματος της κερδοφόρου Ολυμπιάδος, ανήρεσαν το εν γνώσει της ψευδές επιχείρημα και της πληροφορούν χωρίς αιδώ ότι, όχι μόνον δεν θα έχουμε οικονομικό όφελος αλλά θα έχουμε παθητικό 250 δισεκατομμυρίων δρχ.. Αν ληφθεί υπόψιν ότι η αρχική εκτίμηση των φωστήρων της Ε.Ο.Α. για το κόστος της Ολυμπιάδος ήταν 150 δις.δρχ. ενώ τώρα προβλέπεται να ανέλθει σε 1,5 τρισεκατομμύριο δρχ., ευλόγως μπορούμε να υποθέσουμε ότι και το ύψος της προβλεπόμενης ζημίας θα είναι ανάλογο.

Αν τυχόν έχουμε την ατυχία να μας ανατεθεί η διοργάνωση αυτή θα υποθηκεύσουμε μέχρι χρεωκοπίας την οικονομία μας.

Παρ’ ότι η ομολογία της απάτης αναιρεί της διάφορες ανοησίες που την συνόδευαν, αξίζει να σχολιασθεί η περίπτωση των Ολυμπιακών αγώνων του Λός Αντζελες που χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα για να στηριχθεί το απατηλό επιχείρημα της Ε.Ο.Α. και των άλλων προπαγανδιστών του δήθεν κερδοφόρου της Ολυμπιάδος του 1996.

Έως σήμερα μόνο το Λός Αντζελες ως πόλις(και όχι οι Η.Π.Α. ως χώρα), κατόρθωσε να έχει κέρδος από διοργάνωση Ολυμπιακών αγώνων και όλοι γνωρίζουν κατά ποίον τρόπον.

¨ Το Λός Αντζελες είχε έτοιμη τεράστια αθλητική και πάσης φύσεως υποδομή. Γι αυτό δεν έγινε σχεδόν κανένα αθλητικό ή άλλο έργο και οι συνολικές δαπάνες του Δήμου που έφθασαν μόλις στο μισό δις.δολλάρια σε τιμές του 1984, ανεφέροντο κυρίως σε μισθούς προσωπικού, έξοδα ασφαλείας κ.λπ. (σύγκρινε με τη ζημία 1 δις.δολ. του Μόντρεαλ σε τιμές του 1976 και τη δαπάνη των 9 δις.δολ. της Μόσχας σε τιμές του 1980) ,

¨ Ο Δήμος του Λός Αντζελες ανέθεσε την διοργάνωση των αγώνων σε επιτροπή ιδιωτών οι οποίοι ανέλαβαν και τον κίνδυνο πιθανής οικονομικής ζημίας. Η επιτροπή, με το κίνητρο του κέρδους αλλά και τον φόβο της ζημίας, εφήρμοσε σε της μεγάλη και πλουσιώτατη χώρα πρωτότυπες και της εφαρμόσιμες αλλού μεθόδους προσελκύσεως δολλαρίων,(πώληση Ολυμπιακής φλόγας κ.λπ.), κατορθώνοντας να καταστήσει κερδοφόρα τη διοργάνωση, για την πόλη.

Πιστεύει κανείς ότι είναι δυνατόν οποιαδήποτε άλλη χώρα να μιμηθεί σε τέτοιου είδους «μπίζνες» της Αμερικανούς;

Κι έχει καμμία άλλη πόλη έτοιμη την υποδομή του Λός Αντζελες;

Το ενεργητικό που πέτυχε η πόλις του Λός Αντζελες δεν πρέπει να συγχέεται, της δολίως προσπαθούν να της πείσουν, με της οικονομικές συνέπειες των αγώνων της Η.Π.Α. συνολικά, διότι το μέγιστο μέρος των εσόδων του Λός Αντζελες προήλθε από της της της Αμερικανούς,(εταιρίες και απλούς πολίτες), δηλαδή απλώς έγινε εσωτερική μετακίνηση πλούτου.

Αν συγκριθούν οι δαπάνες της Ολυμπιάδος με τα έσοδα που είχε το Λός Αντζελες από της χώρες(πλήν των Η.Π.Α), θ’ αποδειχθεί ότι και αυτή η διοργάνωση ήταν σε εθνικό επίπεδο παθητική(της ήταν της οι προηγούμενες και της θα είναι όλες οι επόμενες), παρ’ ότι οι Η.Π.Α. διαθέτουν την τεχνολογία και τα μέσα που της επιτρέπουν να έχουν την μικρότερη διαρροή συναλλάγματος από κάθε άλλη χώρα.

Αρκετά λοιπόν με τον μύθο της κερδοφόρου Ολυμπιάδος.

2. Πολιτικά οφέλη

Ελέχθη ότι η χώρα μας θα είναι στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος πρίν και κατά τη διάρκεια της Ολυμπιάδος και συνεπώς θα μπορεί ν’ αποκομίσει οφέλη που έχουν σχέση με τα εθνικά μας θέματα (Αιγαίο, Κυπριακό κ.λ.π.).

Πρόκειται βέβαια για παιδαριώδη συλλογισμό και δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα άλλης χώρας για να ενισχύσει τέτοια προσδοκία. Αντιθέτως χώρες μικρές και φτωχές(ολίγον ή περισσότερο από τη χώρα μας), που θέλησαν να προσφέρουν την Ολυμπιακή ψυχαγωγία στην οικουμένη, έγιναν αντικείμενο χλεύης μάλλον παρά επαίνου(βλέπε Μεξικό, Κορέα).

Είναι γνωστό ότι το πρόγραμμα των πάσης φύσεως εκδηλώσεων το χαράσσει και το περιφρουρεί η Δ.Ο.Ε. ώστε οι εκδηλώσεις να περιορίζονται αυστηρώς σε άχρωμα πολιτικώς πλαίσια. Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να παρεισφρήσει οποιαδήποτε εκδήλωση, ή να μεταδοθεί μήνυμα με πολιτική χροιά.

Αν πάλι οι εφευρέτες του επιχειρήματος αυτού εννοούν ότι «θ’ ακουστεί» το όνομα της Ελλάδος με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων και απλώς με το άκουσμα αυτό θα έχουμε πολιτικό όφελος, προφανώς παραλογίζονται, διότι η Ελλάδα είναι πολύ γνωστή σ’ όλο τον κόσμο από την ιστορία της, χωρίς τούτο από μόνο του να έχει συμβάλλει στην προστασία των συμφερόντων της.

3. Αθλητικά οφέλη

Όσο για τα αθλητικά οφέλη που επαγγέλλονται οι αθλητικογράφοι μας και διάφοροι οψίμως αθλητικολογούντες, δεν θα προκύψουν βέβαια αυτομάτως επειδή θα δούμε από κοντά τους ξένους υπεραθλητές, ούτε διότι θ' αποκτήσουμε μεγάλες αθλητικές εγκαταστάσεις.

Ο αθλητισμός δεν προάγεται μόνο με τις εγκαταστάσεις και τις μεγάλες διεθνείς συναντήσεις, αλλά κυρίως με την προσέλκυση των νέων στους στίβους και τα γυμναστήρια κι αυτό συνδέεται άμεσα με τη θέση των νέων στην κοινωνία μας και τις αρχές και τις αξίες αυτής της κοινωνίας. Και είναι γνωστό ότι δεν υπάρχουν πλέον αξίες και αρχές στην κοινωνία μας που να συμβάλλουν στην ανάπτυξη φιλάθλου πνεύματος στη νεολαία μας.

Εξ άλλου είναι γνωστό ότι τα τελευταία 15 χρόνια οι αθλητικές εγκαταστάσεις μας σ' όλη τη χώρα έχουν πολλαπλασιαστεί, αλλά εξακολουθεί όπως και πρίν να υπάρχει μικρός αριθμός αθλούμενων νέων και χαμηλό επίπεδο επιδόσεων.

4 . Πολεοδομικά οφέλη

Ελέχθη με περισσό θράσος ότι τα έργα της Ολυμπιάδος,(ή μερικά απ' αυτά), θ' απαλύνουν τα προβλήματα των Αθηνών και θ' αναμορφώσουν το πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας.

Πρόκειται για πλήρη διαστροφή της πραγματικότητος, διότι το αντίθετο ακριβώς θα συμβεί.

Τα έργα που έχουν ενταχθεί ως αναγκαία στον προϋπολογισμό της διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων είναι,

· τα στάδια, το κλειστό κολυμβητήριο, το ποδηλατοδρόμιο, το κλειστό γυμναστήριο, τα γήπεδα τέννις, το κλειστό γυμναστήριο πάλης κ.λπ. που κατασκευάζονται ήδη ή θα κατασκευασθούν στην Καλογρέζα,

· το Ολυμπιακό Ιππικό κέντρο στο Τατόϊ,

· το Ολυμπιακό κέντρο τοξοβολίας στο Χαϊδάρι ή στο Τατόϊ,

· το κέντρο κωπηλασίας κανόε-καγιάκ στην περιοχή Σχοινιά- Μαραθώνα,

· τα Ολυμπιακά χωριά

· το συνεδριακό κέντρο στον χώρο του σημερινού Ιπποδρόμου κ.λπ.

Ολ' αυτά εξυπηρετούν αποκλειστικά την Ολυμπιάδα και είναι βέβαιο ότι η συσσώρευση αυτών των νέων έργων και δραστηριοτήτων στο υπερκορεσμένο πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών θα μειώσει σημαντικά τους ελάχιστους πλέον ελεύθερους χώρους του, θα προσθέσει κυκλοφοριακό φόρτο και ρύπους και θα καταστήσει ανέφικτη πλέον την απολύτως αναγκαία για την επιβίωση της Αθήνας(αλλά και της πατρίδος μας) αποκέντρωση.

Ακόμη όμως και τα έργα που έχουν χαρακτηρισθεί ως "επιθυμητά" όπως το Μετρό, η λεωφόρος Σταυρού-Ελευσίνος και το αεροδρόμιο των Σπάτων, ή, απ' αυτά που έχουν χαρακτηρισθεί ως "αναγκαία", τα δύο Ολυμπιακά χωριά στο Τατόϊ και στην Καλογρέζα και ο συρρικνωμένος "Ολυμπιακός δακτύλιος", δεν πρόκειται να λύσουν ή ν' απαλύνουν το πρόβλημα του πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών διότι κάθε έργο που διευκολύνει την συγκέντρωση και άλλων δραστηριοτήτων σ' αυτό απομακρύνει την δυνατότητα αποκεντρώσεως και συμβάλλει έτσι στον βέβαιο θάνατό του.

Ας εξετάσουμε τέλος τις δυνατότητές μας για την αντιμετώπιση των δαπανών και των τεχνικών προβλημάτων και τις συνέπειες από την ανάληψη αυτής της διοργανώσεως.

Οι αρμόδιοι δήλωσαν αρχικά ότι η δαπάνη για την διοργάνωση της Ολυμπιάδος θ' ανέλθει σε 150 δισεκατομμύρια δρχ., ήδη όμως αναφέρονται ποσά δεκαπλάσια.

Θεωρώ βέβαιο ότι η απαιτούμενη δαπάνη είναι, ή θα γίνει πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη και τούτο διότι:

· Οι αριθμοί αυτοί δεν προήλθαν από κάποιες μελέτες και φαίνεται πως οι ημέτεροι αντέγραψαν και "προσήρμοσαν" καταλλήλως τον προϋπολογισμό που συνέταξαν οι Ισπανοί για την Ολυμπιάδα του 1992 στη Βαρκελώνη.

· Είναι αποδεδειγμένο διεθνώς ότι οι τελικές δαπάνες τέτοιας εκτάσεως και φύσεως έργων υπερβαίνουν υπό κανονικές συνθήκες τους προϋπολογισμούς κατά 40% έως 60%.

· Είναι γνωστές οι υπερβάσεις των έργων για την Ολυμπιάδα του Μόντρεαλ, των έργων για το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου της Ιταλίας κ.λπ. που έφθασαν το 100% κ.λπ.

· Λαμβανομένου υπόψιν ότι οι υπερβάσεις αυτές σημειώθηκαν σε χώρες με πολύ υψηλότερη τεχνολογική, διοικητική κ.λπ. υποδομή, και μηδενική σχεδόν διαφθορά, είναι εύλογες οι ανησυχίες για το τί πρόκειται να συμβεί στη χώρα μας όπου οι αδυναμίες της Διοίκησης αλλά και οι "αδυναμίες" των λειτουργών της, καθιστούν υποτυπώδη έως ανύπαρκτο τον έλεγχο των δαπανών και τον σεβασμό του δημόσιου πλούτου.

· Οι υπέρμαχοι της τελέσεως των αγώνων στη χώρα μας, σκοπίμως υποβαθμίζουν τις δαπάνες για ν' αποσπάσουν ευκολότερα τη γενική συγκατάθεση. Τούτο αποδεικνύεται και από τη σύγκριση του προϋπολογισμού που συνέταξε ο Οργανισμός "Αθήνα 1996" για την Ολυμπιάδα του 1996 με τον αντίστοιχο των Ισπανών για την Ολυμπιάδα του 1992 στη Βαρκελώνη, απ' όπου προκύπτει ότι τα δικά μας μεγέθη δαπανών είναι πάντα και αδικαιολογήτως υποτιμημένα, εν αντιθέσει με τα έσοδα που εμφανίζονται πάντα μεγαλύτερα. Και δεν πρέπει να λησμονήσουμε ότι στ' ανωτέρω ποσά θα προστεθεί και ο 6ετής πληθωρισμός(έως το 1996).

· Η δαπάνη των έργων με αυστηρώς προκαθορισμένο-ανελαστικό-χρόνο περαιώσεως, πάντα υπερβαίνει την προϋπολογισθείσα, διότι οι εργολάβοι και οι εργαζόμενοι σ' αυτά καταφεύγουν σε καθυστερήσεις, απεργίες κ.λπ. προκειμένου ο εργοδότης να εξαναγκασθεί υπό την απειλή της μη έγκαιρης ολοκληρώσεως των έργων, σε πρόσθετες παροχές και στην εφαρμογή δαπανηρότερων μεθόδων και διαδικασιών.

· Τα έργα και οι υπηρεσίες που απαιτούνται για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων είναι ειδικής φύσεως και η δικαιολογημένη άγνοια και παράλειψη κάποιων παραμέτρων κατά την σύνταξη του προϋπολογισμού της δαπάνης των, οδηγεί μετά βεβαιότητος σε μεγάλες υπερβάσεις.

Οι καταστροφικές για τη χώρα μας επιπτώσεις της διοργανώσεως Ολυμπιακών αγώνων, έχουν εκτεθεί κατά καιρούς από ειδικούς σε εκδηλώσεις και μελέτες του Τ.Ε.Ε. και σε διάφορα έντυπα, αλλά ήχησαν ως "φωνή βοώντος εν τη ερήμω".

Παραθέτω μερικά από τα σχετικά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν και που δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να τα κατανοήσει.

Έως το 1995 δεν θα υπάρχουν έσοδα από αγώνες κ.λπ. και συνεπώς όλο το βάρος των εξόδων θα κληθεί να το αναλάβει ο προϋπολογισμός με συνέπεια, όχι μόνο να μή γίνεται σκέψη για μείωση των ήδη τεραστίων ελλειμμάτων αλλά και να καταστεί αναγκαία η επιβολή νέων φόρων, ή η απόλυση εργαζομένων, ή η περικοπή δαπανών υγείας, εκπαιδεύσεως κ.λπ. ή η σύναψη και νέου εξωτερικού δανείου, ή τέλος και συνδυασμός των ανωτέρω. Και όλα τούτα για να διατεθούν οι εξοικονομούμενοι ή οι δανειακοί πόροι σε μη παραγωγικές δαπάνες.

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε την σκόπιμη σύγχυση που ενσπείρουν οι πονηροί "αρμόδιοι" όταν εμφανίζουν το πρόβλημα της εξευρέσεως πόρων σαν πρόβλημα της Ε.Ο.Α. η οποία θα το λύσει υποτίθεται με έκδοση ειδικού λαχείου, γραμματοσήμων κ.λπ.

Αλλά οι πόροι αυτοί είναι εσωτερικοί.

Το πρόβλημα εξευρέσεως πόρων είναι της χώρας συνολικά και όχι της Ε.Ο.Α.

Ελέχθη ακόμη ότι θα υπάρξουν πόροι και από τα κοινοτικά προγράμματα. Αλλά κανένα από τα έργα της Ολυμπιάδος δεν περιλαμβάνεται στον σχετικό κατάλογο των εγκρίσεων.

Οι τεχνολογικές μας δυνατότητες και η αποδοτικότητα των υπηρεσιών μας από τις οποίες εξαρτάται άμεσα το κόστος των έργων και οι οργανωτικές δαπάνες, αλλά και το ποσοστό των δαπανών που θα διαφύγει έξω από τη χώρα μας, είναι χαμηλές. Είναι γνωστό ότι όλα τα μεγάλα έργα που εκτελέστηκαν στη χώρα μας, είχαν ξένους μελετητές, συμβούλους ή και κατασκευαστές και ενδεικτικά αναφέρω το φράγμα Μαραθώνα, το σιδηροδρομικό δίκτυο, την αποξήρανση της Κωπαϊδος, τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, το υδραγωγείο Μόρνου, το ηλεκτρικό εργοστάσιο Κερατσινίου, το Ολυμπιακό στάδιο, το έργο της Ψυττάλειας κ.λπ.

Είναι προφανές λοιπόν ότι το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού και των υπηρεσιών θα είναι εισαγόμενο, συνεπώς ο προϋπολογισμός μας θα κληθεί να καλύψει μεγαλύτερο ποσοστό των δαπανών τεχνολογίας απ' όποιαδήποτε άλλη χώρα.

Θ' αναβληθούν ή θα παραπεμφθούν στις καλένδες ζωτικά έργα υποδομής και έργα αναπτυξιακά αφού για μιά 5ετία όλοι οι πόροι μας θα κατευθυνθούν στα απολύτως εξειδικευμένα, μη παραγωγικά και εν πολλοίς άχρηστα μετά το τέλος της Ολυμπιάδος έργα. Έτσι γι' άλλη μια φορά δεν θα ορθολογικοποιηθεί ο προσανατολισμός της οικονομίας μας και θα εδραιωθεί το μεταπολεμικό πρότυπο αναπτύξεως της χώρας, το οποίο μας μεταβάλλει ταχύτατα σε ένα υπερχρεωμένο και παρασιτικό "τουριστομάγαζο" εξηρτημένο μονίμως από τους δανειστές και από τους ανά την υφήλιο τουριστικούς πράκτορες.

¨ Κατά την 5ετία μέχρι το 1996 το πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας θα γίνει ένα απέραντο εργοτάξιο αλλά και μια "μηχανοποιημένη εκδοχή της κόλασης του Δάντη", όπως παρομοίωσαν οι Ιταλοί την κατάσταση σε όσες πόλεις τους εκτελέστηκαν έργα για το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό κύπελλο του 1990. Φαντασθείτε τα εργοτάξια για τους νέους δρόμους, για τις νέες τηλεφωνικές γραμμές, για τα νέα στάδια, το Μετρό κ.λπ. και τα βαρέα οχήματα που θα κινούνται μέσα από το ήδη αφόρητα βεβαρυμμένο κυκλοφοριακό δίκτυο της Αθήνας, προς και από αυτά για να μεταφέρουν υλικά και προσωπικό στα διάφορα εργοτάξια.

Κατά την περίοδο των αγώνων θ' αυξηθεί η τουριστική κίνηση στην Αθήνα εις βάρος άλλων περιοχών της χώρας μας που αποζούν σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό. Τούτο δέ, θα προκαλέσει και άλλες αντιπαραγωγικές δαπάνες για την ανέγερση και νέων ξενοδοχείων στην Αθήνα τα οποία δεν έχουν πιθανότητα να επιβιώσουν ως επιχειρήσεις διότι η ξενοδοχειακή αγορά της πρωτεύουσας είναι ήδη κεκορεσμένη.

Μια ακόμη επικίνδυνη εξέλιξη θα υπάρξει σε ευαίσθητους για την εθνική ασφάλεια τομείς όπως οι τηλεπικοινωνίες κ.λπ. διότι η επιτακτική ανάγκη ανανεώσεώς των θα οδηγήσει στην εν λευκώ ανάθεσή τους σε ξένους με τον κίνδυνο οι κρίσιμες επικοινωνίες να είναι προσιτές σε ανεπιθύμητα ώτα.

Πέραν των κατά την διάρκεια εκτελέσεως των έργων προσωρινών επιπτώσεων στη λειτουργία της πόλεως, και των μονίμων επιπτώσεων στο περιβάλλον της Αθήνας, που αναφέρονται στην πολεοδομία, στην κυκλοφορία, στην ρύπανση κ.λπ. υπάρχουν και ιδεολογικές συνέπειες από τον εθισμό των πολιτών στις ιδέες του σύγχρονου Ολυμπισμού, δηλαδή της χυδαίας συναλλαγής για την ανάληψη των αγώνων, του αργυρώνητου και ντοπαρισμένου πρωταθλητισμού, της εμπορευματοποιήσεως του σώματος και του αθλητισμού από παραγωγούς καταναλωτικών αγαθών, των αναβολικών και του σωβινισμού των μεταλλίων.

Επειδή εμείς έχουμε μικρές δυνατότητες να διακριθούμε στην βρώμικη μάχη των μεταλλίων, θα υπάρξει πρόσθετη απογοήτευση των νέων μας και περαιτέρω εδραίωση της απαισιόδοξης απόψεως ότι είμαστε έθνος ανικάνων, κατάλληλο μόνον για την οργάνωση και επιμέλεια της ψυχαγωγίας των άλλων.

Συνοψίζοντας θέλω να επαναλάβω με απόγνωση ότι,

· εμείς που έχουμε μιαν άθλια οικονομία και ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος,

· εμείς που ζούμε με μόνιμες απειλές για την εδαφική μας ακεραιότητα από εχθρούς και "συμμάχους" οι οποίες μας αναγκάζουν να πληρώνουμε περισσότερο από τον καθένα εταίρο και σύμμαχό μας για ν' αγοράσουμε τ' απολύτως απαραίτητα για την άμυνά μας όπλα, υποθηκεύοντας το βιοτικό επίπεδο πολλών μελλοντικών γενεών,

· εμείς που έχουμε τεράστιες ανάγκες σε έργα υποδομής και αναπτύξεως των επαρχιών μας,

· εμείς που περιστέλλουμε τις δαπάνες για κοινωνικές παροχές και περιορίζουμε το εισόδημα των πολιτών στο βωμό της ανορθώσεως της οικονομίας μας,

· εμείς που δεν βρίσκουμε τους πόρους για ν' ανορθώσουμε την παιδεία μας και ν' αντιστρέψουμε την πτωτική πολιτιστική πορεία μας,

οδηγούμαστε,

- χωρίς να ερωτηθούμε,

- χωρίς να ενημερωθούμε,

- χωρίς να έχουμε οικονομικά, περιβαλλοντολογικά, αθλητικά, πολιτιστικά, πολιτικά, ή άλλα οφέλη αλλ' αντιθέτως, βέβαιες και μεγάλες ζημίες,

- χωρίς να έχουμε τους πόρους την τεχνολογική υποδομή και την οργανωτική ικανότητα,

μέσω μιας εξευτελιστικής παρασκηνιακής δραστηριότητας, περίεργων "δημοσίων σχέσεων" και δωροδοκιών προς τους σφετεριστές του Ολυμπιακού ονόματος, στην ανάληψη της διοργανώσεως των "Ολυμπιακών" αγώνων του 1996, δηλαδή σε μια ΤΡΑΓΩΔΙΑ που θα έχει άμεσες και βαρύτατες επιπτώσεις στην οικονομία, στο περιβάλλον, στον πολιτισμό μας και εν τέλει στην κοινωνική και πολιτική πορεία και στην εδαφική μας ακεραιότητα.

Δεν υπάρχει ίσως καταλληλότερη περίσταση για ν' αναφωνήσει κανείς ότι, "των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν".

Αθήναι, 15 Δεκεμβρίου 1989

Ελευθέριος Τσουρέλης

Πολιτικός Μηχ/κός ΥΠΔΕ με Α΄ βαθμό

[1] Η μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα θα μας ωφελούσε μόνον εάν οι αθλητικές εγκαταστάσεις, οι ξενώνες κ.λ.π. κατεσκευάζοντο μακράν των Αθηνών και της Ολυμπίας και οι σχετικές δαπάνες κατασκευής και συντηρήσεως επιβάρυναν αναλογικώς τις συμμετέχουσες χώρες,ενώ κάθε χώρα θα είχε το δικαίωμα ν' αποκτήσει ανάλογη έκταση στην οποία με δικές της δαπάνες θα κατασκεύαζε και θα συντηρούσε τις απαιτούμενες για την διαμονή των αθλητικών αποστολών της εγκαταστάσεις.

[2] Επειδή η παραπληροφόρηση και η άγνοια έχουν αναγάγει σε μυθικό πρόσωπο τον Γάλλο Βαρώνο ντέ Κουμπερτέν,καλό θα είναι να γνωρίζουμε ότι(όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει),με την διοργάνωση αυτών των αγώνων επεδίωκε την βελτίωση της φυσικής καταστάσεως της Γαλλικής "χρυσής νεολαίας" ώστε αυτή να μην ηττηθεί ξανά από τους Γερμανούς όπως το 1870. Εθνικιστής λοιπόν ο Βαρώνος και όχι ρωμαντικός κοσμοπολίτης, φίλαθλος ή, Ελληνολάτρης.

[3] Δεν γνωρίζω πώς και γιατί κατέστη δυνατόν να οικειοποιηθεί ο Βαρώνος Ντέ Κουμπερτέν την ονομασία "Ολυμπιακοί αγώνες" για το αθλητικό πανηγύρι που σκηνοθέτησε. Πρέπει όμως ν' απαιτήσουμε αμέσως τώρα να πάψει να χρησιμοποιείται ο τίτλος αυτός στην παρωδία των σύγχρονων αγώνων για να μείνει αμόλυντο στους αιώνες το όνομα της Ολυμπίας. Και επειδή η Δ.Ο.Ε. καρπώθηκε τεράστια ποσά επί 94 χρόνια,ακριβώς διότι το όνομα "Ολυμπιάδα" έδωσε αίγλη και προκάλεσε την συμμετοχή όλων των εθνών στους αγώνες αυτούς,οι οποίοι υπό άλλην ονομασία είναι αμφίβολο εάν θα είχαν επιζήσει έως σήμερα,πρέπει να απαιτήσουμε παντοιοτρόπως το ποσοστό που αντιστοιχεί στο κέρδος από τη χρήση του τίτλου "Ολυμπιακοί αγώνες".

Xαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ού μάντιδα δάφνην, ού παγάν λαλέουσα, απέσβετο και λάλον ύδωρ.

2010-02-11T16:12:00.005+02:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Με το κείμενο που ακολουθεί προσπαθώ να αμφισβητήσω ή/και να απορρίψω κάποια στερεότυπα και εμμονές σχετικά με τη δυνατότητα αλλαγών στη συγκρότηση και λειτουργία των ανθρώπινων κοινωνιών.
Π.χ. υποστηρίζω ότι,
- η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται από βασικά ένστικτα τα οποία δεν αλλοιώθηκαν στη μακρά διαδρομή της ανθρωπότητας ούτε μπορούν να αλλοιωθούν. Απλώς μεταμφιέζονται.
- ο διαρκής ανταγωνισμός ατόμων και ομάδων είναι αναπόφευκτος.
- η συγκρότηση μιας παγκόσμιας ¨πολυπολιτισμικής¨ κοινωνίας χωρίς πολέμους, ¨δίκαιης¨ προς όλους κ.λπ. είναι αδύνατη.

Εθνη ή παγκόσμια κοινωνία ;
Το παρόν δεν είναι φιλοσοφικό δοκίμιο αλλά, η παράθεση διαπιστώσεων και σκέψεων(ενίοτε κυνικών), που ενδεχομένως μπορούν να οδηγήσουν σε απάντηση επί ενός διπλού ερωτήματος που απασχολεί τούς συμπατριώτες μας, δηλαδή,

¨αν μπορεί να επιβιώσει η πατρίδα μας ως χώρα ελεύθερη, ασφαλής, ευημερούσα και δίκαιη για τους πολίτες της¨, και, ¨αν αυτό είναι υποχρέωση κάθε συμπολίτη μας¨.

Οφείλω να δηλώσω εξ αρχής ότι ανήκω σ΄ αυτούς που πιστεύουν ότι, οι βασικοί στόχοι κάθε ατόμου(επιβίωση πρωτίστως) μπορούν να επιτευχθούν μόνον με την ένταξη σε μια ομάδα(οικογένεια, φυλή, έθνος κ.λπ.) και θεωρώ ότι το πιο δοκιμασμένο και μακρόβιο υπόδειγμα ανθρωποομάδας είναι το ¨έθνος¨, μια έννοια με βαρύ φορτίο, για την οποία έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τη γέννησή της, το περιεχόμενο και την ανάγκη ύπαρξής της.

Συνέπεια αυτής της πεποιθήσεώς μου είναι ότι θεωρώ υποχρέωση-καθήκον να υπερασπίζομαι το έθνος στο οποίο ανήκω, καθώς και τη γή-πατρίδα που το στεγάζει, κι αυτό, όχι μόνον γιατί γεννήθηκα και έζησα εδώ, αλλά και για πολλούς άλλους μη συναισθηματικούς λόγους που θα προσπαθήσω να εκθέσω όσο γίνεται αντικειμενικά και απλά.

Λίγες δεκαετίες πρίν, αυτή η υποχρέωση εθεωρείτο αυτονόητη για κάθε Έλληνα πολίτη(και είναι ακόμη αυτονόητη για τη συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας και για τους πολίτες σχεδόν όλων των χωρών και δη των πλέον ανεπτυγμένων), ενώ τα τελευταία χρόνια τίθεται υπό αμφισβήτηση από ¨νεο-φιλοσόφους¨, ¨νεο-ιστορικούς¨, ¨κοσμοπολίτες¨, ¨αναθεωρητές-αποδομητές¨ κ.λπ. οι οποίοι προωθούνται από υπερεθνικά κέντρα στο προσκήνιο της πολιτικής και της πνευματικής ζωής κάθε χώρας.

Για την οικοδόμηση μιας σειράς συλλογισμών που θα αιτιολογούν τις απόψεις μου, επιστρατεύω και την ψυχρή λογική και όχι μόνον την(κατά Δραγώνα, Ρεπούση, Λιάκο κ.λπ.) ¨φαντασιακή οντότητα¨ του έθνους, ανατρέχοντας στο παρελθόν και χρησιμοποιώντας τις ακόλουθες διαπιστώσεις για το ανθρώπινο είδος(και όχι μόνον γι αυτό), διαπιστώσεις που έχουν διατυπωθεί ανά τους αιώνες από πολλούς σοφότερους και ειδικότερους εμού.

- Κάθε έμβιο όν είναι διαφορετικό.

Κανένα έμβιο όν δεν γεννιέται με(και δεν μπορεί να αποκτήσει), ακριβώς ίδια χαρακτηριστικά, ακόμη και με άτομα του ιδίου είδους. Κάθε άτομο κληρονομεί στο γενετικό υλικό του και αποκτά στη διάρκεια του βίου του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η διαφορετικότητα εκτείνεται όχι μόνον στα εξωτερικά χαρακτηριστικά αλλά και στις σωματικές ικανότητες και δεξιότητες, καθώς και στις νοητικές λειτουργίες και στον ψυχισμό κάθε ατόμου,

- Η συμπεριφορά κάθε ατόμου προσδιορίζεται πρωτίστως από τα ένστικτα.

Εκτός από τα προαναφερθέντα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η φύση έχει προσδώσει σε όλα τα όντα και ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά, μορφολογικά(κατ΄ είδος) αλλά και συμπεριφοράς.

Τα κοινά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς είναι αυτά που αποκαλούμε ¨ένστικτα¨ ή ¨ορμέμφυτα¨, γνωστότερα των οποίων είναι εκείνα της αυτοσυντηρήσεως και της αναπαραγωγής, και το (λιγότερο γνωστό αλλά πολύ σημαντικότερο ειδικά στο ανθρώπινο είδος), ένστικτο, το ¨της υπεροχής και κυριαρχίας¨.

Το τρίτο είναι εκείνο που ωθεί τα άτομα να επιδιώκουν την διάκριση και την υπεροχή έναντι των άλλων και αποτελεί το κλειδί για την διαιώνιση και βελτίωση των ειδών, διότι οδηγεί στην ανάδειξη των ισχυρότερων-ικανότερων μελών κάθε ομάδος τα οποία, όχι μόνο προστατεύουν την ομάδα, αλλά και είναι εκείνα που κατακτούν το δικαίωμα να αποκτήσουν απογόνους στους οποίους κληρονομούν το δικό τους εκλεκτότερο γενετικό υλικό.

- Ο άνθρωπος(όπως και τα περισσότερα πρωτεύοντα όντα), είναι κοινωνικό(αγελαίο) όν .

Και τούτο διότι τα τρία ως άνω ένστικτα οδήγησαν στη εκούσια συγκρότηση ομάδων από άτομα του ιδίου είδους, προκειμένου, με τη συνένωση των δυνάμεων και των ικανοτήτων κάθε ατόμου, να εξασφαλισθεί κατ΄ αρχήν η επιβίωση όλων. Όποιο μέλος απομακρυνόταν από την ομάδα δεν επιβίωνε και όποιο εντασσόταν σ΄ αυτήν έπρεπε να υπακούει σε κανόνες ώστε να εξασφαλίζεται η "αρμονική" συμβίωση των μελών.

Με βάση αυτές τις διαπιστώσεις προχωρώ σε σύντομη περιγραφή της ιστορικής πορείας του ανθρώπινου είδους προς τις σύγχρονες κοινωνίες.

Ο όρος "αρμονική συμβίωση" έχει απλό περιεχόμενο για τις ομάδες όλων των έμβιων αγελαίων όντων(και είχε και για τις πρωτόγονες ανθρωποομάδες), δηλαδή η αρμονία εξασφαλίζεται όταν όλοι έχουν μερίδιο(τροφή δηλαδή) από το προϊόν των κοινών προσπαθειών και ασφάλεια έναντι των κινδύνων. Εδώ εμφανίζεται η ευεργετική δράση του τρίτου ενστίκτου, δηλαδή η ανάδειξη του, ή των μελών της ομάδος, τα οποία, με την ισχύ τους ή/και τις ιδιαίτερες ικανότητές τους, πειθαρχούσαν τα υπόλοιπα μέλη και οδηγούσαν την ομάδα στις ορθές ενέργειες. Το είδος αυτό της οργάνωσης παρέμεινε σχεδόν αναλλοίωτο έως σήμερα για όλες τις ομάδες πλήν των ανθρώπινων.

Τα πράγματα άλλαξαν ριζικά για τις ανθρώπινες ομάδες όταν εμφανίστηκε ο "έξυπνος" άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να κατασκευάζει και να χειρίζεται εργαλεία για την εξασφάλιση τροφής και ασφάλειας.

Όμως η επαναστατική αλλαγή έγινε αργότερα, όταν ο ¨έξυπνος¨ άνθρωπος άρχισε να παράγει και να εξασφαλίζει περίσσεια αγαθών και χρόνου, πέραν αυτών που ήταν αναγκαία για την καθημερινή διατροφή, και ανάπαυσή του.

Τότε, άλλαξε και η αξιολογική σειρά και ο τρόπος εκδήλωσης και ικανοποίησης των βασικών ενστίκτων.

Το ένστικτο της "υπεροχής και κυριαρχίας" μεταλλάχθηκε κι έγινε σε κάποιους ανθρώπους υπέρτερο ακόμη και του ενστίκτου της "επιβιώσεως", φαινόμενο που δεν συναντάται στα άλλα έμβια όντα, τα οποία προσπαθούν μεν να επιβληθούν των ομοίων τους, αλλά υποχωρούν και υποτάσσονται στον ισχυρότερο όταν κινδυνεύει η ζωή τους. Το ίδιο αυτό ένστικτο είναι αυτό που ωθεί στην επιδίωξη συγκέντρωσης αποθέματος αγαθών(πλούτου εν γένει) πέραν του αναγκαίου, για να χρησιμοποιηθεί το απόθεμα αυτό ως μέσον επιβολής και κυριαρχίας και ως μέσον ευκολότερης ικανοποίησης του γενετήσιου ενστίκτου.

Υπό τις νέες συνθήκες η έννοια του ισχυρότερου δεν ήταν πλέον σαφής όπως στα άλλα αγελαία όντα, δηλαδή δεν επικρατούσε ο ισχυρότερος σωματικά, αλλά εκείνος, η εκείνοι που, ωθούμενοι από το εντονότερο σε σχέση με τους άλλους ένστικτο της ¨υπεροχής και κυριαρχίας¨, εφάρμοζαν σε κατάλληλες(ανά εποχή και περίσταση) δόσεις, την πειθώ, την εξαπάτηση και τη βία, προκειμένου να επιβληθούν στα άλλα μέλη της ομάδας.

Οι συνέπειες της μετάλλαξης των βασικών ενστίκτων δεν ήταν και δεν είναι καθ΄ όλα ευεργετικές για το ανθρώπινο είδος. Μπορεί ο ανταγωνισμός που προέκυψε να οδήγησε στην ανάπτυξη της τεχνολογίας και, δι΄ αυτής, στην αύξηση της παραγωγής αγαθών και του χρόνου ανάπαυσης, καθώς και στην πλήρη κυριαρχία του ανθρώπινου είδους επί των άλλων έμβιων όντων, αλλά αυτό δεν κατέληξε στην ειρηνική και αρμονική συμβίωση όλων των ανθρώπων.

Κάθε ομάδα-φυλή-έθνος κ.λπ. συγκεντρώνει ποικιλία ατόμων, τα οποία είναι γενετικά προικισμένα με τα τρία βασικά ένστικτα(με διαφορετική ένταση στο καθένα), αλλά και με διαφορετικά σωματικά προσόντα και δεξιότητες, και διαφορετική ικανότητα αντίληψης και μάθησης. Βεβαίως με την κατάλληλη εκπαίδευση και εξάσκηση μπορούν να αποκτηθούν χρήσιμες γνώσεις και δεξιότητες απ΄ όλους, αλλά και πάλι τα γενετικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που καθορίζουν τον βαθμό επιτυχίας της εκπαίδευσης στο κάθε άτομο. Αυτό που μετά βεβαιότητος δεν γίνεται με την εκπαίδευση, είναι η απάλειψη ή, η άμβλυνση των ενστίκτων, αντιθέτως, η εκπαίδευση συμβάλλει στην ικανότητα συγκάλυψης ή επιδεξιότερης και αποτελεσματικότερης εκδήλωσης του τρίτου κυρίως ενστίκτου, της ¨υπεροχής και κυριαρχίας¨.

Εν όψει των ανωτέρω είναι προφανές ότι η συνεισφορά κάθε μέλους στις ανάγκες αλλά και στο περίσσευμα αγαθών της ομάδας, είναι διαφορετική σε περιεχόμενο και αξία, όπως διαφορετική είναι και η ανταμοιβή κάθε μέλους.

Εφ΄ όσον κατ΄ αρχήν εξασφαλισθεί το ελάχιστο, δηλαδή η επιβίωση κάθε μέλους, τίθεται το ερώτημα με ποια κριτήρια θα κατανεμηθεί το περίσσευμα αγαθών, χρόνου, ανέσεων κ.λπ. σε κάθε μέλος, ώστε να εξασφαλισθεί η ¨αρμονική¨ συμβίωση των μελών και η συνοχή της ομάδας.

Η αρμονική συμβίωση και συνεπώς η συνοχή της ομάδας συνδέεται άρρηκτα με την αίσθηση κάθε μέλους της ότι έχει ¨δίκαιη¨ μεταχείριση. Το ¨δίκαιο¨ όμως έχει άλλο νόημα για κάθε μέλος της ομάδος. Άλλοι θεωρούν δίκαιη την κατανομή ίσου μεριδίου αγαθών, ανέσεων κ.λπ. σε κάθε μέλος, άλλοι την κατανομή αναλόγως της προσφοράς εκάστου, άλλοι αναλόγως των ικανοτήτων-δεξιοτήτων εκάστου, και άλλοι αναλόγως της κληρονομημένης ή κατακτημένης με οποιονδήποτε τρόπο θέσεως στην ιεραρχία κ.λπ.

Σημαντικά προβλήματα στην διαμόρφωση κοινής αντίληψης για την ¨δίκαιη¨ οργάνωση και λειτουργία της ομάδας είναι,

- η αδυναμία πολλών να αξιολογήσουν ορθά τις δυνατότητές τους και την προσφορά τους(αυτό που οι σοφοί προγονοί μας έλεγαν ¨γνώθι σ΄ αυτόν¨),

- η βουλιμία εκείνων των μελών που έχουν εντονότερα ανεπτυγμένο το τρίτο ένστικτο,

- η αδυναμία ή(συνηθέστερα), η απροθυμία των εγκατεστημένων ηγετών να ανιχνεύσουν και αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες των μελών τους και να τα ανταμείψουν αναλόγως.

Έτσι αρχίζουν να γίνονται περίπλοκα τα πράγματα και ακόμη περιπλοκότερα όσο οι ομάδες διευρύνονται-εκουσίως ή ακουσίως-σε φυλές, έθνη, αυτοκρατορίες κ.λπ.

Μέσα σ΄ αυτόν τον κυκεώνα αναγκών, απαιτήσεων, διαθέσεων, ικανοτήτων κ.λπ. των μελών μιας ανθρωποομάδας, η συνοχή και επιτυχής εν χρόνω πορεία της, καθορίζεται αποκλειστικά από την ικανότητα και την διάθεση των ηγετών να δημιουργήσουν και εφαρμόσουν ένα σύστημα διοίκησης, με το οποίο,

- θα αξιοποιούνται οι ικανότητες όλων των μελών της ομάδας,

- θα ικανοποιούνται αναλόγως οι βασικές ανάγκες και οι θεμιτές πρόσθετες επιθυμίες των μελών της ομάδας χωρίς να παραβλάπτεται η ασφάλεια και παραγωγικότητα της ομάδας, και,

- θα έχουν τη δυνατότητα να προωθούνται προς τις ηγετικές θέσεις οι ικανότεροι-καταλληλότεροι και όχι οι πλέον φιλόδοξοι(αλλά ανίκανοι, ή ιδιοτελείς), ή οι συγγενείς των εγκατεστημένων ηγετών.

Στην πορεία αιώνων του ανθρώπινου είδους δοκιμάστηκαν πολλά συστήματα διοίκησης(απόλυτη μοναρχία, φεουδαρχία, δημοκρατία κ.λπ.).

Κανένα σύστημα δεν απεδείχθη πανάκεια. Φυλές, έθνη, αυτοκρατορίες ευδοκίμησαν ή κατέρρευσαν υπό οποιοδήποτε σύστημα διοίκησης, και, η μία ή η άλλη κατάληξη προέκυψε ως συνέπεια της ικανότητας ή ανικανότητας της εκάστοτε ηγεσίας.

Κανένα επίσης σύστημα δεν εξασφάλισε την αποδοχή και ικανοποίηση όλων των μελών μιας ομάδας, παρ΄ ότι υπήρξαν μικρά(σε σχέση με την ιστορία του ανθρώπου), διαστήματα, κατά τα οποία κάποιες ομάδες επέτυχαν να εξασφαλίσουν στα μέλη τους ειρήνη και ευημερία, εις βάρος όμως άλλων ομάδων. Στην περίπτωση αυτή οι ηγέτες κατάφεραν να μετατρέψουν τη ατομική τους φιλοδοξία και βουλιμία σε ομαδική επιθυμία με την υπόσχεση λαφυραγώγησης και απόλαυσης των ξένων αγαθών. Η μακρά και ατελείωτη σειρά πολέμων είναι αψευδής μάρτυρας της απόλυτης κυριαρχίας των ενστίκτων επί του αισθήματος δικαίου που πιθανόν να διακατέχει κάποιους ανθρώπους ως άτομα.

Αυτό που δεν συνέβη, και δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, είναι η επίτευξη και διαιώνιση μιας αρμονικής και δίκαιης συμβίωσης όλων των ανθρώπων σε μια παγκόσμια κοινωνία. Όσοι οραματίζονται κάτι τέτοιο(οι ¨κοσμοπολίτες¨), παραβλέπουν τα ανθρώπινα ένστικτα και κυρίως το τρίτο, της ¨υπεροχής και κυριαρχίας¨.

Μόνιμη μέριμνα όλων των κατά καιρούς ηγετών(σχεδόν πάντα με ιδιοτελείς στόχους, δηλ. την διατήρηση της εξουσίας και την αύξηση της ισχύος τους), ήταν η διατήρηση της εσωτερικής ηρεμίας και η αποτελεσματική άμυνα έναντι αντιπάλων ομάδων. Επειδή όμως κατανοούσαν ότι ήταν αδύνατη η επί μακρόν ικανοποίηση των επιθυμιών όλων των μελών και η εμπέδωση της αίσθησης του δικαίου σ΄ όλους, κατέφευγαν στην εξώθηση της ομάδας σε κατακτητικούς-λαφυραγωγικούς πολέμους, ή, όταν η ομάδα δεν ήταν αρκετά ισχυρή για να διεξαγάγει επιτυχή πόλεμο, στη συνδρομή μεθόδων με τις οποίες οι δυσαρεστημένοι θα έβρισκαν ¨παραμυθία¨(παρηγοριά) ώστε να μην εξεγερθούν και διαλύσουν την ομάδα ή, την εγκαταλείψουν.

Πολλές μέθοδοι και πολλά μέσα χρησιμοποιήθηκαν γι αυτόν τον σκοπό, όπως π.χ. η επίκληση των συγγενικών, φυλετικών και πολιτιστικών δεσμών(γλώσσα, ήθη, έθιμα, θρησκεία κ.λπ.), της ¨ένδοξης¨ (πραγματικής ή μυθικής) ιστορικής διαδρομής της ομάδας, των κινδύνων από τις εχθρικές διαθέσεις άλλων ομάδων, και τέλος η βία. Επιτυχέστερες και ανθεκτικότερες στο χρόνο απεδείχθησαν οι μη βίαιες μέθοδοι.

Αλλά, η εξασφάλιση της ανοχής των μελών της ομάδας δεν ήταν ικανή προϋπόθεση για την επιβίωση και για την διατήρηση και αύξηση της ισχύος της. Για να συμβεί και το δεύτερο έπρεπε να συντρέχουν και άλλες προϋποθέσεις, όπως π.χ. να υπάρχει ικανός αριθμός μελών, να υπάρχει ικανός ζωτικός χώρος για την άντληση πόρων, και να υπάρχει ορθολογική και δίκαιη διαχείριση των κοινών, ώστε να συμμετέχουν τα μέλη, πρόθυμα και δραστήρια, στις δραστηριότητες της ομάδας,

Όταν με την πάροδο του χρόνου έγιναν ευκολότερες οι επικοινωνίες και συνεπώς και οι συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων, προέκυψε η ανάγκη συνασπισμού ή και συνένωσης διαφόρων ομάδων.

Οι ευκαιριακές συμπράξεις, συνεργασίες και συμμαχίες ομάδων με μόνο κριτήριο την αντιμετώπιση συγκεκριμένου κινδύνου, δεν εξασφάλισαν την μακροβιότητα καμιάς ομάδας, ούτε μακρά διαστήματα ειρήνης, αναγκαία για την ανασυγκρότηση της οικονομικής ζωής και την αναπλήρωση των απωλειών ανθρωπίνων ζωών.

Γι αυτό κατέστη αναγκαία η μόνιμη συνένωση όσο το δυνατόν περισσοτέρων ομάδων. Αλλά για να έχουν μέλλον οι νέες ευρύτερες ομάδες θα έπρεπε να στηρίζονται σε όλα ή, σε αρκετά από τα προαναφερθέντα κοινά χαρακτηριστικά-δεσμούς, δηλαδή την ομοφυλία και τα κοινά πολιτιστικά στοιχεία.

Το ευρύτερο δυνατόν ανθρωποσύνολο που δοκιμάστηκε και επέτυχε περισσότερο από κάθε άλλο να εξασφαλίσει την αρμονικότερη συμβίωση των μελών του και την μακροβιότητά του, απεδείχθη στην πράξη ότι είναι αυτό που ονομάζεται ¨έθνος¨.

Οι εθνικοί δεσμοί απεδείχθησαν τόσο ισχυροί, ώστε, ακόμη και η βίαιη(και πολλές φορές μακραίωνη) υποταγή ενός εθνικού συνόλου στην κυριαρχία άλλου, ή η εθελούσια ένταξη ατόμων(π.χ. ως οικονομικών μεταναστών) σε άλλο εθνικό ή κρατικό σύνολο, δεν διέγραψε την επιθυμία των ατόμων να ανήκουν στο αρχικό εθνικό σύνολο. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι πολλά και σαφή, με εξαιρέσεις βεβαίως(κυρίως σε ατομικό επίπεδο).

Στη διαδρομή της ιστορίας του ανθρώπινου είδους ιδρύθηκαν(κυρίως με βία) και ευρύτερα σύνολα, οι αυτοκρατορίες, αλλά όλες διαλύθηκαν αργά ή γρήγορα. Η συνοχή τους βασίστηκε κυρίως στη βία και, για τις μακροβιότερες, στην ανοχή των υπόδουλων. Ανοχή που εξασφαλιζόταν με την περιορισμένη λεηλασία των πόρων και αγαθών τους, ώστε οι υπόδουλοι να έχουν τα απολύτως αναγκαία για την επιβίωσή τους υλικά αγαθά και, ενίοτε, με την υπό όρους και περιορισμούς διατήρηση των πολιτιστικών τους ιδιαιτεροτήτων.

Κάποιοι, εν όψει της άμεσης πλέον επικοινωνίας ανθρώπων και πολιτισμών, της αύξησης του πληθυσμού της γης και της ανάγκης ειρηνικής συμβίωσης, οραματίζονται, ως φυσική και αναγκαία εξέλιξη, την κατάργηση των εθνισμών και κατά συνέπεια των εθνικών συνόλων,(τα οποία κατ΄ αυτούς είναι υπεύθυνα για τον διαρκή ανταγωνισμό και τους πολέμους), και την ίδρυση μιας παγκόσμιας κοινωνίας ανθρώπων,

Το όραμα αυτό μοιάζει ελκυστικό όπως ελκυστικά ήταν και τα οράματα των διαφόρων θρησκευτικών(μυστών) και ιδεολογικών ταγών για την συγκρότηση θρησκευτικών ή κομμουνιστικών κοινωνιών, στις οποίες όλοι οι άνθρωποι, απαλλαγμένοι από τα ένστικτά τους(τα πάθη, τις επιθυμίες και τις απαιτήσεις τους), και ομοίως σκεπτόμενοι και δρώντες, θα απολαμβάνουν εξ ίσου και εν ειρήνη τα υλικά και πνευματικά αγαθά της παγκόσμιας κοινότητας, καθοδηγούμενοι από καλούς κ΄αγαθούς ηγέτες.

Η ουτοπία είναι προφανής. Τα ένστικτα δεν καταργούνται, τα άτομα δεν μπορούν να καταστούν όμοια σε ικανότητες, επιθυμίες και συμπεριφορά.

Συνεπώς αυτό που θα συμβεί είναι να βρεθούν τα άτομα, χωρίς το προστατευτικό κέλυφος που τους προσέφερε η εθνική ομάδα με τους πραγματικούς και ¨φαντασιακούς δεσμούς¨ της, μόνα τους στον ωκεανό της παγκόσμιας κοινωνίας εντός της οποίας θα είναι αναγκασμένα(για να επιβιώσουν), να προσχωρούν σε ομάδες συγκροτημένες με αμιγώς υλικά κίνητρα οι οποίες θα ανταγωνίζονται για την απόσπαση του μεγαλύτερου μεριδίου από τον υλικό πλούτο του συνόλου.

Δηλαδή θα αντικατασταθούν οι εθνικοί πόλεμοι με τον πολύ αγριότερο πόλεμο ομάδων οικονομικών συμφερόντων και συμμοριών.

Ο ανταγωνισμός για υλικά αγαθά συμβαίνει βέβαια και μέσα στις εθνικές ομάδες.

Αλλά σε μια μικρή εθνική ομάδα υπάρχουν οι πολιτιστικοί δεσμοί που, αφ΄ ενός μεν παρηγορούν τους-όντως ή δήθεν-αδικούμενους, αφ΄ ετέρου δε ενισχύουν την πιθανότητα να αναδειχθούν ως ηγέτες, άτομα με την πρόθεση να ασκήσουν ¨δίκαιη¨ εξουσία. Και είναι ευκολότερη η άσκηση δικαιότερης πολιτικής σ' ένα περιορισμένο κοινωνικό σύνολο παρά σε μια παγκόσμια κοινωνία. Συνεπώς εξηγείται κι' έτσι η επιθυμία των ολιγότερο προικισμένων ή, των μη προνομιούχων, ν' ανήκουν σε μικρά ευημερούντα σύνολα ελπίζοντες στην βελτίωση και της δικής τους θέσεως. Όπως είναι ευκολότερο και για τους φιλόδοξους και ικανούς να διακριθούν σε μια μικρή κοινωνία παρά στην χαοτική παγκόσμια. Εξ άλλου είναι βεβαιωμένο ιστορικά ότι ο άνθρωπος προτιμά τη θαλπωρή ενός συνόλου όμαιμων-ομόφυλων-ομοεθνών-ομοδόξων και ανέχεται την, μέχρι κάποιου ορίου, άδικη μεταχείριση μιας ηγεσίας ομοεθνών, από την καλλίτερη μεταχείριση αλλοεθνών κατακτητών.

Στην παρούσα ιστορική περίοδο φαίνεται ότι έχουν δημιουργηθεί υπερεθνικές ομάδες οικονομικών συμφερόντων, αρκετά ισχυρές ώστε να διαβρώνουν και καθοδηγούν τις ηγεσίες μικρών και μεγάλων εθνικών κρατών ή και συνασπισμών κρατών. Οι ομάδες αυτές προωθούν την παγκοσμιοποίηση, όπως εκείνοι την εννοούν, δηλ. την κατάργηση των παραγόντων που παρεμποδίζουν την εκ μέρους τους χρήση ληστρικών χρηματιστηριακών και άλλων μεθόδων για την λεηλασία του παραγόμενου παγκοσμίως πλούτου.

Κυριότερο εμπόδιο στις επιδιώξεις τους είναι τα εθνικά-κρατικά σύνολα και γι αυτό πρώτος και εν εξελίξει στόχος τους είναι η απάλειψη των δεσμών που συγκροτούν και συγκρατούν τις εθνικές ομάδες.

Στην προσπάθεια αυτή έχουν επιστρατεύσει πολιτικούς, ιστορικούς , νεο-φιλόσοφους, δεξαμενές σκέψεως(think tank), Μ.Μ.Ε., Μ.Κ.Ο. κ.λπ. και έως τώρα φαίνεται ότι προωθούν με επιτυχία τους στόχους τους. Η μικρή, αλλά συνεχώς διευρυνόμενη αυτή ομάδα, προωθείται με κάθε μέσον σε καίριες θέσεις στα εκπαιδευτήρια όλων των βαθμίδων, στα Μ.Μ.Ε. και στους πολιτικούς οργανισμούς, προβάλλοντας έτσι προνομιακά τις θέσεις της.

Για την πιο αποτελεσματική επίθεση κατά της Ιστορίας, της θρησκείας, της γλώσσας κ.λπ. επιστρατεύονται(με υλικά και άλλα ανταλλάγματα), κυρίως άτομα με υψηλή εκπαίδευση(άλλο η ¨μόρφωση¨), νοημοσύνη και βιοτικό επίπεδο, στα οποία έχει ατονήσει η επιθυμία ν΄ ανήκουν σε ομάδα λόγω της επάρκειας των προσόντων τους και η ως εκ τούτου αυτάρκειας(πνευματικής και υλικής) που νοιώθουν.

Δεν μπορώ να προφητεύσω αν η εκστρατεία τους θα είναι επιτυχής μέχρι τέλους γιατί πολλές φορές ¨ο δόλος της Ιστορίας¨ έχει διαψεύσει προβλέψεις μελλοντολόγων και προγραμματιστών εξελίξεων . Και τούτο διότι ο άνθρωπος, ως άτομο και ως μέλος ομάδας, εκδηλώνει ενίοτε απρόβλεπτες αντιδράσεις πέραν εκείνων που οι απανταχού δεξαμενές σκέψεως, οι μελλοντολόγοι κ.λπ. λαμβάνουν ως σταθερές.

Ασχολήθηκα εκτενώς με τους παράγοντες που διαμορφώνουν νομοτελειακά την ανθρώπινη συμπεριφορά(ατομική και ομαδική), διότι η ουτοπική προσδοκία ιδανικών ατόμων και κοινωνιών, αποπροσανατολίζει τις ενέργειες των ατόμων και των ομάδων.

Οι ομάδες πάντα θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους όπως και τα άτομα εντός των ομάδων και πάντα θα υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι.

Από τότε που ο ¨΄εξυπνος¨ (ή ¨σοφός¨ ! ) άνθρωπος ακολούθησε τον δρόμο της άντλησης όσο το δυνατόν περισσότερων αγαθών και της συσσώρευσής τους, η πορεία δεν είναι αναστρέψιμη.

Οι ¨ειρηνικές¨ περίοδοι στην ιστορία του ανθρώπινου είδους είναι απλώς τα αναγκαία διαλλείματα για την αναπλήρωση των απωλειών του προηγούμενου πολέμου ή, για την συσσώρευση δυνάμεων ικανών να διεξαγάγουν επιτυχώς(;) τον επόμενο. Και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, ακόμη και αν ο φόβος πλανητικής καταστροφής περιορίσει τη χρήση των όπλων. Απλώς η προσπάθεια κατίσχυσης θα γίνεται(και ήδη αυτό συμβαίνει) με άλλα μέσα.

Αυτό που απομένει είναι η διαρκής προσπάθεια ατόμων και ομάδων να εξασφαλίζεται η, όσο το δυνατόν, μακροχρόνια ισορροπία δυνάμεων που θα περιορίζει τη βουλιμία των ισχυρών και θα εξασφαλίζει την ικανοποιητική διαβίωση των αδυνάτων.

Με δεδομένη την κατάσταση στην τρέχουσα ιστορική περίοδο προχωρώ στα θέματα που αφορούν στην πατρίδα μας.

Η πατρίδα μας δεν απειλείται απλώς, κινδυνεύει και, ακριβέστερα, αποσυντίθεται με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Για να επέλθει όμως η καταστροφή της χώρας δεν αρκεί η απειλή από εξωτερικούς εχθρούς. Η απειλή αυτή από μόνη της δεν αποτελεί κίνδυνο για την ύπαρξη της πατρίδας μας. Αντίθετα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για δημιουργική ανησυχία, εγρήγορση και ενίσχυση της συνοχής της κοινωνίας μας, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν σε δυσχερέστερες από τις σημερινές συνθήκες.

Το στοιχείο που διαφοροποιεί τη σημερινή κατάσταση και την καθιστά επικίνδυνη, είναι η εκ των έσω διάβρωση των δεσμών που συνδέουν τα μέλη της κοινωνίας μας και μειώνουν την επιθυμία τους να την υπερασπιστούν.

Δεν είμαι από εκείνους που απορρίπτουν τις ¨συνομωσιολογίες¨. Η ιστορία, ιδίως των τελευταίων χιλιετηρίδων, έχει διαμορφωθεί κυρίως με συνομωσίες. Αλλά και οι συνομωσίες θα αποτελούσαν απλώς μια απειλή σαν τις άλλες, εάν δεν είχαν το πλεονέκτημα της μυστικότητας και δολιότητας ώστε να μη γίνονται ορατές από το μεγαλύτερο μέρος των συμπατριωτών μας.

Εδώ είναι αναγκαία η διορατικότητα, η ικανότητα και ο πατριωτισμός των ηγετών, οι οποίοι καλούνται να ενισχύσουν όχι μόνον την οικονομική, διπλωματική και στρατιωτική ισχύ της χώρας, αλλά και τον πατριωτισμό των πολιτών. Κι αυτό το τελευταίο(αλλά σημαντικότερο όλων), επιτυγχάνεται πρωτίστως με την θωράκιση των δεσμών και των στοιχείων που συνθέτουν την ¨εθνική συνείδηση¨, και με την επισήμανση των μη ευκόλως ορατών εξωτερικών απειλών.

Αντί γι αυτά, τα(σε άλλες εποχές) αυτονόητα, βλέπουμε σήμερα να εξελίσσεται όχι μόνον ανεμπόδιστα, αλλά πολλάκις ενισχυόμενη από τμήμα της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας, μια πολυσχιδής εκστρατεία λοιδορίας και αποδόμησης των εθνικών συνεκτικών δεσμών.

Εκστρατεία η οποία έχει την αφετηρία της στην δεκαετία του 1960 και έως σήμερα έχει σε μεγάλο βαθμό επιτύχει προσβάλλοντας τα στοιχεία(Ιστορία, θρησκεία,γλώσσα, κ.λπ.), που συντηρούν ακόμη την επιθυμία μας ν΄ ανήκουμε σ΄ αυτό το έθνος, ακόμη και όταν οι ηγέτες του αποδεικνύονται ανάξιοι της βαριάς κληρονομιάς του.

Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν δυσαρεστημένοι, είτε διότι πράγματι αδικούνται, είτε διότι νομίζουν ότι αδικούνται, είτε ακόμη διότι η βουλιμία τους για πλούτο και αξιώματα δεν ικανοποιείται.

Η αντίδραση αυτών των ατόμων μπορεί να φθάσει στην απάρνηση της εθνικής ταυτότητας, στην ένταξη σε άλλα εθνικά σύνολα, και κάποιων, ακόμη και στην υβριστική και βλαπτική συμπεριφορά τους προς το έθνος που απαρνήθηκαν και το κράτος που εγκατέλειψαν.

Αυτά δεν μπορούμε να τα εμποδίσουμε, γιατί δεν μπορούμε να διακρίνουμε ή να υπαγορεύσουμε τη βούληση καθενός.

Εκείνο όμως που δεν πρέπει να γίνεται ανεκτό, είναι η αντεθνική έως και προδοτική συμπεριφορά κάποιων που δεν δηλώνουν ευθαρσώς ότι αδιαφορούν για το έθνος και κράτος τους, αλλά δεν τα εγκαταλείπουν, και με τις ενέργειές τους βλάπτουν το έθνος.

Εδώ γεννάται άλλη μια δυσκολία.

Με ποια κριτήρια και από ποιούς μπορεί να χαρακτηρισθεί ως βλαπτική, υπονομευτική ή, προδοτική, η συμπεριφορά κάποιου ατόμου εντός της επικράτειας του έθνους ;

Δυστυχώς και σ΄ αυτό το ερώτημα δεν είναι εύκολη και απλή η απάντηση. Και η δυσχέρεια επαυξάνεται λόγω της επιφύλαξης που δημιουργεί η κατάχρηση τέτοιων κατηγοριών για την εξόντωση ιδεολογικών αντιπάλων ή ανταγωνιστών στη διεκδίκηση της εξουσίας.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ατόμων βλαπτικών για το έθνος.

Στη μεγαλύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θέλουν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη στον χειρισμό των εσωτερικών και εξωτερικών ζητημάτων της χώρας, μη δυνάμενοι(εξ ανικανότητας ή, άγνοιας ή, αδιαφορίας) ν΄ αντιληφθούν τη ζημία που μπορεί να προκαλέσει η επιβολή των απόψεών τους και οι ενέργειές τους για τον σκοπό αυτό. Κάποιοι από την κατηγορία αυτή μπορούν να γίνουν όργανα ξένων χωρίς να αντιλαμβάνονται τους σκοπούς τους.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που για την κατάκτηση της εξουσίας ή πλούτου, βλάπτουν συνειδητά την πατρίδα τους ενεργούντες συχνά και ως όργανα άλλων κρατών. Βεβαίως κανείς από την κατηγορία αυτή δεν ομολογεί ότι εν γνώσει του ενεργεί βλαπτικά ή, ότι είναι όργανο ξένων δυνάμεων που επιβουλεύονται την πατρίδα τους.

Επειδή, η διακρίβωση και κυρίως η απόδειξη των κινήτρων και προθέσεων κάθε πολίτη είναι αδύνατη και, επειδή δεν είναι δυνατόν στην εποχή μας να εξοντώνονται οι, ενσυνειδήτως ή μη, προτιθέμενοι να βλάψουν το έθνος, είναι αποτελεσματικότερο να επικεντρωθούν οι προσπάθειες στη θωράκιση της εθνικής συνείδησης των πολιτών και η ενίσχυση των αντανακλαστικών τους.

Αυτήν την συνείδηση που διατηρήσαμε επί αιώνες ελεύθεροι ή σκλάβοι, πλούσιοι ή φτωχοί, πολλοί ή λίγοι, φαίνεται ότι την αφήνουμε τώρα να διαβρώνεται από ξένους και εντόπιους χωρίς ν΄ αντιδρούμε.

Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε ;

Αν υπάρχει ακόμη χρόνος και αν υπάρχουν ακόμη άτομα από την ηγεμονεύουσα ομάδα με ικανότητες και πατριωτισμό, ίσως κινηθούν κάποιοι μηχανισμοί ανάσχεσης της αποσύνθεσης της κοινωνίας μας.

Η πολιτική και πνευματική ηγεσία της χώρας έχει ιστορική ευθύνη, αλλά φαίνεται ότι δεν έχει τη γνώση, την ικανότητα και κυρίως τη θέληση να υπερασπιστεί το οικοδόμημα χιλιετηρίδων ενός έθνους του οποίου την Ιστορία και τον πολιτισμό θαύμασαν και θαυμάζουν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη.

Αλλά τι μπορούμε να περιμένουμε από μια άρχουσα τάξη που περιλαμβάνει:

Πολιτικούς, που αγνοούν την Ιστορία, που παραχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα ενδίδοντας στις πιέσεις ξένων, και λεηλατούν τον δημόσιο πλούτο,

ανθρώπους του πνεύματος(;), που ροκανίζουν τους συνδετικούς δεσμούς του έθνους(Ιστορία, θρησκεία, γλώσσα), που μιμούνται ξένα πρότυπα λοιδορούντες κάθε τι Ελληνικό, και ανέχονται ή συμμετέχουν στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου,

μεγιστάνες του χρήματος, που χρηματοδοτούν έδρες σε ξένα Πανεπιστήμια αντί να ενισχύσουν τα Ελληνικά, δίνουν εκατομμύρια σε ξένους αθλητές αντί να χτίζουν σχολεία και να χρηματοδοτούν αρχαιολογικές έρευνες, που συμμετέχουν στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και εξάγουν τα κέρδη τους σε άλλες χώρες,

Αναφέρομαι στην ηγετική ομάδα και στις ευθύνες της, αλλά δεν παραγνωρίζω και τις-μικρές έστω-ευθύνες των απλών πολιτών. Αλλά, οι απλοί πολίτες, βυθισμένοι στο τέλμα της κοινωνίας μας και εμβρόντητοι από την επαπειλούμενη ραγδαία επιδείνωση του "τρόπου ζωής" των, δεν έχουν τη δυνατότητα να εμβαθύνουν στο πρόβλημα και να κατανοήσουν τους μηχανισμούς που μας οδήγησαν εδώ, καθώς κι' εκείνους που μπορούν να μας βγάλουν από το τέλμα πριν συμβεί κάποια συμφορά. Η πολιτική σκέψη του νεοέλληνα χαρακτηρίζεται από υπερβολική επίδραση του συναισθήματος και ελάχιστη του ορθολογισμού. Τον διακρίνει επίσης άγνοια της ιστορίας και άρνηση των αμείλικτων νόμων που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις, στις οποίες αυτός αναζητεί αφελώς "ηθικούς" κανόνες, με την εφαρμογή των οποίων-υποτίθεται-ότι θα διασφαλίσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα και την απελευθέρωση της Κύπρου. Συνεπώς τώρα-όπως πάντα-μόνον κάποιος ηγέτης μπορεί να ανακρούσει πρύμνα πριν το καράβι συντριβεί.

Δυστυχώς η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι οι Έλληνες ανακάμπτουν μόνο μετά από εθνικές καταστροφές.

Και αν σε άλλες εποχές είχαμε την ευκαιρία να συσπειρωθούμε, να διαφυλάξουμε την Ελληνικότητά μας(έστω και υπόδουλοι), ν΄ ανασυνταχθούμε και να επανιδρύσουμε το κράτος, τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Ακόμη και αν κατορθώσουμε να διατηρήσουμε την εθνική μας συνείδηση (μάλλον να την επανακτήσουμε αφού ήδη την έχουμε αποβάλλει ή εξασθενίσει), θα είναι αδύνατον να επανακτήσουμε τα εδάφη και τα κυριαρχικά δικαιώματα που μετά βεβαιότητας θα χάσουμε σύντομα (όσα δεν έχουμε παραχωρήσει ακόμη), με ή χωρίς στρατιωτική σύγκρουση.

Η Ελλάδα είναι εδώ και πολλά χρόνια σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης αλλά τα μυαλά μας σε κατάσταση ¨Νιρβάνα¨.

Σήμερα χρειαζόμαστε έναν Καποδίστρια για να συγκροτήσει ένα αποτελεσματικό και αδιάφθορο κράτος(διοικητική μηχανή, Παιδεία, Δικαιοσύνη, Στρατό), αλλά πρωτίστως έναν Κολοκοτρώνη για να ¨τακτοποιήσει¨ τους προσκυνημένους.

Δυστυχώς δεν φαίνεται κανένας από τους δύο στον ορίζοντα, διότι, και αν υπήρχαν κάποιοι με τέτοιες διαθέσεις και προσόντα θα είχαν πνιγεί στο πέλαγος του δήθεν προοδευτισμού μας.
Με απαισιοδοξία και θλίψη

Ελευθ.Τσουρέλης

Ντανιέλ κον Μπετίτ

2010-02-09T15:41:00.002+02:00

Ομιλών στη χθεσινή(7.2.10) συνεδρίαση της Κομισιόν, ο Ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντανιέλ κον Μπετίτ(Εβραϊκής εθνικότητος, Γερμανός υπήκοος, πρωτεργάτης του ¨Μάη του 68¨ στη Γαλλία), λαύρος υπερασπιστής των Σκοπιανών(*), των εντός της Ελλάδος ¨μειονοτήτων¨ και μόνιμος κατήγορος της χώρας μας ως ρατσιστικής, διέγνωσε ως αιτία του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδος τις μεγάλες στρατιωτικές δαπάνες. Και επειδή οι δαπάνες αυτές γίνονται(κατ΄ αυτόν) λόγω των εκκρεμοτήτων στο Κυπριακό(και όχι λόγω της διαρκούς επεκτατικότητος της Τουρκίας), συνέστησε να ¨πιέσει¨ η Κομισιόν για την ταχεία επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, χωρίς να κάνει τον κόπο να πεί, ποιόν να πιέσει και προς ποίαν κατεύθυνσιν.
Προφανώς η Κομισιόν γνωρίζει τις απόψεις του, αλλά τις γνωρίζουμε και εμείς.
Ευχαριστούμε κε τέως και δήθεν ¨επαναστάτη¨ και νύν επιφανές μέλος του ¨κατεστημένου¨για το ενδιαφέρον σου να διασωθεί η Ελλάδα.
Αλλά γιατί να χαλάς τον πολύτιμο χρόνο σου ; Εχουμε και ντόπιους να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.
(*) όρα στο επισυναπτόμενο δημοσίευμα

συμπατριώτες, προσοχή μνήμη χρειάζεται και όχι επιπόλαιες προσεγγίσεις τύπου ¨Ελλάς-Γαλλία συμμαχία¨

MARX

2010-02-09T15:20:00.000+02:00

Προσφάτως(23.01.2010) δημοσιεύτηκε το επισυναπτόμενο σε εβδομαδιαία εφημερίδα.
Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει όλα τα κείμενα του Κάρολου Μάρξ, αλλά διαπιστώνω περιχαρής ότι οι Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Ισραηλινοί ηγέτες είναι πιστοί μελετητές και οπαδοί του αφού συμφωνούν απολύτως και εφαρμόζουν όσα συστήνει για Τούρκους και Έλληνες ο(λατρεμένος από πολλούς ¨έλληνες¨), και αναπαυόμενος εν Λονδίνω φιλόσοφος.